เด็กดื้อต้องโดนทำโทษ

“ผมบอกว่าไม่ก็คือไม่ คุณธันวาจะเอาแต่ใจเกินไปแล้วนะครับ!” คีย์ถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องทำงานกว้างขวางของประธานหนุ่ม ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความขัดเคืองขณะที่มือหนาของธันวาประคองกรอบหน้าเขาไว้มั่น แรงกดจากฝ่ามือที่ไล้ผ่านแนวกรามไม่ได้หนักหน่วงจนเจ็บ แต่มันให้ความรู้สึกคุกคามจนลมหายใจของคนตัวเล็กสะดุด ธันวาเลิกคิ้วข้างหนึ่ง มุมปากกระตุกเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันที่เห็นแล้วอยากจะซัดสักหมัดให้หายหมั่นไส้ “เด็กดื้อน่ะ... ต้องโดนทำโทษไม่ใช่เหรอ หืม?” เสียงทุ้มต่ำพร่ามัวกระซิบชิดริมฝีปาก “คำสั่งในบริษัทน่ะไม่เท่าไหร่ แต่คำสั่งของผมในฐานะ ‘คนพิเศษ’ ของคุณ... ถ้าคิดจะดื้อรั้นใส่กันบ่อยๆ แบบนี้ ผมคงต้องสอนให้รู้ซะบ้างว่าที่ตรงนี้ใครเป็นคนคุม” “คุณมันก็แค่คนเผด็จการ อย่ามาใช้คำว่าคนพิเศษมาอ้างเพื่อสนองความต้องการตัวเองหน่อยเลย” คีย์เชิดหน้าขึ้น แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก แต่เขาก็ไม่ยอมก้มหัวให้ธันวาที่วันนี้ดูจะ ‘คลั่ง’ กว่าทุกครั้ง บรรยากาศในห้องทำงานที่เคยเงียบสงบกลับเต็มไปด้วยแรงปะทะทางอารมณ์ ธันวาไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาใช้ความได้เปรียบทางสรีระขยับเข้ามาจนช่องว่างระหว่างทั้งคู่แทบจะเป็นศูนย์ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงประจำตัวของชายหนุ่มปะทะกับจมูกจนคีย์ต้องกลั้นหายใจ “ใช่ ผมมันเผด็จการ” ธันวากระซิบพลางเลื่อนมือจากกรอบหน้าลงมาที่ต้นคอ ก่อนจะจงใจลากปลายนิ้วผ่านคอเสื้อที่เผยให้เห็นผิวขาวจัด “และผมก็ไม่เคยบอกด้วยว่าผมเป็นคนดีที่พร้อมจะรับฟังเหตุผลของเด็กที่เอาแต่ปั่นหัวผมเล่น... คุณรู้นี่คีย์ ว่าคุณทำให้ผมหงุดหงิดแค่ไหนเวลาที่คุณทำเป็นไม่เห็นค่าความหวังดีของผม” คีย์กัดริมฝีปากแน่น “หวังดีเหรอคะ? การที่คุณกักขังผมไว้ในกรงทองแบบนี้เรียกว่าหวังดีเหรอ คุณไม่เคยถามสักคำว่าผมต้องการอะไร คุณเอาแต่ยัดเยียดตำแหน่งที่คุณคิดว่ามันดีที่สุดมาให้... คุณไม่เคยรู้จักผมจริงๆ เลยด้วยซ้ำ ธันวา” คำพูดของคีย์ดูเหมือนจะไปกระตุกเส้นความอดทนของธันวาเข้าอย่างจัง แววตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นวูบไหวเพียงชั่วครู่ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความมืดดำที่ยากจะอ่านออก “งั้นเหรอ...” ธันวาหัวเราะในลำคอ “ถ้าอย่างนั้นคืนนี้ผมคงต้องทำความรู้จักคุณ ‘ใหม่’ ให้ลึกซึ้งกว่าเดิมแล้วล่ะ” ร่างสูงใหญ่ดันตัวเข้ามาปิดตายทางหนี มือที่เคยจับต้นคอเปลี่ยนไปรวบข้อมือทั้งสองข้างของคีย์ขึ้นเหนือศีรษะตรึงไว้กับผนังอย่างง่ายดาย แม้คีย์จะพยายามขัดขืนแต่แรงที่ต่างกันราวกับฟ้ากับเหวทำให้เขาต้องยอมจำนนในวินาทีนั้น “คุณจะทำอะไร!” คีย์ตวาด เสียงสั่นพร่าด้วยความประหม่าที่เริ่มกัดกินใจ “บทลงโทษน่ะ...” ธันวาโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากแตะกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวหน้าจนคีย์รู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งร่าง “บทลงโทษสำหรับคนปากดีที่ชอบท้าทายอำนาจของผม... ผมจะทำให้คุณจำไปจนตายเลยว่า ไม่ว่าจะเก่งมาจากไหน หรือมีความลับอะไรซ่อนอยู่ คุณก็หนีไม่พ้นเงื้อมมือผมไปได้หรอก” ธันวาค่อยๆ เลื่อนใบหน้าลงไปที่ซอกคอหอมกรุ่น เขาไม่ได้ฝังจมูกลงไปอย่างเร่งรีบ แต่กลับไล้ริมฝีปากผ่านผิวเนียนอย่างอ้อยอิ่ง จงใจให้คีย์รู้สึกถึงสัมผัสสยิวที่จู่โจมประสาทสัมผัสจนขาแทบทรุด คีย์เม้มปากแน่นจนห่อเลือด พยายามสะกดกั้นเสียงครางที่ทำท่าจะหลุดออกมา “ปล่อย... อื้อ... อย่าทำแบบนี้” “ทำแบบไหน?” ธันวาถามขณะที่มือข้างหนึ่งหลุดจากการพันธนาการข้อมือมาไล้ที่เอวสอบ “ทำแบบที่คนรักเขาทำกันน่ะเหรอ? หรือทำแบบที่ผมกำลังจะทำให้คุณ ‘คลั่ง’ จนลืมไปเลยว่าคุณเคยเกลียดผมแค่ไหน?” วินาทีที่นิ้วโป้งของธันวาไล้ผ่านกลีบปากของคีย์จนบวมเจ่อ เขาก็รู้สึกได้ถึงแรงสั่นไหวในใจของอีกฝ่าย ความซึนเดเระที่เคยมีมาตลอดถูกสั่นคลอนด้วยจังหวะการบุกที่ไม่ได้มีแค่ความดุดัน แต่แฝงด้วยความโหยหาที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ คีย์หอบหายใจถี่ สายตาที่เคยแข็งกร้าวจ้องมองธันวาด้วยความสับสน ความรู้สึกโกรธเคืองเริ่มเลือนหายไปแทนที่ด้วยแรงดึงดูดที่รุนแรงจนต้านไม่อยู่ “คุณมันปีศาจ...” คีย์กระซิบ เสียงแผ่วเบาจนแทบขาดห้วง “แต่คุณก็เกลียดปีศาจตัวนี้ไม่ลง... จริงไหม?” ธันวายกยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะโน้มตัวลงมาประทับจูบที่หนักหน่วงและเร่าร้อน เป็นการลงโทษที่ไร้ซึ่งความปรานี แต่กลับเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ที่ทำให้คนโดนลงโทษสมองขาวโพลน คีย์หลับตาลงรับสัมผัสจาบจ้วงนั้นด้วยความจำนน ในขณะที่ความเงียบงันภายในห้องทำงานถูกแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจหอบกระเส่าและเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกันอย่างน่าประหลาด ทว่า... ในวินาทีที่คีย์กำลังจะหลอมละลายไปกับสัมผัสของประธานหนุ่มจอมเผด็จการ เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นอย่างรัวเร็วและไร้มารยาทก็ขัดจังหวะทุกอย่างลง *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* “ท่านประธานครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... รายงานลับเรื่องฐานะทางบ้านของคุณคีย์... มีคนปล่อยข้อมูลหลุดออกไปในบอร์ดบริหารแล้วครับ!” ธันวาชะงักกึก ความเร่าร้อนเมื่อครู่มลายหายไปราวกับถูกสาดด้วยน้ำเย็นจัด เขาสบตาคีย์ที่เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ข้อมูลที่คีย์พยายามปกปิดมาตลอด... ถูกเปิดโปงแล้วในวินาทีที่เขากำลังจะยอมเปิดใจ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ “หมอกไม้ไผ่” ด้วยนะคะ รี้ดที่รัก!