บทสนทนาที่ไม่มีบันทึก

แสงไฟสีส้มสลัวจากหลอดทังสเตนดวงเดียวเหนือโต๊ะประชุมห้อง 402 ขับเน้นให้บรรยากาศรอบตัวดูอึมครึมและไร้ชีวิตชีวา ยิ่งเมื่อนาฬิกาบนผนังบอกเวลาตีสองสิบห้านาที ความเงียบงันก็ยิ่งทำหน้าที่เป็นห้องพิจารณาคดีที่ไร้เสียงก้องกังวาน "คุณกำลังเขียนโค้ดทับความจริง... ธวิน" เสียงของลลินดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ เธอไม่ได้มองหน้าเขา ดวงตาคู่สวยจับจ้องอยู่ที่หน้าจอแท็บเล็ต ซึ่งแสดงผลกราฟิกวิเคราะห์พฤติกรรมผู้ใช้งานที่เธอกำลังออกแบบ ปลายนิ้วเรียวเลื่อนผ่านหน้าจอด้วยจังหวะที่สะท้อนความหงุดหงิดระคนเหนื่อยล้า ธวินชะงักมือที่กำลังเคาะคีย์บอร์ด ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาหันมามองหญิงสาว นิ่งสนิทราวกับผิวน้ำในบึงลึกที่ไร้แรงกระเพื่อม "ผมไม่ได้เขียนทับความจริง ลลิน" น้ำเสียงของเขาเรียบเรื่อย ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดผ่าตัด "ผมแค่กำลังใส่ค่าความน่าจะเป็นที่แม่นยำที่สุดลงไปในอัลกอริทึม เพื่อไม่ให้โปรเจกต์นี้พังทลายลงด้วย 'ความรู้สึก' ที่คาดเดาไม่ได้ของคุณ" "ความรู้สึกอย่างนั้นเหรอ?" ลลินแค่นหัวเราะในลำคอ เธอวางแท็บเล็ตกระแทกโต๊ะเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ แววตาของเธอดื้อรั้นและเต็มไปด้วยประกายไฟแห่งความท้าทาย "สำหรับคุณทุกอย่างมันคือสมการ ตัวเลข และตรรกะที่คุณคิดว่ามันควบคุมได้ แต่คุณเคยฉุกคิดบ้างไหมว่า... บางครั้งหัวใจของมนุษย์มันไม่ได้รันบนลูปคำสั่ง `if-else` แบบที่คุณต้องการหรอกนะคะ" บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองตึงเครียดจนแทบจะจับต้องได้ แรงดึงดูดประหลาดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความขัดแย้งทางอุดมการณ์แผ่ซ่านออกมาราวกับสนามแม่เหล็กขั้วตรงข้ามที่พยายามผลักไส แต่ในขณะเดียวกันก็ดึงรั้งให้เข้าหากันอย่างไม่น่าเชื่อ ธวินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงโปร่งในเสื้อเชิ้ตพับแขนก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะฝั่งที่เธอนั่งอยู่ ระยะห่างที่ลดลงทำให้ลลินต้องเงยหน้าขึ้นมองเขาโดยอัตโนมัติ "คุณอยากรู้ไหมลลิน... ทำไมผมถึงเกลียดคำว่า 'สัญชาตญาณ' ของคุณนัก" ธวินเอ่ยเสียงต่ำ นัยน์ตาคู่คมไหววูบไปชั่วขณะ ก่อนจะกลับมานิ่งสนิทราวกับกำแพงน้ำแข็งที่หนาทึบ ลลินชะงักไปเล็กน้อย เธอสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังประโยคค่อนขอดนั้น มันไม่ใช่แค่เรื่องงาน แต่มันคือรอยร้าวลึกบางอย่างที่เขาไม่เคยเปิดให้ใครเห็นมาก่อน "เพราะครั้งหนึ่งในอดีต..." ธวินเริ่มพูดต่อ สายตาของเขาเหม่อมองทะลุกำแพงกระจกออกไปสู่ความมืดมิดเบื้องนอก "ครอบครัวของผมเคยเชื่อมั่นใน 'ความรู้สึกและสัญชาตญาณ' ของคนที่พวกเขารัก พ่อของผมทุ่มเงินทั้งหมดที่มีและเซ็นสัญญาทางธุรกิจโดยใช้เพียงความเชื่อใจ... ปรากฏว่าในคืนก่อนวันเปิดตัวบริษัททุกอย่างพังทลาย หนี้สินมหาศาลถูกโยนมาให้เด็กผู้ชายอายุสิบห้าปีต้องแบกรับ เพียงเพราะความผิดพลาดที่ไม่ได้ถูกคำนวณเอาไว้ในระบบตรรกะ" ความเงียบงันเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มันหนักอึ้งและเต็มไปด้วยมวลความเจ็บปวดที่ถูกกักเก็บมานานนับทศวรรษ ลลินเม้มริมฝีปากแน่น ความโกรธเคืองเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความเข้าใจอันลึกซึ้งที่ไหลเข้ามาในอกอย่างไม่ทันตั้งตัว เธอมองใบหน้าด้านข้างของชายหนุ่มที่เต็มไปด้วยร่องรอยความเหนื่อยล้าจากอดีต "นั่นคือเหตุผลว่าทำไม..." ลลินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด แววตาดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเห็นอกเห็นใจ "ที่คุณไม่ยอมเปิดใจให้ใคร และพยายามสร้างกำแพงอัลกอริทึมพวกนี้ขึ้นมา เพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเองต้องเจ็บปวดซ้ำสอง... ใช่ไหมคะ?" ธวินหันกลับมามองเธอ สายตาของพวกเขาสบประสานกันในระยะประชิด ความใกล้ชิดที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบทำให้จังหวะการหายใจของทั้งคู่เริ่มเปลี่ยนไป ลลินไม่ได้ถอยหนี เธอกลับขยับตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด มือเรียวเอื้อมออกไปสัมผัสขอบโต๊ะใกล้กับมือของเขา ราวกับต้องการส่งผ่านความอบอุ่นบางเบาไปสู่ความหนาวเหน็บในใจของชายหนุ่ม "อดีตมันผ่านไปแล้วนะคะ ธวิน..." ลลินกระซิบแผ่วเบา ดวงตากลมโตสะท้อนภาพเงาของเขาชัดเจน "คุณไม่ต้องแบกรับโลกทั้งใบไว้ด้วยโค้ดที่ไร้หัวใจพวกนี้คนเดียวหรอกค่ะ" ธวินมองริมฝีปากที่ขยับพูดคำพูดเหล่านั้น หัวใจที่เคยถูกล็อกกุญแจไว้อย่างแน่นหนาด้วยตรรกะและความกลัว กลับเต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรงจนแทบควบคุมไม่ได้ เขาโน้มตัวลงไปใกล้เธอมากขึ้น ระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น... *กริ๊ก...* เสียงโลหะกระทบกันดังแผ่วมาจากมุมมืดของโถงทางเดินด้านนอกห้องประชุม ขัดจังหวะบรรยากาศที่กำลังเปราะบางและลึกซึ้งลงทันที ธวินชะงัก ผนVไกด์ความเป็นมืออาชีพกลับคืนมาในเสี้ยววินาที เขาดึงตัวถอยห่างออกเล็กน้อยแต่มือยังคงวางค้ำโต๊ะไว้ ขณะที่ลลินหันขวับไปมองยังประตูบานกระจกฝ้าที่ปิดสนิท แสงไฟจากสมาร์ทโฟนเครื่องหนึ่งสาดลอดผ่านร่องประตูด้านล่างเข้ามา... พร้อมกับเงาตะคุ่มของใครบางคนที่กำลังยืนนิ่งอยู่หน้าห้องประชุม 402 ในยามวิกาลเช่นนี้! แสงดาวพร่างพราวหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะมีความสุขและอินไปกับบทนี้นะคะ