กฎข้อที่ 1 อย่าทำตัวน่ารำคาญ

กระดาษโน้ตสีเหลืองสะท้อนแสงแผ่นนั้นถูกแปะลงบนหน้าจอแม็คบุ๊กโปรด้วยแรงกระแทกที่มากพอจะทำให้ข้อความลายมือหวัดแกมบังคับดูเหมือนคำประกาศิตจากศาลเตี้ย *‘กฎข้อที่ 1: ห้ามหายใจเสียงดังเวลานั่งใกล้ผม’* คีย์ก้มมองมันแล้วแค่น้ำเสียงฮึดฮัดในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายขณะเงยขึ้นสบกับเจ้าของโต๊ะทำงานฝั่งตรงข้าม ซึ่งกำลังนั่งไขว่ห้างจ้องเขม็งมาด้วยใบหน้าไร้รอยยิ้ม ธันวาในชุดสูทเข้ารูปสีชาร์โคลดูราวกับรูปปั้นหินอ่อนที่ถูกแกะสลักขึ้นมาด้วยความเย็นชา แต่ริมฝีปากหยักลึกกลับเม้มเป็นเส้นตรงอย่างหงุดหงิด "นี่มันกฎบ้าอะไรกันครับ... เอ่อ, ค่ะ!" คีย์เกือบเผลอหลุดปากคำเดิมออกไปตามความคุ้นชิน แต่ก็รีบเปลี่ยนหางเสียงแทบไม่ทันเมื่อนึกขึ้นได้ว่าอีกฝ่ายชอบจับผิดเขาเป็นชีวิตจิตใจ "หมายถึงว่า... คุณธันวาเอาสมองส่วนไหนคิดคะเนี่ย ถึงบัญญัติกฎประหลาดนี่ขึ้นมาในฐานะเลขาฯ ฝึกงาน?" "ในฐานะเจ้านายของคุณ" ธันวาตอบเสียงเรียบ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนเงาทอดทับร่างโปร่งที่นั่งอยู่ "และถ้าคุณยังมีสติพอจะจำได้ นี่คือสัปดาห์แรกที่คุณต้องทำตามคู่มือพนักงานฉบับปรับปรุงพิเศษ... ฉบับที่ผมร่างขึ้นเพื่อคุณคนเดียวโดยเฉพาะ" คีย์หยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาขยำเป็นก้อนกลมๆ แล้วโยนลงถังขยะใต้โต๊ะอย่างไม่ไยดี ท่าทางก๋ากั่นไม่เกรงกลัวฟอร์มดุๆ ของประธานหนุ่มทำเอาธันวาถึงกับคิ้วกระตุก "ขยะเปียกยังดูมีประโยชน์กว่ากระดาษแผ่นนี้อีกค่ะท่านประธาน" คีย์ยักไหล่ ท่าทีสบายอกสบายใจจนน่าหมั่นไส้ "ถ้าไม่มีงานเอกสารด่วน หรือกาแฟแก้วที่สามที่ฉันต้องวิ่งไปซื้อให้คุณแก้เครียดเรื่องหุ้นตก ฉันขอตัวไปเคลียร์โปรเจกต์ของแผนกการตลาดก่อนนะคะ" "เดี๋ยว" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยห้ามทันทีที่คีย์หมุนตัวกลับ ธันวาก้าวเท้าเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานตัวเล็กอย่างรวดเร็ว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายกลิ่นโปรดผสมผสานกับความเย็นจากเครื่องปรับอากาศลอยแตะจมูกจนคีย์ต้องถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับชั้นวางเอกสารด้านหลังเข้าอย่างจัง พื้นที่รอบตัวแคบลงทันตาเห็นเมื่อธันวาใช้มือข้างหนึ่งค้ำขอบโต๊ะไว้ ส่วนอีกข้างทาบลงบนชั้นวางเอกสาร กักตัวเด็กหนุ่มไว้ในวงแขนอย่างจงใจ "คิดจะหนี?" ธันวาโน้มใบหน้าลงมาต่ำ ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบไม่ได้ยินเสียงหายใจ ดวงตาคมกริบสีนิลกวาดมองใบหน้าเนียนใสที่เริ่มมีสีระเรื่อขึ้นมาทีละน้อย "ผมยังไม่ได้บอกให้คุณไปไหนเลย... คีย์" "ถ...ถอยไปเลยนะคะคุณธันวา ใกล้เกินไปแล้ว!" คีย์พยายามดันอกแกร่งเอาไว้ แต่มันกลับแน่นราวกับกำแพงปูน ไอร้อนจากกายอีกฝ่ายแผ่ซ่านทะลุเนื้อผ้าสูทออกมาจนเขาต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ไหนบอกว่ามีกฎห้ามทำตัวน่ารำคาญไงคะ ตอนนี้ฉันกำลังรบกวนเวลาทำงานของคุณอยู่นะ!" "รู้ตัวก็ดี" ธันวาโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้กว่าเดิม จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดแก้มใส "แล้วรู้ไหม... ว่ากฎข้อที่สองคืออะไร?" คีย์ชะงัก ดวงตากลมโตตวัดมองริมฝีปากที่กำลังเหยียดยิ้มร้ายกาจของคนตัวโต หัวใจในอกเต้นรัวผิดจังหวะจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมัน เจ้าตัวพยายามรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี เชิดหน้าขึ้นสู้สายตาแม้ขาจะเริ่มสั่น "อะไรล่ะคะ... หรือจะมีกฎห้ามหายใจรอบตัวคุณรัศมีสเมตร่วมด้วย?" "ใกล้เคียง..." ธันวาไล่สายตามองริมฝีปากอิบอิ่มที่กำลังขยับเถียงฉอดๆ ก่อนจะกระซิบเสียงพร่าชิดริมหู "ห้ามเถียง... และห้ามทำหน้าตาน่ารักเวลาที่ผมกำลังโมโห" บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง สัมผัสอุ่นร้อนที่ข้างแก้มจากการโน้มตัวเข้ามาใกล้ทำให้คีย์สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ เคมีร้อนแรงที่ปะทะกันอย่างไม่ยอมใครทำเอาอุณหภูมิในห้องทำงานส่วนตัวพุ่งสูงขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย มือแกร่งของธันวาเอื้อมมาปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากมนออกให้อย่างเบามือ สัมผัสนั้นแผ่วเบาจนผิดวิสัยคนปากร้าย แต่มันกลับทำให้หัวใจของคนถูกกระทำสั่นไหวอย่างรุนแรง "คุณธันวา... ปล่อยนะคะ..." เสียงของคีย์เบาราวกับกระซิบ ความดื้อรั้นเมื่อครู่หายวับไปกับตา เหลือเพียงความประหม่าที่เกาะกุมหัวใจ ธันวายังคงไม่ถอยห่าง เขากำลังจะเอริมฝีปากเอื้อนเอยคำพูดบางอย่างที่ซ่อนอยู่ก้นบึ้งของหัวใจ ทว่า... *ก๊อก ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะ ตามด้วยเสียงบิดลูกบิดที่ไม่ได้รอให้เจ้าของห้องอนุญาต ประตูห้องทำงานเปิดผัวะออกทันที พร้อมกับร่างสูงสมส่วนของ 'ภาคิน' รองประธานหนุ่มเพื่อนสนิทของธันวาที่ก้าวเข้ามาพร้อมกองเอกสารกองโต "ธันวา นายเซ็นเอกสารชุดนี้ด่วนเลย... เฮ้ย!" ภาคินชะงักกึกทันทีที่เห็นภาพตรงหน้า—ประธานหนุ่มสุดเนี๊ยบกำลังกักตัวเลขาฯ ฝึกงานไว้ในอ้อมแขน ใบหน้าอยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ คีย์หน้าแดงก่ำส่วนธันวาก็กำลังขมวดคิ้วยุ่งด้วยความหัวเสียที่ถูกขัดจังหวะ รองประธานหนุ่มอ้าปากค้าง ปล่อยแฟ้มเอกสารหลุดมือร่วงลงพื้นเสียงดังสนั่น ก่อนจะยกมือขึ้นปิดตาตัวเองแล้วอุทานลั่นห้อง "อุ๊ย! ฉันเข้ามาผิดเวลาใช่ไหมวะเพื่อนรัก!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินจิกหมอนด้วยกันนะคะ!