รอยยิ้มที่ไม่เคยเห็น

“ถ้าคุณท่านประธานจะจ้องฉันด้วยสายตาเหมือนอยากจะกินเลือดกินเนื้อขนาดนี้ เกรงว่าแฟ้มงานบนโต๊ะคงทะลุเป็นรูไปตั้งแต่บรรทัดแรกแล้วล่ะค่ะ” เสียงหวานใสที่เจือความกวนประสาทเล็กน้อยดังขึ้นทำลายความเงียบอันน่าอึดอัดภายในห้องทำงานส่วนตัว ธันวาชะงักมือที่กำลังเซ็นเอกสาร เงยหน้าขึ้นมองเจ้าของประโยคที่ยืนกอดอกพิงขอบกระจกใสด้วยท่าทางสบายใจเฉิบ คีย์ส่งยิ้มมุมปากมาให้ ชนิดที่ต่อให้ไม่ใช่หมอดูสำนักไหนก็เดาได้ทันทีว่าเด็กหนุ่มคนนี้กำลังสนุกกับการได้ปั่นหัวเขาเล่น “พูดมาก... งานเอกสารงบประมาณไตรมาสนี้ที่คุณรับปากว่าจะเคลียร์ให้เสร็จภายในเที่ยง มันไปกองอยู่ตรงไหนของสมองส่วนหน้าคุณแล้วล่ะคีย์” ธันวาตอกกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เย็นชา และทรงอำนาจตามแบบฉบับซีอีโอหนุ่มผู้ไม่เคยยอมให้ใครกวนโมโหได้ง่ายๆ ทว่าแววตาคู่คมกลับไหววูบไปชั่วขณะยามที่ดวงตาสีเข้มคู่นั้นกวาดมองสำรวจเรือนร่างเพรียวบางในชุดทำงานเข้ารูป “โอייה ใจเย็นสิคะท่านประธาน เวลาเพิ่งจะสิบเอ็ดโมงเองนะ หรือว่าคุณกลัว... กลัวว่าถ้าฉันเคลียร์งานเสร็จเร็วแล้วเราจะไม่มีข้ออ้างให้อยู่ใกล้กันสองต่อสองในห้องนี้นานๆ ล่ะคะ?” คีย์ยักคิ้วหลิ่วตาอย่างท้าทาย ขายาวก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานตัวใหญ่ที่มีไม้กั้นอาณาเขตระหว่างพวกเขาทั้งคู่ ท่าทีเย่อหยิ่งแต่แฝงความยั่วเย้าแบบไม่ตั้งใจนี้ ทำให้ธันวาต้องขบกรามแน่น สันจมูกโด่งรั้นเชิดขึ้นเล็กน้อยอย่างคนถือดี เขาเกลียดความจริงที่ว่า... ตัวเองมักจะเสียอาการทุกครั้งที่เด็กนี่เดินเข้ามาในระยะประชิดแบบนี้ “หลงตัวเองเกินไปแล้วคีย์ คนอย่างฉันไม่มีทางหาข้ออ้างไร้สาระแบบนั้นกับลูกน้องปากดีเด็ดขาด” “อ๋อเหรอคะ? งั้นที่เมื่อกี้คุณแอบถอนหายใจยาวตอนฉันเดินเข้าห้องมา แปลว่าดีใจจนเนื้อเต้นสินะคะ” คีย์แกล้งทำเป็นก้มลงมองเอกสารบนโต๊ะ ทำท่าทางครุ่นคิดราวกับกำลังวิเคราะห์งานวิจัยชิ้นเอก “แย่จัง... ฉันดันเข้าใจผิดคิดว่าคุณกำลังเหงาและโหยหาความอบอุ่นจากซับพอร์ตเตอร์หน้าตาดีอย่างฉันซะอีก” “คีย์!” ธันวาเผลอตบโต๊ะเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้ ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังคนตรงหน้า ประกายไฟแห่งความหงุดหงิดพุ่งพล่านอยู่ในอก แต่ในขณะเดียวกัน หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นผิดจังหวะด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่เขาพยายามปฏิเสธมาตลอดหลายเดือน คนอะไร... ปากเก่งเป็นไฟ แต่กลับทำให้บรรยากาศรอบตัวที่มีแต่ความเครียดและเดดไลน์งานกองโต กลายเป็นความมีชีวิตชีวาขึ้นมาได้อย่างน่าประหลาด คีย์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่สดใสและจริงใจแบบที่ธันวาไม่เคยได้ยินจากใครในโลกธุรกิจอันเชือดเฉือนนี้ เด็กหนุ่มทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างถือวิสาสะ หยิบปากกาหมึกซึมราคาแพงของท่านประธานขึ้นมาหมุนเล่นในมือราวกับมันเป็นแค่ดินสอไม้ราคาถูก “นี่... ท่านประธานคะ ฉันมีปริศนาคำทายมาให้คุณลองทายแก้เครียดดีกว่า ถ้าคุณทายถูก ฉันจะยอมก้มหัวทำงานล่วงเวลาให้โดยไม่บ่นสักคำ แต่ถ้าคุณทายผิด... คุณต้องเป็นคนเลี้ยงมื้อเที่ยงฉัน ตกลงไหมคะ?” ธันวาเลิกคิ้วสูงด้วยความระแวง “ฉันไม่ใช่เด็กอนุบาลนะคีย์ที่จะมาเล่นเกมทายปัญหาปัญญาอ่อนของคุณ” “โถ่... อย่าเพิ่งปิดกั้นจิตวิญญาณความสนุกสิคะท่าน ปริศนานี้ลึกล้ำระดับปรัชญาการบริหารองค์กรเลยนะจะบอกให้” คีย์โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ดวงตากลมโตเป็นประกายวิบวับยามจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเขา “ฟังดีๆ นะคะ... อะไรเอ่ย? ยิ่งดื้อ ยิ่งปากร้าย ยิ่งสั่งห้าม ยิ่งเข้าใกล้... แต่สุดท้ายก็กลายมานั่งเฝ้าหน้าจอคอมพิวเตอร์ตอนดึกดื่นทุกคืนเพื่อเช็คว่าฉันกลับบ้านปลอดภัยดีหรือเปล่า?” สิ้นคำถามนั้น ห้องทำงานทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบงันทัน ธันวาชะงักกริยา คล้ายลมหายใจสะดุดกะทันหัน ความเงียบเข้าปกคลุมชั่ววินาที แต่มันกลับยาวนานราวกับเป็นปี ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเรียบตึงไร้ความรู้สึกแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่ออย่างควบคุมไม่ได้ ความลับที่เขาคิดว่าเก็บซ่อนไว้มิดชิดภายใต้ท่าทีเยชาและดุดัน กลับถูกเด็กแสบตรงหน้านำมาขยี้เล่นด้วยคำถามหยอกล้อที่เจาะจงตรงกลางใจแบบพอดิบพอดี *ให้ตายสิ... รู้ตัวตั้งแต่เมื่อไหร่กัน* คีย์เฝ้ามองปฏิกิริยาของคนตรงหน้าอย่างนึกสนุก ดวงตาพราวระยับด้วยชัยชนะเมื่อเห็นใบหน้าของประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่งเริ่มเปลี่ยนสี และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง... ภาพของธันวาที่มักจะนั่งกอดอกทำหน้ายักษ์อยู่หลังโต๊ะทำงานทุกครั้งที่เขาแกล้งทำเป็นกลับดึก ก็ผุดขึ้นมาในหัวจนทำให้คีย์กลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่ ริมฝีปากบางเฉียบที่มักจะเหยียดยิ้มกวนประสาท ค่อยๆ คลี่ออกเป็นรอยยิ้มกว้าง... รอยยิ้มที่สดใสจนทำให้บรรยากาศรอบตัวสว่างวาบขึ้นมาทันที และนั่นคือจังหวะที่ธันวาไม่ทันระวังตัว เสียงหัวเราะเบาๆ ที่หลุดลอดออกมาจากริมฝีปากของธันวา พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่เผลอหลุดเผยให้เห็นความจริงใจและความเอ็นดูที่เจ้าตัวพยายามเก็บกดไว้ภายใต้เกราะน้ำแข็งมาตลอด... มันเป็นรอยยิ้มที่คีย์ไม่เคยเห็นเลยสักครั้งตั้งแต่รู้จักกันมา รอยยิ้มที่ทำให้ดวงตาคู่คมนั้นพราวระยับ ละมุนละไม และทรงพลังจนน่าใจหาย คีย์ชะงักค้างไปทันที ปากกาในมือร่วงหล่นกระทบกับถาดวางเอกสารเสียงดัง *กริ๊ก* ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึง ปฏิกิริยาของเขาหยุดนิ่งราวกับถูกมนต์สะกด เคมีร้อนแรงที่เคยใช้ฟาดฟันกันเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความเงียบงันที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาดระหว่างคนทั้งคู่ ธันวาเองก็เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองเผลอยิ้มออกมา เขาหุบยิ้มแทบไม่ทัน สันกรามขบเข้าหากันแน่นเพื่อเรียกความเยือกเย็นกลับคืนมา ทว่าหัวใจกลับเต้นรัวแรงจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก ยามที่สบเข้ากับดวงตาที่กำลังจ้องมองเขาด้วยความอึ้งงันของคีย์ บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความกวนประสาทและความปากร้ายถูกแทนที่ด้วยความหมายลึกซึ้งบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นเงียบๆ ในอากาศ คีย์อ้าปากพะงาบๆ เหมือนอยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่คำพูดทั้งหมดกลับติดอยู่ลำคอเมื่อธันวาขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้าหาช้าๆ ทว่ามั่นคง จนกระทั่งระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงเหลือเพียงแค่เอื้อมมือ ธันวาโน้มตัวลงเล็กน้อย กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางสะอาดสะอ้านลอยเข้าแตะจมูกคีย์ พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมฝีปากราวกับจงใจท้าทาย “ถ้าทายถูกแล้วฉันได้รางวัลอะไรล่ะคะ... เด็กดื้อ?” คีย์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน สมองที่เคยฉับไวและทันคนกลับขาวโพลนไปหมดในระยะประชิดนี้ นัยน์ตาสีเข้มของธันวาที่พินิจพิเคราะห์ใบหน้าเขาใกล้เกินกว่าจะหาข้อแก้ตัวใดๆ ทำให้เขาทำได้เพียงแค่เบือนสายตาหลบเล็กน้อยอย่างเสียอาการเป็นครั้งแรก ทว่าในวินาทีที่บรรยากาศกำลังหวานล้ำและหัวใจของทั้งสองดวงกำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกันนั้นเอง... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างกระชั้นชิด ทำลายความเงียบและดึงสติของทั้งคู่ออกจากภวังค์ “ท่านประธานคะ ดิฉันมีเอกสารด่วนจากบอร์ดบริหาร... ขออนุญาตเข้ามานะคะ!” เสียงหวานแหลมของเลขาหน้าห้องดังขึ้นพร้อมกับที่ลูกบิดประตูกำลังถูกหมุนเปิดออกอย่างรวดเร็ว โดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาตแม้แต่น้อย! ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ “หมอกไม้ไผ่” ด้วยนะคะ รี้ดที่รัก!