เจ้านายปากหมา

"ถ้าคิดว่ามุกตลกฝืดๆ เมื่อคืนจะทำให้ฉันยอมถอยละก็... บอกเลยว่าคุณประเมินเด็กฝึกงานคนนี้ต่ำไปค่ะ ท่านประธานธันวา" เสียงใสๆ ที่เจือด้วยรอยยิ้มเยาะดังขึ้นท่ามกลางความสลัวของห้องครัวส่วนกลาง คีย์ยืนพิงสะโพกับเคาน์เตอร์หินอ่อน มือเรียวกำแก้วกาแฟอุ่นจัดไว้หลวมๆ ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่ได้ฉายแววหวาดกลัวเงาร่างสูงใหญ่ที่เพิ่งก้าวเข้ามาเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... เขากลับจ้องมองผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็น 'เจ้านายปากหมา' ด้วยสายตาท้าทายที่พร้อมจะฟาดฟันทุกวินาที ธันวาหยุดยืนนิ่งอยู่ที่ธรณีประตู ร่างสูงโปรดในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปดูทรงอำนาจและกดดันจนอากาศรอบตัวแทบจะลดอุณหภูมิลงไปหลายองศา ใบหน้าหล่อเหลาคมคายติดจะบึ้งตึง ดวงตาคมกริบกวาดตามองคนตัวเล็กกว่าที่ยืนลอยหน้าลอยตาอยู่ในอาณาจักรส่วนตัวของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เมื่อคืนหลังจากเหตุการณ์ชวนระทึกใจหน้าประตูห้องพักพนักงาน คีย์เกือบจะคิดว่าตัวเองต้องเผชิญหน้ากับโรคจิตหรือโจรย่องเบาเสียแล้ว แต่ใครจะไปคาดคิดล่ะคะว่า เจ้าของเงาร่างที่ทำเอาหัวใจแทบวายจะเป็นท่านประธานจอมเผด็จการคนนี้ที่ดันเดินตรวจตึกผิดชั้นแถมยังมาเคาะห้องผิดประตูเพื่อหาเรื่องเขาโดยเฉพาะ! และเช้านี้... การปะทะฝีปากรอบใหม่ก็เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ "นายคิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงกล้ามาเดินลอยหน้าลอยตาอยู่ในโซนผู้บริหารตอนนี้?" ธันวาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำลอดไรฟัน ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดทีละก้าวอย่างคุกคาม "นี่มันเวลาทำงาน เก้าอี้หน้าห้องฉันไม่ได้มีไว้ให้นายมานั่งจิบกาแฟชมวิวเล่น" "อ้าว หรือคะ? นึกว่ามีไว้ให้ลูกน้องนั่งรอรับคำสั่งอย่างไร้เหตุผลจากเจ้านายที่ชอบใช้อำนาจบาตรใหญ่เสียอีก" คีย์ย้อนกลับทันควันอย่างไร้ความเกรงกลัว ดวงตาสองคู่ประสานกันดุจประกายไฟกระทบกับน้ำมัน ความดื้อรั้นในแววตาของเด็กหนุ่มทำให้ธันวาขบกรามแน่นจนสันกล้ามเนื้อนูนเด่น ปฏิสัมพันธ์ของทั้งคู่เต็มไปด้วยเคมีร้อนแรงที่ดึงดูดและผลักไสในเวลาเดียวกัน ธันวารู้สึกหงุดหงิด... หงุดหงิดที่เด็กนี่ไม่เคยยอมก้มหัวให้เขาเหมือนพนักงานคนอื่นๆ หงุดหงิดที่รอยยิ้มมุมปากของคีย์มันช่างกวนประสาทจนอยากจะยื่นมือไปจัดการให้หายพยศ แต่อีกใจหนึ่ง... ความดื้อดึงนั้นกลับน่ามองเสียจนละสายตาไม่ได้ "ปากดีนักนะ คีย์" ธันวาหยุดยืนห่างจากเคาน์เตอร์เพียงแค่คืบ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นกาแฟกรุ่นๆ ลอยวนอยู่รอบตัว "หวังว่าผลงานในโปรเจกต์วันนี้จะคมคายเท่าคำพูดของนายนะ ไม่อย่างนั้น... ฉันนี่แหละที่จะเป็นคนไล่ตะردนายออกจากตึกนี้ด้วยตัวเอง" "เชิญตามสบายเลยค่ะ" คีย์ยิ้มหวานหยด เป็นรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษไว้ชัดเจน ร่างบางขยับตัวเข้าใกล้ขึ้นอีกนิดโดยไม่ยอมถอยหลังหนีแรงกดดันแม้แต่น้อย "แต่ระวังนะคะ... คนที่จะต้องเสียดายถ้าฉันไป อาจจะไม่ใช่ตัวฉันหรอกค่ะท่านประธาน" บรรยากาศในห้องครัวเงียบงันลงทันที เสียงหัวใจที่เต้นรัวในอกไม่ได้มาจากความกลัว แต่มาจากแรงดึงดูดอันตรายที่พุ่งสูงจนน่าตกใจ ธันวาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ดวงตาคมกริบจ้องลึกลงไปในดวงตากลมโตราวกับต้องการค้นหาความลับบางอย่างที่เด็กคนนี้ซ่อนเอาไว้ใต้ท่าทีมั่นอกมั่นใจ ระยะห่างที่ลดลงจนเหลือเพียงลมหายใจกั้น ทำให้คีย์เผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว มือที่ถือแก้วกาแฟเริ่มสั่นเล็กน้อยเมื่อปลายนิ้วของอีกฝ่ายเอื้อมมาปัดปอยผมที่ตกลงมาปรี่หน้าผากให้อย่างแผ่วเบາ... สัมผัสที่อ่อนโยนขัดกับแววตาดุดันคู่นั้นสิ้นเชิง "ปากเก่งแบบนี้... ลองมาดูกันซิว่า ถ้าฉันปิดปากนายด้วยวิธีอื่น นายจะยังกล้าเถียงฉันอีกไหม" ธันวาเอ่ยเสียงพร่าต่ำริมฝีปาก ใบหน้าหล่อเหลาเคลื่อนเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนสัมผัสได้ถึงความอุ่นร้อนที่แผ่ซ่าน ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะแตะสัมผัสกัน เสียงกริ่งเตือนระบบรักษาความปลอดภัยหน้าห้องครัวก็ดังขึ้นแทรกขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงเคาะประตูดังปึงปังและเสียงตะโกนร้อนรนของผู้ช่วยเลขาฯ ที่ดังทะลุเข้ามา "ท่านประธานคะ! แขกวีไอพีจากบริษัทพาร์ทเนอร์มาถึงห้องประชุมแล้วค่ะ! แถม... แถมเขากำลังเดินมาทางนี้ด้วยค่ะ!" ธันวาผละตัวออกห่างทันทีด้วยความหงุดหงิดระคนเสียดาย เขาสบถเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะหันมามองหน้าคีย์ที่กำลังยืนยิ้มเยาะใส่เขาอย่างผู้ชนะ "รอดตัวไปนะเด็กแสบ..." ธันวาขยับปากพูดไร้เสียงด้วยความเคืองขัด ก่อนจะสะบัดหน้าเดินเลี่ยงออกไปทางประตูด้านหลังอย่างรวดเร็ว คีย์ยืนมองตามแผ่นหลังกว้างที่ลับหายไป พลางยกมือขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองเบาๆ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นเงียบๆ ในใจท่ามกลางความวุ่นวายของเช้าวันนี้ แต่ทว่า... ในขณะที่คีย์กำลังจะหันหลังกลับเพื่อไปหยิบเอกสารบนเคาน์เตอร์ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครอีกคนก็ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องครัวเสียก่อน พร้อมกับเงาร่างของแขกวีไอพีที่เลขาฯ เพิ่งพูดถึง... และเมื่อคีย์เงยหน้าขึ้นสบตากับผู้มาใหม่ รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็ต้องแข็งค้างทันที เมื่อพบว่าผู้ชายคนนั้นคือ 'ใครบางคน' ที่เขาพยายามหนีหน้ามาตลอดหลายเดือน! (โปรดติดตามตอนต่อไป) --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมกำลังใจให้ "หมอกไม้ไผ่" นะคะ เจอกันตอนหน้าค่ะ!