คืนพายุโหมกับถ้ำที่ไร้ทางออก

"ฝ่าบาท..." เหยียนหยางแววตาหรี่แคบลงอย่างตกใจสุดขีด ประโยคที่ค้างคาถูกกลืนหายไปในลำคอเมื่อเสียงฟ้าคำรณดังสนั่นหวั่นไหวราวกับแผ่นดินจะแยกออกเป็นเสี่ยง ๆ พร้อมกับมวลน้ำมหาศาลที่ถล่มทลายลงมาจากหน้าผาสูงชัน ปิดตายปากถ้ำเบื้องหลังของพวกเขาสิ้นเชิง ความมืดมิดเข้าปกคลุมฉับพลัน กลิ่นอับชื้นของดินชื้นแฉะและกลิ่นไอฝนตีเข้าจมูก เซี่ยฉีฉีเซถลาไปข้างหน้าตามสัญชาตญาณ แต่ก่อนที่ร่างบางจะได้กระแทกกับพื้นหินแข็ง ท่อนแขนแกร่งราวกับคีมเหล็กก็คว้าเอวบางเอาไว้ได้อย่างทันท่วงที แรงปะทะทำให้พวกเขาล้มกลิ้งไปตามพื้นถาดหินลาดชันเล็กน้อย ก่อนที่แผ่นหลังกว้างของท่านแม่ทัพจะกลายเป็นเบาะรองรับแรงกระแทกทั้งหมดให้กับนาง "โอ๊ย..." เซี่ยฉีฉีสูดปากด้วยความเจ็บแปลบที่ข้อศอก แต่ความเจ็บนั้นเทียบไม่ได้เลยกับสัมผัสแนบชิดจากร่างกายของบุรุษเบื้องล่าง ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นจาง ๆ ของสนและหยาดฝนปะทะเข้ากับซอกคอของนาง ทำเอาสติที่กำลังกระเจิดกระเจิงแทบจะหลุดลอย เหยียนหยางขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน ดวงตาคมกริบในความมืดพยายามปรับรับกับแสงสลัวจากโพรงหินเล็ก ๆ ด้านบน ทว่าระยะห่างระหว่างใบหน้าของเขากับนางกลับใกล้เสียจนปลายจมูกเกือบจะชนกัน สัมผัสอุ่นนุ่มจากเอวคอดกิ่วที่เขาบีบกระชับไว้โดยไม่รู้ตัวทำให้อัตราการเต้นของหัวใจใต้เกราะหนังหนักอึ้งรัวเร็วจนน่าหงุดหงิด "เจ้าจะทับข้าไปถึงไหน เลิกฉวยโอกาสเสียที เซี่ยฉีฉี" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอ่ยลอดไรฟัน แม้จะพยายามดัดให้ราบเรียบและเย็นชาเพียงใด แต่ความสั่นพร่าเล็กน้อยในน้ำเสียงนั้นก็ทรยศเขาจนหมดสิ้น เซี่ยฉีฉีแค่นหัวเราะในลำคอ ทั้งที่หัวใจดวงน้อยกำลังเต้นระรัวราวกับกลองศึก นางขยับตัวจะลุกขึ้นแต่ความมืดทำให้ข้อเท้าพลิกจนต้องเผลอซุกใบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างของเขาโดยไม่ตั้งใจ "ท่านแม่ทัพเอาตาตุ่มส่วนไหนมองไม่ทราบเจ้าคะ ข้าต่างหากที่เป็นฝ่ายถูกทับจนกระดูกแทบแหลกเป็นผุยผง แถมคนที่กอดเอวข้าอยู่จนแน่นเป็นงูเหลือมรัดเหยื่อก็คือท่าน—โอ๊ย! ท่านจะบีบเอวข้าให้หักคามือเลยหรืออย่างไร!" "ถ้าข้าไม่รั้งเจ้าไว้ ป่านนี้หัวสมองอันชาญฉลาดแต่ชอบหาเรื่องใส่ตัวของเจ้าคงไปฟาดหินตายคาที่ไปแล้ว" เหยียนหยางสวนกลับทันควัน น้ำเสียงดุดันแต่แฝงความหงุดหงิดปนระอา "เลิกเถียงแล้วอยู่นิ่ง ๆ สักเค่อได้หรือไม่ ร่างกายเจ้าผอมแห้งเป็นไม้ซีกแต่ทำไมพูดมากเสียจริง" "ปากคอเราะร้ายเช่นนี้ ระวังตัวเถอะเจ้าค่ะ สักวันท่านจะตกหลุมรักสตรีปากมากผู้นี้จนโหัวไม่ขึ้น" นางกระซิบชิดริมหูเขาด้วยน้ำเสียงยียวน จงใจเป่าลมหายใจอุ่นร้อนใส่ต้นคอแกร่งเพื่อแกล้งยั่วเย้าให้เขาเสียอาการ เหยียนหยางสะท้านเฮือก ขนกายลุกชันขึ้นพร้อมกันอย่างพร้อมเพรียง ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นพล่านไปตามเส้นประสาทจนเขาต้องขบกรามแน่นยิ่งกว่าเดิม มือหนาที่กอดเอวบางไว้เปลี่ยนเป็นดันไหลรั้งนางให้ออกห่างจากตัวเล็กน้อย ทว่ายิ่งขยับ เขากลับยิ่งตระหนักว่าพื้นที่ในถ้ำแห่งนี้คับแคบและมืดมิดเกินไป ยิ่งเสียงฝนด้านนอกโหมกระหน่ำรุนแรงเท่าไหร่ บรรยากาศภายในถ้ำก็ยิ่งร้อนรุ่มและเต็มไปด้วยความอึดอัดที่ไม่อาจหาคำอธิบาย "น้ำป่าคงปิดทางออกไว้หมดแล้ว..." เหยียนหยางพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด สายตาคมกวาดมองไปรอบถ้ำที่มีขนาดเล็กราวกับห้องหับแคบ ๆ ทางเดินลึกเข้าไปมีเพียงความมืดและเสียงหยดน้ำที่ดังติ๋ง ๆ เป็นจังหวะ เซี่ยฉีฉีถอนหายใจยาว นางผละตัวลุกขึ้นนั่งพิงผนังถ้ำเย็นเฉียบ ยกมือขึ้นลูบข้อศอกเบา ๆ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงติดตลกกลบเกลื่อนความตื่นตระหนก "ดีจริง ๆ ติดอยู่ในถ้ำไร้ทางออกกับท่านแม่ทัพผู้เยือกเย็นและเกลียดชังคำทำนาย ข้าควรจะดีใจจนเนื้อเต้นหรือควรเตรียมขุดหลุมฝังศพตัวเองดีล่ะเพคะ" "ถ้าเจ้ายังพูดมาก ข้าอาจจะใช้ผ้าอุดปากเจ้าเสียตั้งแต่ตอนนี้" แม่ทัพหนุ่มขยับกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวสำรวจรอบบริเวณถ้ำก่อนจะกลับมาหยุดยืนตรงหน้าสตรีเจ้าปัญหาที่นั่งกอดเข่าอยู่บนพื้น "ท่านกล้าหรือ..." นางเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แสงสลัวจากรอยแยกด้านบนส่องกระทบดวงหน้าเรียวคมและริมฝีปากที่เผยอขึ้นนิด ๆ อย่างท้าทาย แววตาของนางระยิบระยับด้วยความสนุกสนานที่ได้ปั่นป่วนคนตรงหน้า เหยียนหยางมองริมฝีปากคู่นั้นโดยไม่รู้ตัว ความคิดที่อยากจะปิดปากช่างเจรจานั่นให้สนิทด้วยวิธีของตนเองแล่นวาบเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็วจนน่าตกใจ เขาเบนสายตาหนีแทบไม่ทัน หัวใจเต้นแรงยิ่งกว่าตอนเผชิญหน้ากับกองทัพข้าศึกนับหมื่น สตรีผู้นี้มีเวทมนตร์อันใดกันเหตุใดจึงทำให้แม่ทัพผู้เก่งกาจเช่นเขาเสียศูนย์ได้ง่ายดายนัก "เหยียนหยาง..." น้ำเสียงของเซี่ยฉีฉีเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นเมื่อสังเกตเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของเขา นางขยับตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด "เรื่องฝ่าบาทเมื่อครู่... ท่านหมายความว่าอย่างไร ทำไมท่านถึงตกใจขนาดนั้นเมื่อได้ยินพระองค์ตรัส?" บรรยากาศรอบตัวพลันเย็นเยียบลงทันที รอยยิ้มยียวนบนใบหน้าของเหยียนหยางหายวับไป ถูกแทนที่ด้วยแววตาดุดันและกำแพงน้ำแข็งที่ถูกสร้างขึ้นใหม่อย่างรวดเร็ว "เรื่องบางเรื่อง รู้มากไปไม่ได้ทำให้อายุยืนขึ้นหريك เซี่ยฉีฉี" "แต่ข้ากำลังเอาชีวิตเข้าไปพัวพันกับเกมการเมืองของพวกท่านนะเจ้าคะ!" นางลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับเขา ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบอย่างไม่เกรงกลัว "ท่านอ๋องเฉินอี้ซ่อนเบื้องหลังอะไรไว้ และฝ่าบาท... เกี่ยวข้องอย่างไรกับคำทำนายบ้าบอคอแตกนั่นกันแน่?" เหยียนหยางก้าวประชิดตัวนางในเสี้ยววินาที ร่างสูงใหญ่กดดันจนเซี่ยฉีฉีต้องถอยหลังจนแผ่นหลังชนติดกับผนังถ้ำเย็นเฉียบ มือหนายื่นออกไปทาบกับผนังหินกักตัวนางไว้ตรงกลาง ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่เหนือหน้าผากมน "เจ้าอยากรู้ความจริงนักหรือ..." เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมฝีปาก นางสัมผัสได้ถึงความกดดันอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวเขา แต่ความดื้อรั้นก็ทำให้นางไม่ยอมหลบตา "ใช่ ข้าอยากรู้..." นางเชิดหน้าขึ้นตอบอย่างไม่เกรงกลัว เหยียนหยางมองใบหน้าหวานที่อยู่ห่างเพียงคืบ แววตาสั่นไหววูบหนึ่งก่อนจะกลายเป็นประกายคมปลาบ เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนริมฝีปากเกือบจะสัมผัสกับแก้มนวล "ถ้าเช่นนั้น... ข้าจะบอกความจริงข้อหนึ่งให้เจ้าฟัง" เขากระซิบด้วยน้ำเสียงพร่าลึกที่ทำเอาหัวใจของนางกระตุกวูบ "ความจริงก็คือ... คำทำนายที่แท้จริงไม่ได้บอกว่าใครจะเป็นผู้ครองแผ่นดิน..." ดวงตากลมโตของเซี่ยฉีฉีเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความอยากรู้ "...แต่คำทำนายบอกว่า ผู้ที่จะทำลายล้างอำนาจทั้งหมดลงได้ คือสตรีที่บังอาจเข้ามาปั่นป่วนหัวใจของแม่ทัพผู้เย็นชาเช่นข้าต่างหาก" เซี่ยฉีฉีชะงักงัน ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อสบเข้ากับแววตาที่เต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งและร้อนแรงจนแผดเผาทุกสิ่ง ทว่าก่อนที่นางจะได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใดโต้กลับ ทันใดนั้นเอง... เสียงฝีเท้านับสิบก็ดังแว่วมาจากปากถ้ำด้านนอกที่ถูกน้ำป่ากัดเซาะจนเปิดออก พร้อมกับแสงคบเพลิงสว่างจ้าที่สาดส่องเข้ามาตัดผ่านความมืดมิด "อยู่นี่เอง! ท่านอ๋องมีรับสั่งให้จับกุมคนทั้งคู่ยามพบตัว!" ขอบพระคุณที่ติดตามอ่านตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!