กลิ่นอายความลับกลางตลาด

"คิดไม่ถึงเลยว่า ท่านแม่ทัพผู้เที่ยงธรรม จะแอบมาทำลับๆ ล่อๆ กับสตรีชาวบ้านในสถานที่อัปมงคลเช่นนี้... หรือว่าพวกท่านกำลังค้นหา 'ความลับ' ที่ไม่ควรจะรู้กันแน่?" คำพูดเย้าแหย่ที่ทิ้งไว้เมื่อคืนยังคงลอยวนอยู่ในห้วงความคิด ทว่าตอนนี้ เซี่ยฉีฉีไม่มีเวลามาต่อปากต่อคำกับความกวนประสาทของใครทั้งสิ้น กลิ่นอับชื้นของปลาเค็มและควันธูปราคาถูกในตลาดมืดใต้ดิน ย่านท่าเรือบูรพา กำลังตีรวนขึ้นมาจนน่าคลื่นไส้ นางดึงผ้าแพรผืนบางขึ้นปิดบังครึ่งใบหน้า เหลือไว้เพียงดวงตากลมโตฉายแววเจ้าเล่ห์และระแวดระวังในคราเดียวกัน ข้างกายนางคือเหยียนหยาง แม่ทัพหนุ่มผู้มักจะปรากฏกายด้วยชุดเกราะเหล็กสง่างาม ทว่าวันนี้เขากลับสวมชุดพ่อค้าเร่เนื้อตัวมอมแมม อำพรางใบหน้าคมคายด้วยปีกหมวกสานกว้าง แม้สภาพจะดูตกต่ำเพียงใด แต่แผ่นหลังที่ตั้งตรงราวดาบกล้าและกลิ่นอายอันตรายรอบตัวเขาก็ยังคงปฏิเสธไม่ได้ว่าชายผู้นี้คือพยัคฆ์ร้ายจำศีล "เดินให้มันชิดขอบหน่อย ฉีฉี เจ้ากำลังทำตัวเป็นเป้าสายตา" เสียงทุ้มต่ำเอ็ดขึ้นเบาๆ สัญชาตญาณนักรบของเขาพุ่งพล่านเมื่อสังเกตเห็นกลุ่มชายฉกรรจ์รอยสักเต็มแขนเดินสวนทางไปมา "ถ้าข้าไม่เดินสำรวจให้ทั่ว ท่านแม่ทัพผู้สูงส่งจะได้เบาะแสเกี่ยวกับเครือข่ายค้าอาวุธเถื่อนของอ๋องเฉินอี้หรือเพคะ?" ฉีฉีสวนกลับทันควัน นัยน์ตาคมกริบกวาดมองไปรอบตลาดยามวิกาลแห่งนี้ "จำไว้ว่าที่เราต้องปลอมตัวเป็นสามีภรรยาตกอับมาซื้อเกลือเถื่อน ก็เพื่อกลมกลืน ถ้าท่านทำหน้าเหมือนอยากจะควักดาบฟันคอใครสักคนตลอดเวลาแบบนี้ อีกสามลมหายใจเราคงโดนรุมประชาทัณฑ์แน่ค่ะ" เหยียนหยางขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน เขาอยากจะเถียงใจจะขาดว่าสตรีตัวแสบข้างกายต่างหากที่ทำตัวโดดเด่นเกินหน้าเกินตา ด้วยเอวคอดกิ่วและท่าทางเดินเยื้องย่างราวกับนางพญา แม้จะใส่ชุดผ้าฝ้ายหยาบๆ ก็ไม่อาจปิดบังรัศมีประหลาดที่ดึงดูดสายตาคนรอบข้างได้เลย แต่เขายังไม่ทันได้เอ่ยปากต่อว่า นางก็สะกิดแขนเขาแรงๆ พร้อมกับพยักเพยิดไปยังร้านขายสมุนไพรแห้งปลายซอย ที่ซึ่งมีชายร่างท้วมท่าทางน่าสงสัยกำลังยื่นหีบไม้ใบเล็กให้ชายชุดดำ พร้อมกับรอยยิ้มมีเลศนัย "นั่นไงคะ... ปลาตัวใหญ่ติดเบ็ดแล้ว" ฉีฉีพึมพำ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความตื่นเต้น ทั้งสองหลบเข้ามุมอับของเสาไม้เก่าคร่ำคร่า กลิ่นอับของกระสอบป่านผสมผสานกับเสียงคลื่นซัดสาดเข้าฝั่งเบาๆ เหยียนหยางขยับกายเข้าไปชิดร่างบางโดยสัญชาตญาณเพื่อบังสายตาจากผู้คน ระยะห่างที่แนบชิดทำให้ฉีฉีได้กลิ่นอายบุรุษจางๆ เจือกลิ่นอายฝุ่นควันและหยาดเหงื่อ หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ นางเงยหน้าขึ้นหมายจะต่อว่า แต่กลับต้องชะงักเมื่อพบว่าใบหน้าคมคายของเขาอยู่ห่างเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียนอย่างจงใจ "ใกล้ไปแล้วค่ะท่านแม่ทัพ" ฉีฉีเอ่ยเสียงกระซิบ แววตาดื้อรั้นเริ่มสั่นไหวเล็กน้อย "ถ้าไม่ใกล้... เจ้าจะรู้หรือว่าข้ากำลังคิดอะไรอยู่" เหยียนหยางกระซิบตอบ เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าจนน่ากลัว นัยน์ตาคมเข้มดุจเหยี่ยวคู่นั้นก้มมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังขยับเถียง ก่อนจะเลื่อนขึ้นสบตานางด้วยเคมีที่ร้อนแรงจนเผาผลาญความเย็นชาที่เขาสั่งสมมาแรมปีให้มลายหายไปในพริบตา บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกตัดขาดจากความวุ่นวายภายนอก เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามของคนทั้งคู่ ทว่าก่อนที่ความเย้ายวนนี้จะล้ำเส้นไปไกลกว่านั้น เสียงโลหะกระทบกันดังแกร็กจากร้านสมุนไพรเบื้องหน้าก็ดึงสติพวกเขากลับมา ชายร่างท้วมเปิดหีบไม้เผยให้เห็นดาบเหล็กกล้าชั้นดีจำนวนมากที่มีสัญลักษณ์ประทับรูป 'ดอกบัวโลหิต' ซึ่งเป็นตราประจำตัวของกองกำลังลับภายใต้สังกัดของอ๋องเฉินอี้! *หลักฐานคาตา... พวกมันใช้ตลาดมืดแห่งนี้เป็นทางผ่านในการส่งมอบอาวุธเถื่อนเพื่อก่อกบฏจริงๆ* ฉีฉีหรี่ตาลง วิเคราะห์สถานการณ์อย่างรวดเร็ว สมองอันชาญฉลาดประมวลผลแผนการ ขั้นตอนต่อไปคือการแอบขโมยบัญชีรายชื่อที่วางอยู่บนโต๊ะ แต่ในจังหวะที่นางกำลังจะก้าวเท้าออกไป เหยียนหยางกลับคว้าข้อมือเรียวไว้แน่น แรงบีบนั้นหนักหน่วงแต่ไร้ซึ่งความเจ็บปวด มีเพียงความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความดุดัน "อันตรายเกินไป เจ้าอยู่ตรงนี้" เขาสั่งเสียงเฉียบขาด "แต่ถ้าพลาดโอกาสนี้ เราอาจจะไม่มีทางสาวไปถึงตัวการใหญ่ได้อีกนะคะ!" ฉีฉีคัดค้าน นัยน์ตาวาวโรจน์ด้วยความดื้อรั้น นางไม่เคยยอมจำนนต่ออุปสรรคใดๆ ทั้งสิ้น เหยียนหยางจ้องมองสตรีตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งทึ่งในความกล้าหาญและอยากจะจับมาตีให้ก้นลายข้อหาหาเรื่องใส่ตัวเสียให้เข็ด แต่ก่อนที่เขาจะได้เอ่ยคำใด มือหยาบกร้านคู่หนึ่งก็วางหมับลงบนไหล่กว้างของเขาจากด้านหลัง พร้อมกับเสียงหัวเราะแหบพร่าที่ดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย "ฮ่าๆๆ... ค่ำคืนนี้ช่างน่าสนใจเสียจริง พ่อหนุ่มสาวคู่นี้ มาทำลับๆ ล่อๆ อะไรแถวรังหมาป่ากันหรือ?" ทั้งสองสะดุ้งสุดตัว หันขวับกลับไปมองพร้อมกัน เหยียนหยางชักมือออกจากข้อมือฉีฉีอย่างรวดเร็ว พร้อมกับแววตาที่กลับมาเย็นชาดุจน้ำแข็งในทันที ภายใต้เงาสลัวของตะเกียงน้ำมัน บุรุษวัยกลางคนผู้สวมหน้ากากครึ่งซีกกำลังยืนขวางทางออกเดียวของพวกเขาเอาไว้ ในมือถือกระบี่อาบยาพิษที่สะท้อนแสงไฟเป็นประกายวาววับ และที่ทำให้หัวใจของฉีฉีหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม คือตราสัญลักษณ์ที่ปักอยู่บนอกเสื้อของชายผู้นั้น... มันคือตราหน่วยองครักษ์เงาของฮ่องเต้ ไม่ใช่อ๋องเฉินอี้อย่างที่คาดการณ์ไว้! "พวกเจ้า... รู้ตัวไหมว่ากำลังก้าวเข้ามาเหยียบ 'หลุมศพ' ของใครอยู่?" เสียงแหบพร่าเอ่ยเย้ยหยัน พร้อมกับเงาร่างนับสิบที่ค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืดปิดล้อมพวกเขาไว้ทุกด้าน ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความระทึกและเคมีฟินๆ ไปด้วยกันนะคะ!