ใครกันที่ชักใยอยู่เบื้องหลัง

เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหวลอดผ่านบานหน้าต่างไม้สลักลายวิจิตร ท่ามกลางความตึงเครียดที่แทบจะเชือดเฉือดผิวหนังได้เพียงแค่หายใจผ่าน "ท่านแม่ทัพแย่แล้วขอรับ! คนของอ๋องเฉินอี้... คนของอ๋องเฉินอี้บุกเข้ามาล้อมจวนแม่ทัพไว้หมดแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เสียงรายงานขององครักษ์ยังไม่ทันจางหายดี เซี่ยฉีฉีก็ก้าวเท้าฉับๆ เข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่ โดยไม่แม้แต่จะชายตากลัวเกรงกองกำลังนับร้อยที่กำลังเหยียบย่างเข้ามาประชิดประตูจวนแม้แต่น้อย ดวงตากลมโตคู่นั้นกวาดมองแผ่นกระดาษลับที่เพิ่งถูกดึงออกมาจากช่องลับใต้พื้นเรือn "ไม่ต้องตกใจไปหรอกค่ะท่านแม่ทัพ" ฉีฉีเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงประกายความเจ้าเล่ห์ลึกล้ำ "เพราะต่อให้พวกมันไม่มาวันนี้ ความจริงเรื่องนี้ก็คงซ่อนไว้ไม่ได้อีกต่อไปแล้ว" เหยียนหยางสะบัดชายเสื้อคลุมสีเข้มด้วยท่าทีองอาจ นัยน์ตาคมกริบดั่งเหยี่ยวทอดมองสตรีตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา ในยามวิกฤตเช่นนี้ ที่คนนอกกำลังกpกรีดล้อมเรือนและพร้อมจะเผาทุกอย่างให้เป็นจุล บุตรสาวขุนนางตกอับผู้นี้กลับไม่มีอาการหวาดกลัวแม้แต่ปลายนิ้ว เธอกลับกำลังถือหลักฐานชิ้นสำคัญที่ชี้ตรงไปยัง 'อ๋องเฉินอี้' บุคคลที่ทุกคนต่างเกรงกลัว "เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงรื้อค้นห้องหนังสือของข้าโดยไม่ได้รับอนุญาต" เหยียนหยางกัดกรามแน่น ขยับกายเข้าไปประชิดตัวนางด้วยความเคยชินในการกดดันผู้คน ทว่าฉีฉีกลับไม่ถอยหลังหนีแม้แต่ก้าวเดียว เธอกลับเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ กลิ่นกายหอมกรุ่นจางๆ ของสมุนไพรจีนปะปนกับกลิ่นอายความดุดันของบุรุษเพศ ทำให้บรรยากาศรอบตัวร้อนรุ่มขึ้นอย่างประหลาด "ถ้าหม่อมฉันไม่ถือวิสาสะค้นหาความจริง ท่านแม่ทัพผู้เกลียดชังคำทำนายคงจะถูกคนผู้นั้นลากตัวไปเป็นแพะรับบาปในข้อหากบฏไปนานแล้วนะคะ" ฉีฉีสวนกลับด้วยน้ำเสียงเย้าแหย่ ทว่าแววตากลับจริงจังจนน่าใจหาย "ดูตราประทับบนแผ่นหนังนี้สิคะ... รอยสลักรูปพยัคฆ์สามแฉก ลายมือหวัดที่จงใจปลอมแปลงแต่กลับมีเอกลักษณ์เรื่องการลงน้ำหนักหมึกแบบนี้ มีเพียงคนสนิทในตำหนักของอ๋องเฉินอี้เท่านั้นที่ทำได้" เหยียนหยางก้มลงมองหลักฐานในมือของนาง ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นถนัดตา สันจมูกโด่งเป็นสันนูนขยับเล็กน้อยด้วยความขัดเคืองใจ ไม่ใช่เพราะเขากลัวอ๋องเฉินอี้ แต่เขากำลังหงุดหงิดที่สตรีตรงหน้ามักจะฉลาดล้ำหน้าและรู้ทันเกมของเขาอยู่เสมอ ทว่าลึกๆ ในอก หัวใจกลับเต้นผิดจังหวะยามที่ปลายนิ้วเรียวของนางเผลอแตะโดนหลังมือของเขาขณะส่งหลักฐานให้ "เจ้าฉลาดเกินไปแล้ว เซี่ยฉีฉี" เหยียนหยางเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังแย้มยิ้มเยาะเขาอย่างได้ใจ "รู้ตัวหรือไม่ว่าการเล่นกับไฟเช่นนี้... อาจทำให้เจ้ามอดไหม้จนไม่เหลือซาก" "ไฟน่ะ จะเผาเฉพาะคนกลัวร้อนค่ะท่านแม่ทัพ" ฉีฉีขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนหน้าอกเกือบแนบชิดกับแผงอกแกร่ง ความกล้าบ้าบิ่นของนางทำให้แม่ทัพหนุ่มผู้เย็นชาถึงกับชะงัก ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่ใกล้แค่คืบทำให้สติที่เคยควบคุมได้ดีเยี่ยมเริ่มสั่นคลอน "แต่สำหรับหม่อมฉัน... เรามาดูกันดีกว่า ว่าระหว่างอ๋องเฉินอี้ที่ชักใยอยู่เบื้องหลัง กับท่านแม่ทัพที่เอาแต่ทำหน้าถมึงทึง... ใครกันที่จะพ่ายแพ้คาอกหม่อมฉันก่อนกัน" คำพูดท้าทายนั้นทำเอาเหยียนหยางแทบคลั่ง เขาใช้มือหนาคว้าเอวบางของนางเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็วโดยไม่ทันให้ตั้งตัว แรงปะทะทำให้ลมหายใจของทั้งคู่สะดุดกึก ดวงตาสองคู่ประสานกันแนบแน่น ท่ามกลางเสียงเอะอะโวยวายของทหารด้านนอกที่เริ่มพังประตูนอกเรือนเข้ามาทีละน้อย "ปากเก่งนักนะ..." เสียงทุ้มต่ำเอաբกระซิบชิดริมฝีปากนุ่ม แววตาคมปลาบฉายประกายความเร่าร้อนที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ความเย็นชา "หากวันนี้เราสองคนรอดไปได้ ข้าจะจัดการปิดปากเจ้าด้วยวิธีของข้าเอง" "ยินดีต้อนรับเสมอกําลังค่ะ..." ฉีฉีแย้มยิ้มท้าทาย ไร้ซึ่งความหวาดกลัวแม้แต่น้อย ทว่าในวินาทีที่บรรยากาศกำลังพุ่งทะยานถึงขีดสุด เสียงพังประตูก็ระเบิดดังโครมใหญ่ พร้อมกับเงาร่างของบุรุษในชุดคลุมปักลายมังกรห้าเล็บที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยียบเย็น "ดูเหมือนว่าข้าจะมาขัดจังหวะเวลาอันน่าภิรมย์ของท่านแม่ทัพกับ... ว่าที่พระชายาของข้ากระมัง?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและคอยสนับสนุนผลงานของเสี่ยวเถาฮวามาโดยตลอดนะคะ