กับดักในความเงียบ

“คุณธันวาคะ นี่มันเลยจุดที่เรียกว่า ‘ตลก’ ไปนานแล้วนะคะ” คีย์พ่นลมหายใจออกมาแรงๆ ขณะยืนกอดอกแน่นท่ามกลางความเงียบงันในห้องสูทหรูหราใจกลางเมืองที่คืนนี้เขาต้อง ‘ติดแหง็ก’ อยู่ด้วยในสภาพที่ไม่มีทางเลือกอื่น กุญแจรถเขาถูกยึด โทรศัพท์แบตหมดสนิท และไอ้เพื่อนตัวดีที่โผล่มาทักทายเมื่อครู่ก็ชิ่งหนีไปอย่างรวดเร็วทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและสายตาคมกริบของคนตรงหน้า ธันวาไม่ได้ตอบในทันที เขาวางแก้วไวน์ราคาแพงลงบนโต๊ะไม้โอ๊กก่อนจะปลดเนกไทสีเข้มออกอย่างใจเย็น ท่าทีสุขุมนั่นกลับยิ่งทำให้บรรยากาศในห้องคุกรุ่นขึ้นอีกหลายเท่าตัว “ในเมื่อห้องพักแขกฝั่งซ้ายท่อประปาแตก พนักงานโรงแรมบอกว่าห้องเต็มทุกห้อง คุณมีทางเลือกแค่สองทาง คือนอนโซฟาตัวเล็กข้างนอกนั่น หรือจะเข้ามานอนในห้องกับผม” “นี่มันแผนซ้อนแผนชัดๆ คุณแกล้งทำท่อแตกใช่ไหม!” คีย์ก้าวเข้าไปหาคนตัวสูงกว่าอย่างไม่ลดละ ดวงตาเรียวรีฉายแววท้าทาย “ประธานบริษัทอย่างคุณไม่มีปัญญาจองโรงแรมห้าดาวที่อื่นหรือไงครับ... เอ้ย! หรือไงคะ?” ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ เขาเดินเข้ามาใกล้จนคีย์ต้องถอยหลังไปชนกับผนังห้องโดยอัตโนมัติ กลิ่นน้ำหอมไม้ซีดาร์ผสมกับความอบอุ่นจางๆ จากกายชายหนุ่มรุกรานพื้นที่ส่วนตัวของเขาจนลมหายใจสะดุด “ผมไม่ได้อยากนอนกับคุณนักหรอก คีย์... แต่ในเมื่อกฎของโรงแรมมันเอื้ออำนวย ผมก็ไม่จำเป็นต้องฝืนความสะดวกสบายของตัวเอง” ธันวากดเสียงต่ำจนคนฟังรู้สึกวูบวาบในอก “โซฟานั่นสั้นเกินไปสำหรับคนขายาวอย่างผม และผมก็ไม่ชอบการนอนเบียดเสียดกับใคร ถ้าคุณไม่อยากนอนพื้น ก็แค่ขึ้นไปนอนบนเตียง... รักษาความสงบเอาไว้ แล้วต่างคนต่างอยู่” “เหรอคะ? ต่างคนต่างอยู่แบบที่คุณชอบมองผมด้วยสายตาเหมือนอยากจะกลืนกินเข้าไปทั้งตัวน่ะเหรอ” คีย์สวนกลับพลางเชิดหน้าขึ้น “ระวังเถอะ ถ้าผมเผลอเตะคุณตกเตียงขึ้นมา อย่ามาหาว่าผมไม่เตือน” ธันวาโน้มตัวลงมา ใบหน้าห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตรจนคีย์สัมผัสได้ถึงไออุ่นจากลมหายใจของอีกฝ่าย “ลองดูสิ... แล้วผมจะทำให้คุณรู้ว่า ‘เตียง’ ของผม มันไม่ได้เอาไว้แค่ให้นอน” บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ คีย์พยายามควบคุมอัตราการเต้นของหัวใจที่เต้นรัวราวกับกลองศึก เขาเกลียดตัวเองที่แพ้ทางสายตาดุร้ายที่แฝงความห่วงใยแปลกๆ นั่นเสมอ คีย์เลือกที่จะเดินไปที่เตียงขนาดคิงไซส์แล้วทิ้งตัวลงนอนหันหลังให้ร่างสูงทันที เขาพยายามขดตัวอยู่ในมุมหนึ่งของเตียงด้วยความรู้สึกประหม่า ความเงียบในค่ำคืนนี้ไม่ใช่ความเงียบที่สงบสุข แต่มันคือ ‘กับดัก’ ที่กำลังสูบเอาความนึกคิดของเขาให้จมดิ่งลงไปเรื่อยๆ ธันวาเดินตามมาทิ้งตัวลงนอนข้างหลัง ระยะห่างเพียงไม่กี่นิ้วทำเอาคีย์เกร็งไปทั้งตัว แผ่นหลังของเขาแนบชิดกับไอความร้อนจากกายหนุ่มที่ส่งผ่านเนื้อผ้าออกมา เขาได้ยินเสียงอีกฝ่ายถอนหายใจยาว ก่อนที่วงแขนแข็งแรงจะเอื้อมมาปิดโคมไฟข้างเตียง “คีย์...” เสียงทุ้มแหบพร่าเรียกชื่อเขาในความมืด “อย่าทำเหมือนผมเป็นสัตว์ร้ายนักเลย ผมแค่... อยากพัก” คำพูดนั้นดูเปราะบางจนคีย์ถึงกับชะงัก เขาค่อยๆ พลิกตัวกลับมาเผชิญหน้าในความสลัว สายตาของธันวาดูเหนื่อยล้ากว่าที่เขาเคยเห็น ใบหน้าคมเข้มที่มักจะสวมหน้ากากความเผด็จการดูซอฟต์ลงอย่างน่าประหลาด “คุณเหนื่อยจากอะไรกันแน่คะ... ธันวา” คีย์ถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงโดยไม่รู้ตัว ธันวานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้จนหน้าผากเกือบชิดกัน “เหนื่อยที่ต้องคอยไล่ตาม... เหนื่อยที่เห็นคุณพยายามผลักไสผมออกไปจากชีวิต ทั้งที่ข้างในใจคุณมันไม่ได้คิดแบบนั้น” “อย่ามั่นใจให้มากนักเลย...” คีย์ยังพูดไม่จบประโยค มือหนาก็เอื้อมมาเชยคางเขาไว้ นิ้วโป้งอุ่นๆ เกลี่ยริมฝีปากล่างเบาๆ เป็นการข่มขู่ที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นรัวๆ แทรกความเงียบงันที่กำลังก่อตัวเป็นความวาบหวาม *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* “คุณธันวาครับ! ผมเอง... งานด่วนจากบอร์ดบริหารครับ ข้อมูลรั่วไหล ผมต้องให้คุณดูเดี๋ยวนี้!” เสียงของเลขาส่วนตัวดังลอดเข้ามา ทำให้ธันวาต้องสบถออกมาเบาๆ อย่างขัดใจ เขายันตัวลุกขึ้นด้วยความหงุดหงิดทว่าสายตากลับยังคงจ้องเขม็งมาที่คีย์เหมือนจะบอกว่า ‘เรายังคุยกันไม่จบ’ ธันวาก้าวลงจากเตียงและเดินไปเปิดประตู แต่ภาพที่เขาเห็นหน้าห้องกลับทำให้เขาตัวแข็งทื่อ... ไม่ใช่เลขาฯ ของเขา แต่เป็นร่างของชายหนุ่มอีกคนที่คีย์รู้จักดีมายืนยิ้มเย็นอยู่ตรงนั้น พร้อมกับเอกสารสำคัญในมือที่ถูกขโมยไปจากโต๊ะทำงานของเขา “ขอโทษทีนะธันวา... พอดีคืนนี้ผมมีเรื่อง ‘สำคัญ’ กว่างานที่ต้องมาสะสางกับคนที่อยู่ในห้องนี้ด้วย” ธันวาหันกลับมามองคีย์ที่เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ความลับที่เขาพยายามปกปิดไว้ตลอดหลายปี... กำลังจะถูกเปิดเผยในวินาทีนี้! หวังว่าตอนที่ 4 นี้จะทำให้รี้ดทุกคนตื่นเต้นจนนอนไม่หลับนะคะ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับหมอกไม้ไผ่ค่ะ