กับดักลวงตา

คมดาบอาบยาพิษเล่มนั้นเฉียดผ่านเนื้อผ้าไหล่ขวาไปเพียงเศษเสี้ยวลมหายใจ เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหวท่ามกลางความมืดมิดของตรอกร้างหลังหอคอยสุริยันต์ การลอบสังหารในคืนเดือนมืดดำเนินไปอย่างเงียบเชียบและไร้ความปรานี ทว่าเป้าหมายของมือสังหารกลุ่มนี้กลับไม่ใช่คนธรรมดา หากแต่เป็นแม่ทัพผู้ขึ้นชื่อว่าแข็งแกร่งที่สุดในแผ่นดิน—เหยียนหยาง โลหิตสีเข้มหลั่งรินซึมผ่านชุดเกราะสีนิล แววตาคมกริบดั่งเหยี่ยวทอประกายเย็นเยียบ เขาสะบัดกระบี่ในมือปลิดชีพมือสังหารคนสุดท้ายที่พุ่งเข้ามาได้อย่างแม่นยำ ร่างของมือฆ่าล้มลงกองกับพื้น แน่นิ่งสนิท ไร้ซึ่งลมหายใจ ทว่า... พิษร้ายที่เคลือบบนคมดาบกลับเริ่มออกฤทธิ์รวดเรวเกินคาด เหยียนหยางเซถอยหลังไปพิงกำแพงอิฐเย็นเฉียบ ลมหายใจของเขาเริ่มติดขัด เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้าคมคาย พิษนี้รุนแรงถึงขนาดทำให้เส้นลมปราณของยอดฝีมือเช่นเขาปั่นป่วนจนแทบควบคุมไม่ได้ ความมืดมิดและอาการวิงเวียนเข้าจู่โจมสติสัมปชัญญะจนแทบจะประคองตัวไว้ไม่ไหว "ฮึ... ใช้แผนสกปรกเช่นนี้ สมเป็นวิธีของคนเบื้องหลังจริงๆ สินะ" แม่ทัพหนุ่มกัดฟันกรอด ฝ่ามือหนากำด้ามกระบี่แน่นจนเส้นเลือดปูดโปน พยายามฝืนยืนหยัดด้วยความหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรี แต่ร่างกลับทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นถนนที่เย็นเยียบ "โอ๊ะๆๆ ท่านแม่ทัพผู้เก่งกาจ ไฉนจึงมานอนกราบพื้นเร็วกว่ากำหนดเล่าคะ?" น้ำเสียงติดจะเย้าแหย่แต่แฝงความตื่นตระหนกดังขึ้นจากมุมมืด เซี่ยฉีฉี ก้าวออกมาจากเงาไม้ในชุดบุรุษเรียบง่าย ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดตามองสภาพทุลักทุเลของคนตรงหน้าอย่างพิจารณา ก่อนที่รอยยิ้มมุมปากจะระบายขึ้นอย่างนึกสนุก แม้สถานการณ์ตรงหน้าจะอันตรายถึงชีวิตก็ตาม เหยียนหยางเงยหน้าขึ้นมองสตรีที่บังجญอาจโผล่มาในเวลาเช่นนี้ด้วยแววตาขุ่นเคือง "เซี่ยฉีฉี... เจ้ามาทำบ้าอะไรที่นี่ ไสหัวไปซะ!" "แหม พูดจาไม่น่ารักเอาเสียเลยนะคะท่านแม่ทัพ อุตส่าห์มาช่วยเก็บศพ... เอ๊ย มาช่วยชีวิตแท้ๆ" ฉีฉีเบะปากเล็กน้อย เดินนองน่องเข้าไปใกล้ร่างที่กำลังสั่นเทาด้วยพิษร้าย นางย่อตัวลงนั่งยองๆ ใช้พัดในมือจิ้มเบาๆ ที่ไหล่ข้างที่บาดเจ็บของเขา "ดูสภาพท่านตอนนี้สิคะ เหมือนหมาป่าตกอับไม่มีผิด" "หุบปาก... ถ้าไม่อยากตายก็ไสหัวไปซะ ข้าไม่อยาก... อึก!" เหยียนหยางกัดฟันกรวดจนกรามขึ้นสันนูน พิษแล่นริ้วเข้าสู่หัวใจจนเขากระอักเลือดออกมาคำโต สีหน้าซีดเซียวลงจนน่ากลัว สติสัมปชัญญะเลือนรางลงทุกที ฉีฉีหุบพัดฉับ สีหน้าขี้เล่นเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความจริงจังเฉียบคม นางตระหนักดีว่าหากปล่อยไว้เช่นนี้ เกียรติและชีวิตของแม่ทัพใหญ่คงจบลงที่ตรอกสกปรกแห่งนี้แน่ และนั่น... ไม่ใช่ผลดีต่อแผนการพลิกกระดานชะตาของนางเลย "ปากดีให้มันตลอดเถอะค่ะท่านแม่ทัพ" ฉีฉีบ่นพึมพำ ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าแขนแกร่งของเขามาพาดบ่าตนเอง "ลุกขึ้น! ตัวหนักเป็นหมูตอนรึไงเนี่ย!" เหยียนหยางฝืนทนความเจ็บปวด พยายามใช้แรงเฮือกสุดท้ายพยุงร่างตัวเองขึ้นโดยมีร่างบอบบางของหญิงสาวคอยแบกรับน้ำหนักครึ่งหนึ่ง กลิ่นอายบุรุษที่คุ้นเคยผสมผสานกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยเข้าจมูกของฉีฉีจนหัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างประหลาด นางพาเขาหลบหนีเข้ามาในเรือนพักร้างแห่งหนึ่งที่อยู่ใกล้ที่สุด เรี่ยวแรงอันน้อยนิดของสตรีบอบบางทำให้การแบกบุรุษร่างสูงใหญ่ไม่ใช่เรื่องง่าย หยาดเหงื่อผุดพรายเต็มใบหน้าหวาน นางผลักร่างของแม่ทัพหนุ่มให้นอนลงบนตั่งไม้เก่าๆ อย่างทุลักทุเล ก่อนจะหอบหายใจถี่กระชั้น "แฮก... ท่านนี่มัน... หนักเป็นบ้าเลย!" ฉีฉีทุบไหล่ตัวเองป้อยๆ พลางบ่นอุบอิบ เหยียนหยางนอนแผ่หลาอยู่บนตั่ง ลมหายใจร้อนผ่าว ดวงตาคมปรือปรบ1พยายามฝืนมองสภาพของสตรีตรงหน้า ชุดของนางยับเยินเล็กน้อยจากการออกแรงพยุงเขา เส้นผมที่เคยรวบไว้เรียบร้อยหลุดลุ่ยเคลียกรอบหน้าขาวเนียน ทว่าแววตาคู่นั้นกลับฉายความเด็ดเดี่ยวและห่วงใยที่เจ้าตัวพยายามกลบเกลื่อนไว้อย่างแนบเนียน "เจ้า... ทำทำไม..." เสียงแหบพร่าเอ่ยถามอย่างยากเย็น แววตาเต็มไปด้วยความระแวงสงสัย "ข้ากับเจ้า... เป็นศัตรูกันไม่ใช่หรือ ทำไมต้องช่วย" ฉีฉีชะงักมือที่กำลังเตรียมรื้อค้นหายาถอนพิษ นางหันมามองค้อนขวับ ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความหมั่นไส้ "นี่ท่านสมองกระทบกระเทือนจากพิษรึไงคะ? ถ้าข้าอยากให้ท่านตาย ข้าจะแบกท่านมาให้เหนื่อยทำไมปล่อยให้นอนตายเป็นผีเฝ้าตรอกไปนานแล้ว!" นางย่างสามขุมเข้าไปใกล้ตั่งไม้ ก้มตัวลงจนใบหน้าห่างกันเพียงคืบ แววตาดื้อรั้นฉายชัดความท้าทาย "อีกอย่าง... คนที่จะคว่ำกระดานชะตานี้ได้ ต้องไม่ใช่ท่านที่ตายอย่างไร้ค่าในตรอกมืดๆ หรอกนะคะ ท่านแม่ทัพ... ท่านยังต้องมีชีวิตอยู่เพื่อฟังคำแก้ตัว... เอ๊ย ฟังความจริงจากปากข้าอีกนาน" เคมีร้อนแรงพุ่งทะยานขึ้นในความเงียบงัน ระยะห่างที่ใกล้จนเกินพอดีทำให้ทั้งคู่สัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน เหยียนหยางนิ่งงันไปชั่วขณะ ปลายจมูกได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ประจำตัวของนางที่ลอยมาปะทะ กลิ่นที่ทำให้จิตใจที่ปั่นป่วนจากพิษร้ายสงบลงอย่างน่าประหลาด สายตาของแม่ทัพหนุ่มเลื่อนจากดวงตากลมโตลงมามองเรียวปากอิ่มที่ขยับเถียงเขาไม่หยุด ความรู้สึกบางอย่างที่นอกเหนือจากความเกลียดชังและระแวดระวังกำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ ร้อนรุ่ม ยิ่งกว่าพิษในกายเสียอีก "ฉีฉี..." เสียงทุ้มต่ำเอמהเรียกชื่อนางแผ่วเบา ราวกับถูกมนต์สะกด มือหนาที่เคยถือกระบี่ค่อยๆ ยกขึ้น เอื้อมไปหมายจะแตะแก้มนวลเนียนของสตรีตรงหน้า ฉีฉีหัวใจเต้นรัวระทึกจนแทบกระเด็นออกมานอกอก นางเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ไม่คาดคิดว่าคนปากร้ายอย่างเขาจะมีมุมนี้ ปฏิกิริยาอัตโนมัติทำให้นนางชะักตัวถอยหลังเล็กน้อย แก้มเนียนแดงก่ำขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ "ทะ... ทำอะไรของท่านคะ!" "อย่าขยับ..." เหยียนหยางกระซิบเสียงพร่า แววตาคมกริบลึกล้ำราวน้ำวนที่พร้อมจะดูดกลืนทุกสิ่ง เขารวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลือขยับเข้าไปใกล้ร่างบางอีกนิด ใบหน้าคมคายโน้มลงมาหาจนหน้าผากเกือบจะชนกัน ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่บนพวงแก้ม บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็ง เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรำเป็นจังหวะเดียวกัน ความซึนของแม่ทัพหนุ่มมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชา "เจ้า... ทำให้ข้าควบคุมตัวเองไม่ได้เลยจริงๆ" เหยียนหยางเอ่ยเสียงแผ่ว ริมฝีปากหยักลึกขยับเข้ามาใกล้เรียวปากของนางมากขึ้นเรื่อยๆ จนฉีฉีแทบจะลืมวิธีหายใจ สองมือเล็กยกขึ้นดันแผงอกแกร่งไว้ตามสัญชาตญาณป้องกันตัว แต่แรงผลักนั้นกลับเบาหวิวราลูกแมว ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะแนบชิดกัน ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังพุ่งทะยานถึงขีดสุด— *ปัง!* ประโยคคำพูดและบรรยากาศอันเร่าร้อนถูกกระชากขาดวิ่นลงทันที เมื่อประตูกระท่อมไม้เก่าแก่ถูกถีบพังกระเด็นหลุดจากบานพับด้วยพลังลมปราณอันรุนแรง! เงาร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีขาวสะอาดตาปรากฏขึ้นที่กรอบประตู รอยยิ้มเยือกเย็นและแววตาสคมปนอำมหิตกวาดมองคนทั้งสองที่อยู่ในท่าทางแนบชิดกันบนตั่งไม้ "โอ๊ะ... ดูเหมือนข้าจะมาขัดจังหวะเวลาอันแสนหวานของท่านแม่ทัพกับคุณเซี่ยเข้าสินะครับ?" อ๋องเฉินอี้เอ่ยกลั้วหัวเราะ ทว่าแววตาคู่นั้นกลับไร้ซึ่งความขบขัน ปลายกระบี่ในมือชุ่มไปด้วยหยาดโลหิตสดๆ ที่หยดลงกระทบพื้นไม้ดัง 'ติ๋ง... ติ๋ง...' สะท้อนก้องในความเงียบ ฉีฉีหน้าถอดสีทันที หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ส่วนเหยียนหยางกลับแววตาแข็งกร้าวขึ้นในพริบตา เขารวบรวมพลังลมปราณเฮือกสุดท้าย ผลักร่างบางของฉีฉีให้ไปหลบอยู่ด้านหลังทันที พร้อมกับเบนสายตาคมกริบไปยังผู้มาใหม่ด้วยจิตสังหารที่แผ่พุ่งรุนแรงยิ่งกว่าเดิม! --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นและอินไปกับเคมีสุดฟินของน้องฉีฉีกับท่านแม่ทัพในตอนนี้ด้วยนะคะ! รับรองว่าตอนหน้าเดือดและฟินยิ่งกว่าเดิมแน่นอนค่ะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ! - เสี่ยวเถาฮวา