ความจริงที่น่าตกใจ

"อยู่นี่เอง! ท่านอ๋องมีรับสั่งให้จับกุมคนทั้งคู่ยามพบตัว!" เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ที่กรูเข้ามาพร้อมกับแสงคบเพลิงสว่างวาบ ทำให้ความมืดมิดในห้องลับใต้หอตำราจวนอ๋องเฉินอี้ถูกแผดเผาจนแทบไม่เหลือที่ซ่อน เซี่ยฉีฉีสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ในมือของนางยังคงกำม้วนกระดาษเก่าคร่ำคร่าแผ่นหนึ่งไว้แน่น ขณะที่เหยียนหยางก้าวข้ามผ่านกองตำราโบราณมาขวางร่างบางเอาไว้ด้านหลังอย่างรวดเร็ว สัญชาตญาณดิบของแม่ทัพผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชนแผ่ซ่านออกทางแผ่นหลังกว้างที่ตึงเครียด "ถอยไปเซี่ยฉีฉี เจ้าถืออะไรอยู่" เสียงทุ้มต่ำของเหยียนหยางเอ่ยลอดไรฟัน ขณะที่มือใหญ่เอื้อมไปดึงข้อมือเรียวของนางให้หลบเข้ามุมอับของชั้นหนังสือ "เอกสาร... หลักฐานที่ว่าสกุลเซี่ยของข้าไม่ได้เป็นกบฏค่ะ!" ฉีฉีสวนกลับทันควัน นัยน์ตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยความโกรธแค้นผสมความตื่นตะลึง มือสั่นระริกยามกางแผ่นกระดาษที่หมึกเริ่มเลือนรางให้เขาเห็น ลายมือตวัดหวัดอันเป็นเอกลักษณ์ของอ๋องเฉินอี้ที่กำกับตราประทับลับอย่างชัดเจน คือหลักฐานชิ้นสำคัญที่อธิบายว่าเหตุใดตระกูลขุนนางซื่อสัตย์จึงต้องกลายเป็นแพนรับบาปเมื่อสิบปีก่อน "เจ้าเด็กดื้อเอ๊ย รู้ตัวไหมว่ากำลังเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่ไหน" เหยียนหยางกัดกรามกรอด นัยน์ตาคมกริบเหลือบมองเงาร่างของทหารยามที่ใกล้เข้ามาทุกที ใบหน้าหล่อเหลาตึงเครียดจนน่ากลัว แต่เขากลับไม่มีทีท่าว่าจะยอมทิ้งนางหนีไปคนเดียวเลยแม้แต่น้อย "ถ้าข้าไม่มา แล้วความจริงพวกนี้จะผุดขึ้นมาจากหลุมผีหรือคะ ท่านแม่ทัพผู้เก่งกาจแต่ชอบทำหน้าเป็นกระบี่ไร้ใจอย่างท่าน ถึงได้เอาแต่วิ่งตามก้นศัตรูอยู่ได้ไง!" นางยังไม่วายเหน็บแนมได้แม้ในยสถานการณ์คับขัน เคมีระหว่างคนทั้งคู่ระอุยิ่งกว่าเปลวเพลิง แม้รอบกายจะรายล้อมด้วยมัจจุราชก็ตาม "ปากคอระรานเช่นนี้ ไว้รอดไปให้ได้ก่อนเถอะแม่นางเซี่ย ข้าจะฟ้องฮ่องเต้ให้กักบริเวณเจ้าสักสัปดาห์ข้อหาต่อปากต่อคำไม่หยุด" เหยียนหยางแค่น "ถ้าท่านอยากให้ข้าเงียบนัก ก็ช่วยพาหนีออกไปจากตรงนี้ให้ได้ก่อนสิคะ!" ฉับพลัน ประตูห้องลับถูกถีบจนกระเด็นหลุดจากบานพับ ร่างสูงสง่าในอาภรณ์หรูหราของอ๋องเฉินอี้ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก สายตาดุจงูพิษกวาดมองคนทั้งสองด้วยความขบขันระคนดูแคลน "ช่างเป็นคู่รักที่รักกันปานจะกลืนกินเสียจริง... บุกรุกเข้ามาในห้องลับของข้า แถมยังค้นพบความลับที่ไม่อาจแพร่งพราย เหยียนหยาง เจ้าคิดว่าชื่อเสียงแม่ทัพผู้ภักดีจะช่วยชีวิตเจ้าจากข้อหาสมรู้ร่วมคิดได้งั้นหรือ?" อ๋องเฉินอี้หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะชวนขนหัวลุกก้องกังวานไปทั่วห้องใต้ดิน เหยียนหยางก้าวออกไปบังหน้าฉีฉีจนมิด ร่างกายแผ่รังสีอำมหิตออกมาจนทหารรอบด้านต้องผงะถอย "เฉินอี้ แผนการชั่วช้าที่เจ้าใช้โค่นล้มขุนนางตงฉิน ถูกเปิดโปงหมดแล้ว คิดว่าวันนี้เจ้าจะปิดปากพวกเราได้พ้นหรือ?" "ปิดปากหรือ? หึ..." อ๋องเฉินอี้โบกมือช้าๆ ทหารนับร้อยต่างยกหน้าไม้ขึ้นเล็งตรงมายังจุดที่พวกเขายืนอยู่ รัศมีความตายแผ่ซ่านจนแทบหยุดหายใจ "ในดินแดนของข้า ความจริงมีไว้สำหรับคนตายเท่านั้น... ยิง!" ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ลูกธนูนับสิบดอกพุ่งแหวกอากาศเข้ามาหาตัว "ฉีฉี! หลบ!" เหยียนหยางไม่รอช้า เขาคว้าเอวบางเข้าหาตัวก่อนจะหมุนร่างใช้แผ่นหลังของตนเองเป็นโล่กำบัง พร้อมกับที่ฉีฉีใช้มืออีกข้างซัดระเบิดควันพอดิบพอดี ควันสีขาวพวยพุ่งตลบอบอวลจนมองไม่เห็นสิ่งใด ท่ามกลางความโกลาหลและเสียงคำรามสั่งการของอ๋องเฉินอี้ ร่างของเหยียนหยางที่กอดกระชับฉีฉีไว้แนบแน่นพุ่งทะยานหลบออกทางช่องระบายอากาศลับที่นางบังเอิญสังเกตเห็นก่อนหน้านี้ ลมหายใจอุ่นร้อนของทั้งคู่รดรินอยู่ชิดใกล้จนสัมผัสได้ถึงอัตราการเต้นของหัวใจที่เต้นรัวรากับกลองศึก เมื่อหลุดพ้นออกมาสู่ตรอกมืดด้านนอกจวน ท่ามกลางแสงจันทร์สลัวที่สาดส่องลงมา เหยียนหยางทรุดร่างลงเล็กน้อยด้วยความจุกจากการถูกเฉี่ยวชนของคมดาบ สีหน้าเขาซีดเซียวลงถนัดตา "ท่าน... ท่านบาดเจ็บหรือคะ!" ฉีฉีตาโต รีบประคองร่างหนาไว้ด้วยความตกใจ ลืมความปากร้ายเมื่อครู่ไปจนสิ้น เหยียนหยางเงยหน้าขึ้นสบตานาง แววตาคมปลาบที่เคยเย็นชาบัดนี้กลับพราวระยับด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนเร้นมานาน เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน เสียงทุ้มแหบพร่าเอמהชิดริมฝีปากนุ่มของนาง "ถ้าข้าตาย... เจ้าจะเสียใจไหม เซี่ยฉีฉี?" หัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบ ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ ทว่าก่อนที่นางจะได้เอื้อนเอ่ยคำใดตอบกลับไป สายตากลับเหลือบไปเห็นเงาร่างของใครบางคนที่ยืนดักรออยู่ตรงปากตรอกมืด แสงจันทร์เผยให้เห็นรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมของบุรุษผู้ไม่ควรมาปรากฏตัว ณ ที่แห่งนี้มากที่สุด ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความรักและปมปริศนานี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!