ตัวแปรที่สาม

“ถ้าคุณธันวาคิดว่าเงินเดือนก้อนนี้ ซื้อสิทธิ์ในการก้าวก่ายความเป็นส่วนตัวของฉันได้... รบกวนพิจารณาเพิ่มให้อีกสักสามเท่าค่ะ เพราะแค่ที่รับมือกับความประสาทกินของคุณในแต่ละวัน มันก็คุ้มค่าเสี่ยงภัยเกินพอแล้ว” เสียงใสๆ ที่เจือความเย้ยหยันนิดๆ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานผู้บริหารระดับสูง คีย์ยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงานอย่างไม่เกรงกลัว ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายอย่างเปิดเผย ในขณะที่ร่างสูงใหญ่ของธันวาขยับลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงจนแทบจะเป็นเส้นตรง ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ นี่คือสมรภูมิย่อยๆ ที่เกิดขึ้นเป็นประจำระหว่างท่านประธานจอมเผด็จการกับเลขานุการหนุ่มผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ธันวาขยับเข้าประชิดตัวคีย์อย่างรวดเร็ว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับความกรุ่นโกรธจางๆ ลอยเข้าแตะจมูกจนคีย์ต้องเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ “ปากเก่งให้มันตลอดรอดฝั่งเถอะคีย์” ธันวาโน้มตัวลงกระซิบเสียงต่ำชิดริมฝีปาก ร้อนรุ่มจนคนฟังต้องเบี่ยงหน้าหนีเล็กน้อย “อย่าลืมว่าสัญญาในมือน่ะ ฉันเป็นคนถือ... อยากลองดีกับฉันนักใช่ไหม” “ลองดีอะไรกันคะ ฉันก็แค่ทำตามหน้าที่อย่างซื่อตรง ส่วนคุณนั่นแหละที่ดูเหมือนจะเกินหน้าที่ไปไกลโขแล้ว” คีย์สวนกลับทันควันโดยไม่ยอมถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว ปลายจมูกของทั้งคู่แทบจะชนกันอยู่แล้ว หากไม่ใช่เพราะเสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก! ทั้งสองคนผละออกจากกันราวกับโดนไฟลวก ธันวายืดตัวตรงปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบนิ่งเยือกเย็นอย่างรวดเร็ว สมกับเป็นประธานหนุ่มผู้ไร้ความปรานี ส่วนคีย์รีบจัดเสื้อเชิ้ตของตัวเองให้เข้าที่แล้วก้าวถอยหลังไปยืนเว้นระยะห่างอย่างมืออาชีพทันที “เข้ามา” ธันวาเอ่ยเสียงห้วน ประธานเปิดเผยความหงุดหงิดทางสีหน้าอย่างไม่ปิดบังเมื่อบานประตูเปิดออก ร่างโปร่งบางในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสไตล์วินเทจก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มพิมใจที่สว่างไสว ใบหน้าหล่อเหลาแบบสะอาดสะอ้านและดวงตาเรียvรีที่ระบายด้วยความขี้เล่นทำให้บรรยากาศตึงเครียดในห้องละลายหายไปในพริบตา “ขอโทษที่มาขัดจังหวะสวีทหวานนะครับท่านประธาน พอดีผมเดินหลงเข้ามาผิดโซน... หรือจริงๆ แล้วผมควรจะเคาะห้องให้ดังกว่านี้ดีล่ะ ธันวา” น้ำเสียงทุ้มนุ่มน่าฟังเอ่ยทักทายอย่างคุ้นเคย พร้อมกับกวาดสายตามาหยุดอยู่ที่คีย์ด้วยความสนใจระคนเอ็นดู คีย์ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อพบว่าผู้มาใหม่ไม่ใช่พนักงานทั่วไป แต่เป็นชายหนุ่มหน้าตาดีที่ดูมีราศีจับราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่น ธันวาขมวดคิ้วมุ่น ความหงุดหงิดเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความระอาอย่างเห็นได้ชัด “นายมาทำอะไรที่นี่ ‘กรณ์’ ไม่มีงานมี การทำหรือไงถึงได้เดินพล่านทั่วตึกคนอื่นเขา” “โห พูดจาร้ายกาจสมเป็นนายเลยนะ” กรณ์หัวเราะในลำคออย่างไม่ถือสา เขาเดินตรงเข้ามาวางเอกสารกองหนึ่งลงบนโต๊ะทำงานของธันวาโดยไม่ได้รับอนุญาต “ฉันแค่แวะมาส่งโปรเจกต์ร่วมทุนตามสัญญา ไม่คิดว่าจะได้มาเห็นฉากเด็ดเผ็ดร้อนระหว่างประธานกับเลขานุการพอดี... น้องคนนี้สินะ ที่เขาลือกันหนาหูว่าเอาท่านประธานจอมโหดอยู่หมัด” กรณ์หันมาส่งยิ้มพราวเสน่ห์ให้คีย์โดยตรง เป็นรอยยิ้มที่เป็นมิตร ทรงพลัง และมีเสน่ห์ดึงดูดใจอย่างประหลาด “สวัสดีครับน้องคีย์ ผมกรณ์นะครับ เป็นเพื่อนสนิทสมัยเรียนไฮสคูลของเจ้าพ่อตึกคนนี้ ยินดีที่ได้รู้จักครับ” คีย์รีบโค้งศีรษะรับตามมารยาท “ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณกรณ์ ผมคีย์ เป็นเลขาฯ ของคุณธันวาครับ” “เรียกพี่กรณ์ก็ได้ครับ ไม่ต้องทางการขนาดนั้นหรอก” กรณ์ขยิบตาให้ครั้งหนึ่งอย่างเป็นกันเอง ท่าทีที่เป็นมิตรและเข้าถึงง่ายนี้ช่างแตกต่างจากธันวาลิบลับ จนคีย์เผลอยิ้มรับออกมาบางๆ บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปทันที ธันวากวาดตามองคนทั้งคู่ด้วยแววตาที่หรี่แคบลง ความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างตีรวนขึ้นมาในอกจนกลายเป็นความหงุดหงิดแปลกๆ ที่อธิบายไม่ได้ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วก้าวมาแทรกกลางระหว่างกรณ์กับคีย์โดยสัญชาตญาณ “เอกสารเซ็นเรียบร้อยแล้ว นายจะไสหัวกลับบริษัทตัวเองไปได้หรือยังกรณ์” ธันวาเอ่ยไล่โต้งๆ น้ำเสียงเจือความไม่พอใจอย่างชัดเจน กรณ์หัวเราะร่วนอย่างอารมณ์ดี “ใจร้อนจริงๆ นะเราเนี่ย... นี่ฉันเพิ่งมาถึงเองนะ ธันวา ฉันอุตส่าห์ตั้งใจมาทักทายเพื่อนเก่า แถมยังอยากชวนน้องคีย์ไปทานมื้อเที่ยงด้วยกันสักหน่อย ไม่ได้หรือไง” คำว่า ‘ชวนน้องคีย์ไปทานมื้อเที่ยง’ กระแทกเข้าหูธันวาเข้าอย่างจัง ประธานหนุ่มหน้าตึงขึ้นอีกหลายเท่า เขากลอกตาด้วยความหงุดหงิดก่อนจะเอ่ยเสียงแข็ง “เลขาฯ ฉันมีงานล้นมือ ไม่มีเวลาไปเดินเล่นไร้สาระกับนายหรอก!” “ผมมีเวลาว่างนะครับคุณธันวา” คีย์สวนขึ้นมาทันควันด้วยรอยยิ้มหวานหยดที่จงใจกวนประสาทคนฟังโดยเฉพาะ ดวงตากลมโตเป็นประกายซุกซนเมื่อเห็นสีหน้าของธันวาเริ่มเขียวคล้ำ “ในเมื่อช่วงบ่ายตารางงานผมว่างพอดี... ไปทานข้าวกับคุณกรณ์ก็น่าสนใจเหมือนกันนะครับ” กรณ์ยิ้มกว้างกว่าเดิม “เห็นไหมล่ะ เจ้าของเขายังไม่ว่าอะไรเลย ไปเถอะครับน้องคีย์ เดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง ร้านอาหารฝรั่งเศสเปิดใหม่แถวนี้อร่อยมากนะ” ธันวาจ้องมองคีย์เขม็ง กรามขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน ความรู้สึกร้อนรุ่มประหลาดแผ่ซ่านไปทั่วอก ขาสองข้างก้าวเข้าไปประชิดตัวคีย์อีกครั้ง มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเรียวไว้มั่นโดยไม่สนใจสายตาของกรณ์ที่มองมาด้วยรอยยิ้มรู้ทัน “เธอต้องอยู่เคลียร์เอกสารตรงนี้!” ธันวาออกคำสั่งเสียงเข้ม แววตาที่มองมาเต็มไปด้วยความดื้อรั้นและ... ความหวงแหนที่เจ้าตัวอาจไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ คีย์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มองสบตากับดาร์กคอฟฟี่คู่สวยที่กำลังลุกโชนด้วยไฟโทสะอย่างไม่เกรงกลัว มือข้างที่เป็นอิสระค่อยๆ แกะมือหนาออกทีละนิ้วอย่างใจเย็น ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยที่ชวนให้คนฟังอยากจะบีบคอให้ตายคามือ “หมดเวลาทำงานแล้วค่ะคุณธันวา... และตัวแปรที่สามอย่างคุณกรณ์ ก็ดูจะน่าสนใจกว่าการอยู่ฟังคุณบ่นทั้งวันตั้งเยอะนะคะ” ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ “หมอกไม้ไผ่” ด้วยนะคะ รี้ดที่รัก!