พยานคนสำคัญที่หายไป

"ถ้าท่านแม่ทัพยังเอาแต่จ้องหน้าข้าด้วยสายตาเหมือนอยากจะจับฉันย่างไฟแบบนี้ เกรงว่าพยานปากเอกของเราคงจะกลายเป็นศพแห้งคาสำนักชำระบัญชีไปเสียก่อนนะคะ" เซี่ยฉีฉีเอ่ยกลั้วหัวเราะ น้ำเสียงของนางไม่ได้มีความหวาดกลัวต่อรั้วอำนาจทหารกล้าที่รายล้อมอยู่แม้แต่น้อย นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะไม้จันทน์เสียงดังเป็นจังหวะ ในขณะที่ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววท้าทายระคนเร่งเร้าอย่างชัดเจน เบื้องหน้าของนางคือเหยียนหยาง แม่ทัพผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเยือกเย็นดั่งน้ำแข็งพันปี ใบหน้าหล่อเหลาคมคายราวกับสลักจากหยกชั้นดีบึ้งตึงสนิท ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวทอดมองสตรีตัวเล็กตรงหน้าที่บังอาจกวนประสาทเขาได้ตลอดเวลาตั้งแต่รู้จักกัน แม้สถานการณ์ยามนี้จะคับขันถึงขีดสุด เมื่อเงาอดีตที่โผล่มาหน้าประตูเรือนเมื่อครู่หายวับไปพร้อมกับ "อาเฉิน" พยานคนสำคัญที่กุมความลับของอ๋องเฉินอี้เอาไว้ แต่แม่ทัพหนุ่มกลับรู้สึกว่าปัญหาตรงหน้าไม่ได้น่าปวดหัวเท่ากับยายตัวแสบที่กำลังนั่งไขว่ห้างส่งยิ้มกวนบาทaให้เขาอยู่ตอนนี้เลย "เจ้ายังจะมีอารมณ์มาเล่นลิ้นอีกหรือ เซี่ยฉีฉี" เหยียนหยางเค้นเสียงลอดไรฟัน ความอดทนของเขาใกล้หมดลงทุกที ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานตัวน้อยจนนางต้องเงยหน้าขึ้นสบตา กลิ่นอายบุรุษเพศและกลิ่นอายสงครามจางๆ ลอยกรุ่นอยู่รอบตัวเขา "คนที่เพิ่งถูกลักพาตัวไปต่อหน้าต่อตาเมื่อครู่ คือคนเดียวที่จะกระชากหน้ากากของอ๋องเฉินอี้ได้ หากเขาปากแตกหรือตายก่อนที่เราจะไปถึง แผนการทั้งหมดที่เราวางไว้พังไม่เป็นท่าแน่" "แล้วความผิดของใครเล่าคะ?" ฉีฉีสวนกลับทันควันโดยไม่ยอมหลบสายตา ร่างบางลุกขึ้นยืนเผชิญหน้าจนปลายจมูกแทบจะชนกับแผงอกกว้าง ความสูงที่ต่างกันทำให้ชวนอึดอัดไม่น้อย แต่ฉีฉีหาได้เกรงกลัวไม่ นางเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาเป็นประกายวาววับ "ถ้าท่านไม่มัวแต่ยืนทำเท่โพสท่าเป็นท่านแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่หน้าประตู อาเฉินจะมีโอกาสถูกคนชุดดำหิ้วปีกหายไปในกลีบเมฆหรือไงคะท่านแม่ทัพผู้ปราดเปรื่อง" เหยียนหยางขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนัด เขาอยากจะเอื้อมมือไปบีบปากเล็กๆ ที่ต่อเก่งเสียจริงให้หลาบจำ แต่ติดที่ว่ายามนี้พวกเขามีเรื่องคอขาดบาดตายรออยู่เบื้องหน้า "หุบปากแล้วตามมา" เขากัดฟันสั่งสั้นๆ ก่อนจะคว้าข้ออมือนิ่มของนางแล้วออกแรงดึงให้ก้าวตามอย่างไม่ยอมให้อฏิเสธ เซี่ยฉีฉีอุทานออกมาเบาๆ ด้วยความตกใจ นางสะบัดข้อมือออกแต่แรกแต่ไม่เป็นผล แรงของบุรุษผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชนมีหรือที่สตรีบอบบางอย่างนางจะสู้ไหว สุดท้ายจึงทำได้เพียงกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามแผ่นหลังกว้างของเขาออกไปยังตรอกมืดเบื้องหลังสำนักชำระบัญชี ความมืดของราตรีกาลโอบล้อมทั้งคู่ไว้ กลิ่นอายความชื้นของฝนที่เพิ่งซาลงผสมผสานกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยมาตามสายลม เหยียนหยางใช้ประสาทสัมผัสอันเฉียบคมของนักรบแกะรอยฝีเท้าที่เร่งรีบ ทิ้งระยะห่างไม่ให้ศัตรูรู้ตัว ขณะที่เซี่ยฉีฉีซึ่งถูกจูงมือไว้ตลอดทางเริ่มจับสังเกตบางอย่างได้ นางกวาดสายตามองร่องรอยบนพื้นดิน ดอกหญ้าที่ถูกเหยียบย่ำ และทิศทางลมที่เปลี่ยนไป สมองอันชาญฉลาดทำงานด้วยความเร็วสูงเพื่อวิเคราะห์สถานการณ์ "หยุดก่อนค่ะท่านแม่ทัพ" ฉีฉีออกแรงดึงรั้งข้อมือเขาไว้พร้อมกับกระซิบเสียงเบา เหยียนหยางชะงักฝีเท้า หันมามองนางด้วยสายตาดุๆ เชิงตำหนิ แต่เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังไร้ร่องรอยการหยอกล้อของหญิงสาว เขาก็ยอมเงี่ยหูฟังแต่โดยดี "มีอะไร?" "พวกมันไม่ได้มุ่งหน้าไปทางค่ายพักแรมของอ๋องเฉินอี้" ฉีฉีโน้มตัวเข้าไปกระซิบใกล้ใบหูของเขา ลมหายใจอุ่นๆ รดต้นคอแกร่งจนเหยียนหยางเผลอเกร็งร่างโดยไม่รู้ตัว "รอยเท้าพวกนั้นลึกข้างตื้นข้าง แสดงว่ากำลังแบกคนเจ็บ แต่อีกกลุ่มหนึ่งเดินแยกออกไปทางทิศตะวันตก... นั่นคือรอยเท้าลวงตา พวกมันกำลังแยกย้ายเพื่อหลบเลี่ยงการสะกดรอย" เหยียนหยางก้มลงมองร่องรอยตามที่นางบอก ชั่วพริบตาเดียวแววตาของแม่ทัพหนุ่มก็ฉายความชื่นชมระคนแปลกใจวาบผ่าน แต่มันก็ถูกกลบด้วยความเยือกเย็นอย่างรวดเร็ว "เจ้าฉลาดเกินไปแล้ว เซี่ยฉีฉี บางครั้งสตรีที่รู้มากเกินไปมักอายุไม่ยืนนะ" "ข้าถือว่านั่นคือคำชมจากท่านก็แล้วกันนะคะ" ฉีฉีตอบกลับหน้าตาเฉย พร้อมกับยิ้มหวานหยาดเยิ้มจนน่าหมั่นไส้ "แต่ถ้าพวกเรายังมัวแต่ยืนเถียงกันตรงนี้ เกรงว่าพยานปากเอกของท่านคงได้ไปยมโลกก่อนจะได้เซ็นชื่อยืนยันความผิดให้อ๋องเฉินอี้แน่ๆ" แม่ทัพหนุ่มพ่นลมหายใจออกมาอย่างจนปัญญา เขาตระหนักดีว่าเวลานี้ไม่ใช่เวลามาต่อปากต่อคำกับยายตัวแสบ มือหนาเปลี่ยนจากการจับข้ออมือมาเป็นการคว้ากระชับฝ่ามือนุ่มของนางไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านจากฝ่ามือของเขาทำให้ฉีฉีชะงักไปเล็กน้อย หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่งอย่างไม่คาดคิด "จับมือข้าไว้ให้แน่น ถ้าพลัดหลง ข้าไม่รับประกันว่าจะกลับมาหาเจ้าหรือเปล่า" เหยียนหยางเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ แววตาที่มองนางอ่อนลงกว่าเดิมเสี้ยววินาที "ห่วงตัวเองให้รอดก่อนเถอะค่ะท่านแม่ทัพ" ฉีฉีเชิดหน้าขึ้นกลบเกลื่อนความร้อนผ่าวที่เห่อขึ้นมาบนพวงแก้ม ก่อนจะยอมปล่อยให้เขาจูงนำทางลัดเลาะไปตามเงาไม้ในความมืด ทั้งคู่เร่งฝีเท้าติดตามรอยแยกของกลุ่มคนร้าย จนกระทั่งมาหยุดอยู่เบื้องหน้าโรงเตี๊ยมร้างแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ท้ายเมือง บรรยากาศรอบด้านเงียบสงัดราวกับป่าช้า ทว่ามีแสงไฟริบหรี่ลอดออกมาจากรอยแตกของหน้าต่างไม้ชั้นสอง เหยียนหยางส่งสัญญาณมือให้ฉีฉีหมอบราบไปกับพุ่มไม้ ร่างสูงระหงของแม่ทัพหนุ่มเคลื่อนไหวอย่างไร้เสียงราวกับพยัคฆ์ล่าเหยื่อ เขาย่องเข้าประชิดบานประตูไม้ที่ปิดสนิท โดยมีฉีฉีตามติดมาอย่างระมัดระวัง ภายในห้องโถงชั้นล่าง เสียงสนทนาดังแว่วออกมาให้ได้ยิน "...จัดการให้เรียบร้อย อย่าให้เหลือร่องรอย นายท่านสั่งมาว่าถ้ามันไม่ยอมปริปาก ก็ส่งมันไปลงนรกซะ!" เสียงทุ้มต่ำเหี้ยมเกรียมดังขึ้น พร้อมกับเสียงร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดของอาเฉิน ฉีฉีขมวดคิ้วมุ่น นางส่งสายตาให้เหยียนหยางเป็นเชิงว่า *'ได้เวลาบุกแล้ว'* แม่ทัพหนุ่มพยักหน้ารับ ร่างกายเตรียมพร้อมที่จะพังประตูเข้าไปช่วยเหลือพยานคนสำคัญ แต่ทว่า... ก่อนที่ฝ่าเท้าของเขาจะถีบไม้กระดานบานนั้น เสียงฝีเท้าฝูงใหญ่และเสียงเกือกม้าจำนวนมากก็ดังกระหึ่มขึ้นจากด้านหลัง ปิดตายทุกเส้นทางหนีราวกับรู้แผนการของพวกเขาทุกก้าว! เหยียนหยางชะงักกึก สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดในทันที เขาดึงร่างของเซี่ยฉีฉีเข้าหาตัวเพื่อปกป้องตามสัญชาตญาณนักรบ ประตูด้านหลังโรงเตี๊ยมถูกถีบกระเด็นออกด้วยแรงมหาศาล แสงไฟจากคบเพลิงสว่างจ้าจนแสบตา และร่างของบุคคลที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยียบเย็น ก็ทำให้ลมหายใจของทั้งคู่แทบหยุดชะงัก นั่นไม่ใช่สมุนของอ๋องเฉินอี้... แต่เป็นกองกำลังลับหลวงที่ควรจะอยู่ภายในวังหลวง! และคนที่ก้าวออกมาจากเงาไฟพร้อมกระบี่อาบยาพิษในมือ ก็คือองค์รัชทายาทผู้กุมอำนาจที่แท้จริงเบื้องหลังเกมกระดานชะตานี้! "คิดไม่ถึงเลยว่า ท่านแม่ทัพผู้เที่ยงธรรม จะแอบมาทำลับๆ ล่อๆ กับสตรีชาวบ้านในสถานที่อัปมงคลเช่นนี้... หรือว่าพวกท่านกำลังค้นหา 'ความลับ' ที่ไม่ควรจะรู้กันแน่?" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุยไปในเกมกระดานชะตานี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!