ผลลัพธ์ที่ยังไม่สรุป

เสียงเครื่องปริ้นเตอร์เลเซอร์ในห้องประชุมใหญ่ยังคงทิ้งคลื่นความถี่ต่ำไว้ในโสตประสาท ราวกับเสียงเตือนชีพจรของระบบที่กำลังรวนเร ลลินจ้องมองรอยปั๊มหมึกจางๆ บนมุมกระดาษแผ่นสุดท้ายในมือ รอยหมึกรูปวงกลมซ้อนทับกันเป็นรูปเฟืองจักรสามแฉก—มันไม่ใช่หมึกพิมพ์ทั่วไป แต่มันคือโทนเนอร์เฉพาะกิจรุ่นหายากที่ถูกล็อกสิทธิ์การใช้งานไว้เพียงสามเครื่องทั่วทั้งตึกระฟ้าแห่งนี้ และหนึ่งในนั้น... ตั้งอยู่หลังประตูกระจกฝ้าของห้องทำงานรองประธานบริษัท "คุณกำลังคิดอะไรอยู่ ลลิน" เสียงทุ้มต่ำของธวินดังขึ้นทำลายความเงียบ เขาไม่ได้ขยับตัวเข้าใกล้ แต่ระยะห่างสองก้าวระหว่างเธอกับเขากลับอัดแน่นไปด้วยแรงกดดันทางความคิด ชายหนุ่มในชุดสูทสีเทาเข้มไร้รอยยับยืนกอดอก ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นโลหะกำลังกวาดมองเอกสารสรุปผลลัพธ์ด่านแรกบนจอแท็บเล็ต ข้อมูลโค딩และสถิติพุ่งทะยานเกินเป้าหมายที่อัลกอริทึมคาดการณ์ไว้ถึงสิบแปดเปอร์เซ็นต์ ซึ่งตามหลักการแล้ว มันคือชัยชนะอันงดงามของโปรเจกต์ 'Synergy' แต่ในมุมมองของนักออกแบบที่ใช้สัญชาตญาณนำทาง ชัยชนะครั้งนี้กลับมีกลิ่นอายของความผิดเพี้ยนบางอย่าง "ฉันกำลังคิดว่า... อัลกอริทึมของคุณฉลาดเกินไป หรือพวกเรากำลังถูกต้อนให้เดินตามเกมที่ใครบางคนเขียนโปรแกรมไว้ล่วงหน้ากันแน่นะคะ" ลลินเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายอย่างไม่เกรงกลัวความเย็นชาที่แผ่ออกมาจากตัวเขา ธวินหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยับที่หัวคิ้วของเขาปรากฏขึ้นชั่วเสี้ยววินาที—ปฏิกิริยาอัตโนมัติเมื่ออีกฝ่ายก้าวล้ำเส้นเขตแดนแห่งตรรกะที่เขาควบคุม "ความสำเร็จในเชิงตัวเลขไม่มีคำว่าบังเอิญ ลลิน" ธวินตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าก้องกังวาน "โค้ดทุกบรรทัดผ่านการตรวจสอบ โมเดลถูกเทรนด้วยข้อมูลนับล้านชุด มันไม่มีช่องว่างให้ใครมา 'เขียนเกม' ตามอำเภอใจอย่างที่คุณกล่าวหา" "มั่นใจขนาดนั้นเลยเหรอคะ?" ลลินยื่นแผ่นกระดาษที่มีรอยปั๊มหมึกปริศนาไปตรงหน้าเขา "แล้วรอยหมึกนี่ล่ะคะ คุณธวิน รองประธานฝ่ายปฏิบัติการผู้ยึดมั่นในความโปร่งใส บอกฉันทีสิคะว่าโทนเนอร์เกรดทหารรุ่นนี้ มีแจกจ่ายให้พนักงานแผนกไหนใช้บ้าง นอกจากห้องลับบนชั้นสามสิบห้าของคุณ" บรรยากาศในห้องประชุมลดฮวบลงจนแทบติดลบ ธวินลดแขนที่กอดไว้อย่างช้าๆ สายตาของเขาเลื่อนจากใบหน้าเรียวที่เชิดขึ้นอย่างดื้อรั้น ลงมายังกระดาษแผ่นนั้น รอยเปื้อนจางๆ ที่ใครหลายคนอาจมองข้าม แต่กลับไม่รอดพ้นจากสายตาช่างสังเกตของครีเอทีฟสาว "คุณกำลังตั้งข้อสงสัยในความสุจริตของระบบ หรือกำลังหาข้ออ้างในการปฏิเสธความจริงที่ว่า... งานศิลปะของคุณมันดันไปสอดคล้องกับโครงสร้างทางคณิตศาสตร์อย่างไร้ที่ติ?" ธวินก้าวเข้ามาประชิดขึ้นอีกนิด กลิ่นกายสะอาดเจือจางด้วยกลิ่นกาแฟดำลอยปะทะความรู้สึก ลมหายใจของเขากรุ่นไอความเยือกเย็นที่ชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะอย่างน่าหงุดหงิด "ฉันแยกแยะระหว่างงานกับเรื่องส่วนตัวได้ดีกว่าที่คุณคิดค่ะ" ลลินไม่ถอยหนี เธอยืนหยัดเผชิญหน้า กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ป่าจากตัวเธอลอยวนอยู่ในพื้นที่ส่วนตัวของเขา "และเพราะฉันแยกแยะนี่แหละ ถึงได้รู้ว่าเอกสารชุดนี้ไม่ได้ถูกพิมพ์ออกมาจากระบบส่วนกลาง แต่มันถูกสั่งพิมพ์ซ้ำ... หลังจากที่เราปิดประตูห้องประชุมไปแล้วเมื่อคืนนี้" ธวินนิ่งงิ่งไปชั่วอึดใจ นัยน์ตาคู่คมไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที—เป็นความไหววูบที่รวดเร็วเสียจนหากไม่สังเกตให้ดีคงคิดว่าตาฝาด แต่มันก็ชัดเจนพอที่จะทำให้ลลินมั่นใจว่า เขารู้บางอย่างที่เธอยังไม่รู้ "โลกใบนี้ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยความสงสัยอย่างไร้ทิศทางของคุณ ลลิน" ธวินเอ่ยเสียงพร่าต่ำลง ใบหน้าของเขาโน้มเข้ามาใกล้จนเธอรู้สึกถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวเขา "บางครั้ง... การที่คุณพยายามจะขุดคุ้ยหาความจริง อาจทำให้คุณพบว่าตัวเองเป็นเพียงตัวหมากตัวหนึ่งในกระดานที่ใหญ่เกินกว่าจะรับไหว" "ถ้าฉันเป็นแค่ตัวหมาก..." ลลินยิ้มมุมปาก ยอมรับความท้าทายด้วยความดื้อรั้นที่อยู่ในสายเลือด "ฉันก็จะเป็นตัวหมากที่จะล้มกระดานนี้ทิ้งเสีย... ถ้ารู้ว่ามันถูกสร้างขึ้นมาบนความหลอกลวง" ก่อนที่บทสนทนาเชือดเฉือนจะดำเนินไปไกลกว่านั้น เสียงเคาะประตูก็กระแทกเข้ามาสามครั้งสั้นๆ ก่อนที่บานกระจกจะถูกผลักเปิดออกโดยผู้ช่วยฝ่ายไอที ใบหน้าของเด็กหนุ่มซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้า "คุณธวินครับ... คุณลลินครับ เกิดเรื่องแล้วครับ" เสียงหอบสะท้านขาดห้วง "เซิร์ฟเวอร์หลักของโปรเจกต์... ถูกแฮกจากภายนอก ไฟล์ข้อมูลดิบทั้งหมดที่ผ่านด่านแรก ถูกเข้ารหัสล็อกดาวน์ด้วยไวรัสเรียกค่าไถ่ และ... และ..." ธวินหันขวับไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์หลักทันที นิ้วเรียวยาวพรมลงบนแป้นพิมพ์ด้วยความเร็วระดับมืออาชีพ สายตากวาดมองโค้ดสีแดงฉานที่วิ่งพล่านบนหน้าจอสีดำสนิท "และอะไร?" ธวินเค้นเสียงถาม รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนผู้ช่วยหนุ่มก้าวถอยหลังด้วยความหวาดกลัว "ไอพีแอดเดรสที่ใช้โจมตีระบบ... ถูกส่งมาจากเครือข่ายภายในบริษัทครับ... และเส้นทางการเชื่อมต่อล่าสุด มันพุ่งตรงมาจาก... โต๊ะทำงานส่วนตัวของท่านประธานใหญ่!" ลมหายใจของลลินสะดุดกึก เธอกวาดสายตากลับมามองรอยปั๊มหมึกรูปเฟืองจักรในมือสลับกับแผ่นหลังกว้างของธวินที่กำลังยืนนิ่งค้างอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ เกมยังไม่ทันเริ่มรอบใหม่... กระดานทั้งหมดก็พังทลายลงต่อหน้าต่อตาเสียแล้ว --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปกับตัวละครนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ