อาละวาดแบบมีระดับ

"ผมไม่ยักรู้ว่าตำแหน่งผู้ช่วยประธาน ต้องแถมหน้าที่ดูแลหัวใจคุณ 'คีย์' นอกเวลางานด้วย" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรหนวดจางๆ และกลิ่นอายน้ำหอมผู้ชายราคาแพงระยับที่ลอยมาปะทะนาสิก ไม่ได้ทำให้คีย์สะดุ้งตกใจเท่ากับแรงยึดที่ต้นแขนข้างขวา ซึ่งถูกกระชากอย่างแรงจนร่างเพรียวเซเข้าไปปะทะแผงอกกว้างของคนที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังอย่างไร้ความปรานี แก้วไวน์ในมือเกือบจะกระฉอกหกใส่สูทราคาหลักแสนของแขกผู้มาร่วมงาน คีย์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับอารมณ์กรุ่นโกรธที่ตีตื้นขึ้นมา ดวงตากลมโตตวัดมองผู้ชายตัวโตที่ทำตัวยิ่งกว่าเผด็จการไร้เหตุผล ร่างสูงใหญ่ของธันวายืนค้ำหัวเขาอยู่ด้วยใบหน้าบึ้งตึง ดวงตาคมกริบคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ถูกจุดติดอย่างง่ายดาย ยิ่งเห็นรอยยิ้มสุภาพของ 'ปรินทร์' ลูกชายนักลงทุนรายใหญ่ที่เพิ่งยื่นนามบัตรให้เขาเมื่อวินาทีที่แล้ว ธันวาก็ยิ่งขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นนูนชัด "ปล่อยครับท่านประธาน คุณกำลังทำให้ผมเสียมารยาทกับแขก" คีย์เค้นเสียงกระซิบลอดไรฟัน พยายามบิดข้อมือออกจากพันธนาการที่แน่นหนาราวกับคีมเหล็ก แต่ยิ่งดึง แรงบีบที่ต้นแขนกลับยิ่งทวีความเจ็บแปลบขึ้นไปอีก "เสียมารยาทเหรอ? หึ... แล้วที่ยืนส่งยิ้มพิมพ์ใจรับอ่อยคนอื่นเขากลางงานเลี้ยงแบบนี้ ไม่เรียกแรดเงียบหรอกเหรอครับคุณคีย์" คำพูดเจือความเย้ยหยันและด่าทอแบบกลายๆ นั้นทำเอาคีย์เลือดขึ้นหน้า ดวงตาคู่สวยหรี่ลงอย่างอันตราย รอยยิ้มหวานหยดที่เขาใช้รับแขกเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความดื้อรั้นท้าทายที่ธันวาเกลียดนักหนาแต่ก็สลัดสายตาออกไปจากมันไม่ได้สักที "ถ้าการยิ้มรับนามบัตรมันทำให้ท่านประธานเดือดเนื้อร้อนใจขนาดนี้ เกรงว่าผมคงต้องพกยาดมติดตัวไว้แจกคุณสักโหลแล้วล่ะมั้งคะ... อ๊ะ!" คีย์ตั้งใจจะประชดประชันกลับด้วยสรรพนามและน้ำเสียงกวนประสาท แต่ธันวาไม่มีอารมณ์มาต่อปากต่อคำด้วยอีกต่อไป ร่างสูงไม่เปิดโอกาสให้เด็กหนุ่มได้พูดจบประโยค มือหนารวบเอวบางแล้วออกแรงดึงกึ่งลากให้เดินเลี่ยงออกจากกลุ่มนักธุรกิจแถบนั้นทันที ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่หันมามองด้วยความสนใจ ปรินทร์ที่ยืนงفةอยู่กับที่อ้าปากค้าง ทำท่าจะก้าวตามมาทวงถาม แต่พอเจอสายตาดุร้ายระดับฆาตกรเงียบของธันวาที่เหลียวกลับไปมองขռามไหล่ เจ้าตัวก็รีบชะงักฝ่าเท้าแล้วกลืนน้ำลายลงคอแทบไม่ทัน ธันวาก้าวฉับๆ พาคีย์เดินลัดเลาะผ่านระเบียงทางเดินยาวที่เชื่อมต่อไปยังโซนสวนหย่อมส่วนตัวด้านหลังโรงแรมหรู บรรยากาศเงียบสงบไร้ผู้คนยิ่งขับเน้นเสียงฝีเท้าหนักหน่วงและลมหายใจฮึดฮัดของคนตัวโตได้เป็นอย่างดี จนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่มุมอับสายตาใต้ซุ้มกุหลาบเลื้อย ธันวาถึงได้เหวี่ยงร่างบางเข้าชิดผนังตึกเบาๆ แต่เต็มไปด้วยแรงอารมณ์คุกรุ่น แผ่นหลังของคีย์กระแทกเข้ากับผนังอิฐเย็นเฉียบ ทว่าไอร้อนระอุจากร่างของคนที่กักขังเขาไว้ตรงกลางกลับแผ่ซ่านเข้ามาจนแทบหายใจไม่ออก ธันวายกมือขึ้นทาบกับผนังข้างศีรษะของคนเด็กกว่า ดวงตาคมปลาบจ้องมองริมฝีปากที่เพิ่งต่อปากต่อคำกับเขาเมื่อครู่นิ่งนาน ราวกับต้องการใช้สายตาเฉือดเฉือนให้แหลกคราบคามือ "สนุกมากไหมที่ทำตัวเป็นเป้าสายตาให้ไอ้พวกหื่นกามพวกนั้นแทะโลมด้วยสายตา?" เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาทีละคำ เต็มไปด้วยความหึงหวงที่เจ้าตัวปฏิเสธเสียงแข็งมาตลอด แต่กลับพรั่งพรูออกมาอย่างไร้การควบคุมในวินาทีที่เห็นไอ้เด็กหน้าอ่อนคนนั้นโน้มตัวเข้าใกล้คีย์เกินความจำเป็น คีย์เชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่ที่มุมปากบางเฉียบ นั่นยิ่งทำให้ธันวาแทบคลั่ง "แล้วมันหนักส่วนไหนของคุณเหรอครับ ธันวา?" คีย์จงใจเรียกชื่อห้วนๆ เพื่อยั่วโมโห "ผมจะเป็นเป้าสายตาของใคร หรือใครจะมาจีบผม มันก็เรื่องส่วนตัวนอกเวลางานของผม หรือว่าในสัญญาจ้าง เขียนระบุไว้ด้วยว่าห้ามผมมีแฟน ห้ามคนอื่นมาชอบ?" "ใช่! ไม่มีในสัญญา แต่ฉันเป็นเจ้านาย..." "อ๋อ เจ้านาย!" คีย์หัวเราะในลำคอ เสียงใสๆ นั้นกังวานและบาดลึกถึงขั้วหัวใจคนฟัง "เจ้านายที่มีสิทธิแค่สั่งงานในเวลางาน ไม่ใช่เจ้าชีวิตที่จะมาชี้นิ้วบงการว่าใครจะมองผม หรือผมจะยิ้มให้ใคร ถ้ารู้สึกว่าผมทำตัวไม่ถูกใจท่านประธาน เชิญฉีกสัญญาแล้วไล่ผมออกได้เลยครับ... ผมพร้อมเซ็นใบลาออกเสมอ" ประโยคท้าทายนั้นกระแทกเข้ากลางใจธันวาอย่างจัง ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความกลัวลึกๆ ที่ตีรวนขึ้นมาในอกอย่างประหลาด ความกลัวที่จะต้องเห็นเด็กดื้อคนนี้หายไปจากสายตา ความกลัวที่ว่าหากปล่อยให้คีย์เดินออกไปในวันนี้ เขาอาจจะไม่มีวันดึงอีกฝ่ายกลับมาอยู่ในอาณาเขตของตัวเองได้อีกเลย ธันวาขบกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน มือหนาเลื่อนจากผนังมาบีบปลายคางมนของคีย์ให้เชิดขึ้นบังคับให้สบตา บังคับให้รับรู้ว่าเขากำลังโกรธและคลั่งแค่ไหน ดวงตาคู่คมไหววับด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบาย "กล้ามากนะคีย์... คิดเหรอว่าฉันจะปล่อยให้นายเดินออกไปง่ายๆ?" ธันวาโน้มใบหน้าลงมาจนชิด หน้าผากแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนรับรู้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นระรัวไม่เป็นส่ำของกันและกัน "นายเป็นของฉัน... ถึงปากจะเก่งแค่ไหน แต่จำไว้ว่าไม่มีวันหนีฉันพ้นหรอก" คีย์ชะงักไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบกับคำประกาศิตที่เอาแต่ใจตัวเองเป็นที่สุด แม้จะพยายามบอกตัวเองว่าอย่าไปหวั่นไหวกับผู้ชายปากร้ายคนนี้ แต่กลิ่นอายความอบอุ่นและสัมผัสหนักแน่นที่แฝงความสั่นเครือเล็กน้อยในแววตาคู่นั้น กลับทำให้กำแพงในใจของเขาสั่นคลอนอย่างรุนแรง ทว่า ก่อนที่คีย์จะได้ทันอ้าปากสวนกลับด้วยคำพูดแสบๆ คันๆ เพื่อกลบเกลื่อนความวูบไหวในอก เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมบทสนทนาที่ดังแว่วมาจากมุมทางเดินด้านนอกก็ทำให้ทั้งคู่ต้องแข็งค้าง "คุณธันวาอยู่แถวนี้หรือเปล่าคะท่าน ประธานใหญ่อยากพบตัวด่วนเลยค่ะ..." ธันวาผละออกห่างจากร่างของคีย์อย่างไม่สบอารมณ์นัก เขาสบถเบาๆ ในลำคอเมื่อรู้ว่าเวลาความเป็นส่วนตัวหมดลงแล้วเพียงเพราะพ่อตัวดีหรือเลขาจอมจุ้นโผล่มาขัดจังหวะสำคัญ ดวงตาคมกริบกวาดมองคีย์ที่กำลังจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ด้วยความหงุดหงิดระคนเสียดาย "เรื่องของเรายังไม่จบแค่นี้แน่..." ธันวาคาดโทษด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ก่อนจะหมุนตัวเดินผละออกไปจากซุ้มกุหลาบเพื่อเผชิญหน้ากับคนที่ตามหา คีย์ยืนหอบหายใจ 5-6 ครั้งพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ หัวใจยังคงเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะจากแรงอารมณ์เมื่อครู่ นิ้วเรียวยกขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองที่ยังคงร้อนผ่าวราวกับมีร่องรอยไอร้อนจากอีกฝ่ายหลงเหลืออยู่ เขากำหมัดแน่นด้วยความหมั่นไส้ปนความเขินอายที่ตีรวนอยู่ในอก ทว่า ในจังหวะที่คีย์กำลังจะก้าวเท้าเดินกลับเข้าไปในงานเลี้ยงเพื่อสงบสติอารมณ์ เสียงฝีเท้าฝั่งตรงข้ามทางเดินมืดทึบก็ดังขึ้นเสียก่อน พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนที่ก้าวออกมาจากมุมเสาบังสายตา "ไม่คิดเลยนะครับว่าผู้ช่วยคนเก่งของคุณธันวา จะมีความลับน่าสนุกซ่อนอยู่เบื้องหลังท่าทางอวดดีแบบนั้นด้วย..." น้ำเสียงทุ้มต่ำและรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของบุคคลที่ไม่คาดฝันปรากฏขึ้นตรงหน้า ทำเอาเลือดในกายของคีย์เย็นเฉียบลงในพริบตาเดียว! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและสนับสนุน “หมอกไม้ไผ่” เสมอนะคะ!