ระยะห่างที่หายไป

แสงไฟจากสมาร์ทโฟนที่ทาบทับลงบนพื้นไม้ปาร์เกต์ ไม่ได้เป็นเพียงแค่การปรากฏตัวของใครบางคน แต่เป็นรอยร้าวที่สั่นคลอนความเงียบงันทั้งหมดในห้องประชุม 402 ในยามวิกาลเช่นนี้ ลลินกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วที่เคยจรดอยู่บนหน้าจอแท็บเล็ตเพื่อแก้ไขสเกตช์งานดีไซน์หยุดชะงักลงทันที ขณะที่ธวินซึ่งยืนอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าวกลับไม่ได้แสดงอาการตกใจแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาหรี่ลงเล็กน้อย เขาส่งสัญญาณมือเชิงห้ามปรามไม่ให้หญิงสาวส่งเสียงใดๆ ออกมา เงาตะคุ่มที่ทอดยาวผ่านบานกระจกฝ้าหน้าห้องขยับเคลื่อนอย่างเชื่องช้า เสียงเคาะเบาๆ สามครั้งดังขึ้น—ไม่ดังพอที่จะปลุกตึกทั้งตึกให้ตื่น แต่ชัดเจนพอที่จะทำให้หัวใจในอกของลลินเต้นระรัวผิดจังหวะ "เปิดประตูหน่อยค่ะ ธวิน... ฉันรู้ว่าคุณยังอยู่ข้างใน" เสียงหวานเจือความเหนื่อยล้าที่ลอดผ่านร่องประตูเข้ามาทำเอาลลินต้องขมวดคิ้วมุ่น นภสร—ผู้อำนวยการฝ่ายการตลาดผู้เย่อหยิ่งและมักจะปรากฏตัวพร้อมรอยยิ้มเคลือบยาพิษเสมอ เธอกำลังทำอะไรที่นี่ในเวลาตีสอง? และที่สำคัญกว่านั้น เธอรู้ได้อย่างไรว่าพวกเขายังทำงานกันอยู่ ธวินถอนหายใจยาวอย่างไม่ปิดบัง ความอดทนของเขาต่อระบบการเมืองภายในบริษัทดูเหมือนจะเดินทางมาถึงขีดจำกัดแล้ว เขาก้าวเท้าเข้าไปประชิดประตู ปลดล็อกกลอนอัตโนมัติด้วยท่าทางเยือกเย็นราวกับหุ่นยนต์ที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้ แต่ก่อนที่เขาจะผลักมันออก ลลินกลับเอื้อมมือไปคว้าชายเสื้อเชิ้ตของเขาไว้โดยสัญชาตญาณ "คุณแน่ใจเหรอคะว่าจะเปิดเวลานี้? สภาพเราสองคนตอนนี้..." ลลินกระซิบเสียงเบา ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความกังวล ขณะกวาดสายตามองสภาพห้องที่เต็มไปด้วยกระดาษสเกตช์ แก้วกาแฟที่วางระเกะระระกะ และเสื้อสูทของธวินที่พาดอยู่บนพนักเก้าอี้—หลักฐานชั้นดีที่ฟ้องว่าพวกเขาอยู่กันตามลำพังข้ามคืน ธวินก้มลงมองมือเรียวที่กำชายเสื้อของเขาอยู่ แววตาไหววับชั่วขณะก่อนจะกลับมาเรียบเฉยดังเดิม เขาดึงมือเธอออกอย่างสุภาพแต่เด็ดเดี่ยว "ความจริงไม่จำเป็นต้องถูกซ่อนไว้ในอัลกอริทึมที่บิดเบี้ยวหรอกนะคุณลลิน... ยิ่งเราพยายามปิดบัง มันยิ่งดูเหมือนเรากำลังทำผิด" น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาแฝงความเย้ยหยันเล็กน้อย ทั้งต่อสถานการณ์และต่อตัวนภสรเอง แกร็ก! ประถูกผลักเปิดออก แสงไฟนีออนสว่างจ้าจากทางเดินสาดเข้ามาจนลลินต้องหรี่ตาลง นภสรยืนอยู่ตรงนั้นด้วยชุดสูทเข้ารูปที่ยังคงเนียบกริบ ราวกับเพิ่งก้าวลงมาจากรถหรู ไม่ใช่เพิ่งเดินขึ้นมาตึกร้างผู้คนในยามดึกดื่น ดวงตาคมกวาดมองสำรวจภายในห้องอย่างรวดเร็ว ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ลลินซึ่งยืนอยู่ใกล้โต๊ะทำงาน และจบลงที่ธวินซึ่งยืนขวางประตูอยู่ "โอ้... ยังทำงานกันขยันขันแข็งขนาดนี้เลยเหรอคะเนี่ย นึกว่าตึกนี้จะร้างไปแล้วเสียอีก" นภสรยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่เคยไปถึงดวงตา คู่นั้นฉายแววเยาะหยันอย่างเปิดเผย "ท่านประธานคงจะปลื้มใจน่าดูที่โปรเจกต์อัลกอริทึมจับคู่รักมีความคืบหน้า... หรือว่าพวกคุณกำลัง 'จับคู่' กันเองนอกรอบอยู่ด้วยคะ?" บรรยากาศในห้องดิ่งวูบลงทันที ความกดดันจากคำพูดสองแง่สองง่ามพุ่งปะทะเข้าใส่คนทั้งคู่ ลลินเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกโกรธแล่นริ้วขึ้นมาจนปลายนิ้วเย็นเฉียบ เธอก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เตรียมจะสวนกลับด้วยคำพูดเจ็บแสบตามสไตล์ครีเอทีฟสาวที่ไม่ยอมก้มหัวให้ใคร แต่ธวินกลับยกมือขึ้นขวางไว้เบาๆ เป็นเชิงปราม "ถ้าคุณมีธุระเรื่องงาน กรุณารอจนถึงเวลาเก้าโมงเช้าวันพรุ่งนี้ที่ห้องประชุมใหญ่ แต่นี่... มันคือก้าวก่ายความเป็นส่วนตัว และละเมิดข้อตกลงการรักษาความลับของบริษัท" ธวินตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความเกรงกลัว นภสรหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นแหشแห้งและน่ารำคาญ "ความเป็นส่วนตัวเหรอคะ? ธวิน... คุณกำลังพูดถึงความเป็นส่วนตัวในบริษัทที่เอาข้อมูลส่วนบุคคลของลูกค้ามาประมวลผลหาความสัมพันธ์เนี่ยนะ? ช่างน่าขันสิ้นดี" เธอก้าวล้ำเข้ามาในห้องโดยไม่ได้รับอนุญาต สายตาดุดันกวาดไปที่หน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะ "อีกอย่าง ฉันไม่ได้มาเพราะเรื่องไร้สาระหรอกค่ะ ฉันมาเพราะ... เอกสารชิ้นนี้ต่างหาก" เธอยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลออกไปตรงหน้า ธวินรับมันมาด้วยความสงสัย ลลินขยับเข้าไปใกล้เพื่อมองข้ามไหล่ของเขา เอกสารภายในถูกดึงออกมา มันคือรายงานการตรวจสอบระบบความปลอดภัยของอัลกอริทึมเวอร์ชันล่าสุด—เวอร์ชันที่ธวินเป็นผู้รับผิดชอบโดยตรง แต่ตัวเลขและกราฟฟิกที่ปรากฏบนกระดาษกลับถูกแก้ไขตัวเลขบางส่วนจนทำให้ระบบดูมีความเสี่ยงสูงเกินจริง "นี่มันอะไรกัน?" ธวินถาม เสียงของเขาเริ่มมีร่องรอยของความไม่พอใจเจืออยู่ "มันคือหลักฐานที่แสดงว่าอัลกอริทึมที่คุณภาคภูมิใจนักหนากำลังจะพังคามือคุณเองค่ะ" นภสรยิ้มกริ่ม แววตาเป็นประกายด้วยความสะใจ "ถ้าเรื่องนี้หลุดไปถึงบอร์ดบริหาร ลุกส์ 'หัวกะทิไร้ที่ติ' ของคุณคงจะไม่เหลือซาก... แต่ว่านะ ทุกอย่างมันมีทางแก้ค่ะ" ลลินจ้องมองหน้านภสรอย่างพิจารณา สมองของครีเอทีฟสาวประมวลผลอย่างรวดเร็ว เธอเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์และท่าทีที่ดูมั่นอกมั่นใจเกินเหตุ "คุณต้องการอะไรกันแน่..." ลลินเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบ "คนอย่างคุณไม่เคยทำอะไรฟรีๆ แน่นอน ข้อแลกเปลี่ยนคืออะไรคะ?" นภสรหันมามองลลินด้วยหางตา ราวกับเพิ่งสังเกตเห็นการมีอยู่ของเธอ "ฉลาดนี่คะคุณลลิน สมกับที่เป็นตัวแม่ฝั่งครีเอทีฟ... ง่ายมากค่ะ ฉันต้องการให้คุณสองคน 'ถอนตัว' จากโปรเจกต์นี้ซะ ยกเลิกอัลกอริทึมบ้าๆ นี่แล้วปล่อยให้ทีมของฉันเข้ามาดูแลต่อ" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมอีกครั้ง เสียงเครื่องปรับอากาศตัวเก่าส่งเสียงครางหึ่งๆ ราวกับจะประท้วงความตึงเครียดที่ลอยวนอยู่ในอากาศ ธวินขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน สำหรับเขาแล้ว อัลกอริทึมนี้ไม่ใช่แค่โปรเจกต์ แต่มันคือศักดิ์ศรีและตัวตนทั้งหมดของเขา "ผมปฏิเสธ" ธวินตอบกลับทันควัน น้ำเสียงเย็นเยียบไร้เยื่อใย นภสรหุบยิ้มทันที แววตาเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าว "คุณคิดให้ดีๆ นะคะธวิน... หลักฐานชิ้นนี้อยู่ในมือฉัน ถ้าฉันส่งมันให้ประธานพรุ่งนี้เช้า คุณจะไม่ใช่แค่เสียโปรเจกต์ แต่คุณจะต้องออกจากบริษัทนี้อย่างไร้ที่ยืน" เธอกวาดสายตามองทั้งสองคนเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะหันหลังเตรียมเดินออกจากห้อง "ฉันให้เวลาคุณคิดถึงเที่ยงคืนพรุ่งนี้... หวังว่าพวกคุณจะฉลาดพอที่จะเลือกทางที่เจ็บน้อยที่สุดนะคะ" ก๊อก... ก๊อก... เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นห้องประชุมค่อยๆ ดังห่างออกไปเรื่อยๆ ทิ้งให้ความเงียบงันกลับมาครอบงำอีกครั้ง ลลินทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างคนหมดแรง เธอยกมือขึ้นนวดขมับเพื่อบรรเทาอาการปวดหัวตุๆ "ให้ตายเธอนี่มัน... ร้ายกาจเป็นบ้าเลยค่ะ" เธอบ่นพึมพำ ธวินยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม สายตาจ้องมองเอกสารในมือด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ความโกรธระอุขึ้นในอก แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าความโกรธคือ... เขารู้ดีว่าตัวเลขที่ถูกแก้ไขในรายงานนั้น มีเพียงคนเดียวในบริษัทเท่านั้นที่มีสิทธิ์เข้าถึงฐานข้อมูลระดับนั้นได้—และคนๆ นั้นไม่ใช่เขา ธวินค่อยๆ วางเอกสารลงบนโต๊ะ หันมามองลลินที่กำลังเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของหญิงสาวเต็มไปด้วยความกังวลและความไม่เข้าใจ แต่ในขณะเดียวกัน มันก็มีความเด็ดเดี่ยวบางอย่างที่สะท้อนอยู่ในนั้น "เราต้องทำอะไรสักอย่างค่ะธวิน เราจะยอมแพ้ไม่ได้เด็ดขาด" ลลินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงจริงจังไร้ความลังเล ธวินไม่ตอบ เขาโน้มตัวลงมาใกล้ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับใบหน้าของเธอในระยะประชิดจนลลินต้องกลั้นหายใจ ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบไม่เหลือพื้นที่ว่าง ปลายนิ้วเรียวของชายหนุ่มเอื้อมไปแตะที่มุมกระดาษเอกสารแผ่นนั้น ก่อนจะดึงมันพลิกกลับด้านด้วยความเร็วที่เหนือความคาดหมาย ดวงตาสีเข้มของธวินหรี่ลงเล็กลาย เขาชี้ไปที่มุมล่างสุดของกระดาษ—จุดที่นภสรอาจจะคิดว่าไม่มีใครทันสังเกตเห็น รอยปั๊มหมึกจางๆ ของเครื่องปริ้นเตอร์รุ่นเฉพาะที่ใช้กันอยู่แค่ในห้องทำงานส่วนตัวของ... รองประธานบริษัท! ________________________________________ *ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "แสงดาวพร่างพราว" เสมอมานะคะ*