สัมผัสที่เกินเลย

กล่องพัสดุกระดาษรีไซเคิลสีน้ำตาลใบย่อมในมือธันวา ไม่ได้บรรจุเอกสารลับทางธุรกิจหรือตัวอย่างผลิตภัณฑ์ใหม่จากฝ่ายพัฒนาผลิตภัณฑ์อย่างที่คีย์คาดการณ์ไว้ในหัวสมองอันรวดเร็ว แต่สิ่งที่ร่วงหล่นลงมาบนพรมปูพื้นห้องทำงานหรูหรา กลับเป็นสมุดบันทึกปกหนังแท้สีเขียวเข้มที่มุมปกเยินจนเห็นกระดาษด้านใน—สมุดเล่มที่คีย์จำได้แม่นยำยิ่งกว่าลายมือของตัวเอง สมุดไดอารี่สมัยมัธยมปลาย เล่มที่เขาเคยทำหล่นหายในห้องสภานักเรียนเมื่อเจ็ดปีก่อน "นี่มัน... ของคุณได้ยังไง" เสียงของคีย์ขาดห้วง ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ริมฝีปากเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง ร่างเพรียวถอยหลังโดยสัญชาตญาณจนสะโพกไปชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานกระจกนิรภัย ธันวาไม่ได้ตอบทันที ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวในระยะอันตรายอย่างเงียบเชียบ กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นเพอร์ฟูมราคาแพงผสมผสานกับความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวประธานหนุ่ม ทำให้ห้องทำงานกว้างขวางนับร้อยตารางเมตรแคบลงถนัดตา ปลายนิ้วเรียวยาวก้มลงหยิบสมุดเล่มนั้นขึ้นมา พลิกดูหน้าปกช้าๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาคนที่กำลังยืนหลังชนกำแพง "แปลกใจเหรอที่ฉันมีมัน" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่จงใจกดให้ต่ำลงไปอีก แววตาคมกริบพราวระยับด้วยประกายความสนุกสนานผสมกับความเอาแต่ใจที่ซ่อนไม่มิด "เด็กทุนเกียรตินิยมผู้ไม่เคยเกรงกลัวใครหน้าไหน แต่พอเห็นสมุดเล่มนี้ กลับหน้าซีดเป็นไก่ต้มไปได้... ในนี้มีเรื่องคอขาดบาดตายอะไรซ่อนอยู่กันแน่ คีย์?" "มันเป็นเรื่องส่วนตัวครับ... เอ้ย! เป็นเรื่องส่วนตัวค่ะ!" คีย์เผลอหลุดปากใช้สรรพนามชายแท้ออกมาด้วยความตกใจจนลิ้นพันกัน ก่อนจะรีบตบปากตัวเองเบาๆ แล้วเปลี่ยนกลับมาใช้เสียงสูงปรี๊ดเพื่อกลบเกลื่อนความพิรุธ "หมายถึง... มันเป็นเรื่องส่วนตัวของฉันค่ะ ท่านประธานไม่มีสิทธิ์มาละเมิดความเป็นส่วนตัวของพนักงานนะคะ เอาคืนมาเดี๋ยวนี้เลย!" มือเรียวพยายามจะคว้าสมุดคืน แต่ธันวากลับชูมันขึ้นสูงเหนือศีรษะ ด้วยความที่ส่วนสูงของอีกฝ่ายทิ้งห่างเขาอยู่หลายเซนติเมตร ทำให้ท่าทางของคีย์ในตอนนี้ดูเหมือนลูกแมวตัวน้อยที่พยายามจะตะปบเหยื่อแต่เอื้อมไม่ถึง "อยากได้คืนเหรอ?" ธันวาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่บริเวณพวงแก้มใสที่เริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความโกรธปนความเขินอาย "แต่ฉันบังเอิญเปิดอ่านไปสองสามหน้าแล้วสิ... อ่านเจอข้อความน่าสนใจเยอะเลย โดยเฉพาะหน้าที่มีรูปวาดลายเส้นลวกๆ ของใครบางคน ที่เขียนคำว่า *'ท่านประธานหน้าเลือด'* ไว้ตัวโตๆ พร้อมรูปวาดหน้ากากปีศาจ" คีย์สะดุ้งเฮือก หัวใจเต้นรัวระรัวราวกับกลองเพลในอก สมุดเล่มนั้นไม่ได้มีแค่เรื่องบ่นเรื่องความงกของธันวาเท่านั้น แต่ยังมีเรื่อง... ความรู้สึกโง่เง่าบางอย่างที่เขาแอบมีให้ประธานหนุ่มตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัยปีแรก สมัยที่ธันวาเป็นรุ่นพี่ปีสี่สุดฮอตที่เขาได้แต่มองจากที่ไกลๆ ก่อนที่โชคชะตาจะพาให้พวกเขาต้องมาฟาดฟันกันในฐานะเจ้านายกับลูกน้องแบบนี้ "คุณมัน... นิสัยแย่ที่สุด!" คีย์กัดฟันกรอด ดวงตาคู่สวยรื้นด้วยหยาดน้ำใสจากความคับแค้นใจ "ชอบก้าวก่ายเรื่องชาวบ้าน ชอบใช้อำนาจบาทใหญ่รังแกคนอื่น ถ้าคุณไม่มีอะไรจะคุยเรื่องงานแล้ว ฉันขอตัว!" ร่างเพรียวพยายามจะแทรกตัวหลบไปทางด้านข้าง แต่ธันวากลับไวกว่า มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นทาบกับกระจกโต๊ะทำงาน เป็นการกักตัวคีย์ให้อยู่ในอ้อมแขนกลายๆ โดยที่แผ่นหลังของอีกฝ่ายแนบชิดกับขอบโต๊ะ ส่วนด้านหน้าก็มีอกกว้างของประธานหนุ่มขวางกั้นไว้ทุกทิศทาง "ใครบอกว่าไม่มีเรื่องงานจะคุย" ธันวาเอ่ยเสียงพร่า สายตาคมกริบเลื่อนต่ำลงมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังเม้มเข้าหากันอย่างขัดใจ "งานด่วนที่สุดในตอนนี้ คือการอธิบายให้ฉันฟังว่า... ทำไมในไดอารี่หน้าสุดท้าย ถึงมีชื่อฉันเขียนอยู่พร้อมกับข้อความว่า..." ประธานหนุ่มจงใจเว้นจังหวะ ดวงตาพราวระยับจับจ้องปฏิกิริยาของคนในอ้อมแขนอย่างนึกสนุก คีย์หน้าซีดเผือด รีบเอื้อมมือไปหมายจะปิดปากอีกฝ่ายไม่ให้พูดประโยค "บ้านั้น" ออกมา แต่จังหวะนั้นเองที่ความใกล้ชิดเกินขีดจำกัดทำให้ทุกอย่างพังทลาย แรงเหวี่ยงจากการพยายามแย่งชิงสมุดทำให้ก้าวพลาด ร่างของคีย์เสียหลักหงายหลังลงไปบนโซฟาตัวยาวที่ตั้งอยู่มุมห้องทำงานพอดี ด้วยความตกใจ คีย์จึงคว้าปกเสื้อสูทของธันวาไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยว ส่งผลให้ร่างสูงใหญ่ร่วงหล่นตามลงมาทับร่างของเขาไว้เต็มแรง! *ตุบ!* น้ำหนักตัวที่ทาบทับลงมาทำเอาคีย์จุกจนพูดไม่ออก ลมหายใจสะดุดกึก ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อพบว่าใบหน้าของธันวาอยู่ห่างจากเขาแค่เพียงคืบเดียว กลิ่นหอมสะอาดจากตัวประธานหนุ่มโอบล้อมรอบตัว ชวนให้สมองขาวโพลนคิดอะไรไม่ออก ธันวาเองก็ชะงักไปเช่นกัน เขายันศอกไว้กับพนักโซฟาเพื่อไม่ให้น้ำหนักตัวทับอีกฝ่ายจนเกินไป แต่ท่านั่งในตอนนี้กลับล่อแหลมและชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะยิ่งกว่าเดิม ใบหน้าคมคายอยู่ใกล้เสียจนเขาสามารถนับเส้นขนตาแพยาวของคนใต้ร่างได้ชัดเจน ริมฝีปากหยักลึกอยู่ห่างจากริมฝีปากสีพีชของคีย์เพียงนิดเดียว "อื้อ..." คีย์ส่งเสียงประท้วงในลำคอ ใบหน้าร้อนผ่าวลามเลียไปถึงใบหู สมองที่เคยฉลาดเป็นกรดกลับว่างเปล่า "ลุก... ลุกขึ้นไปเลยนะคุณ!" "ไม่ลุก" ธันวาตอบเสียงทุ้มพร่า น้ำเสียงนั้นไม่ได้มีความเย่อหยิ่งเผด็จการอย่างเคย แต่กลับเจือความแหบพร่าและแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "ท่านี้... มันก็ไม่ได้แย่นี่คีย์" "นี่คุณ!" คีย์ถลึงตาใส่ พยายามจะดันไหล่กว้างให้ออกจากตัว แต่ธันวากลับยิ่งแกล้งทิ้งน้ำหนักตัวลงมาอีกนิด จนหน้าอกแนบชิดกัน ความร้อนจากร่างกายที่แผ่ผ่านเนื้อผ้าทำให้คีย์รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังละลาย บรรยากาศในห้องทำงานเงียบงันลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวโครมครามจนไม่รู้ว่าเป็นของใครกันแน่ ธันวาจ้องมองริมฝีปากที่ขยับบ่นไม่หยุดด้วยสายตาที่ลุ่มลึกขึ้น ความรู้สึกบางอย่างที่เขาพยายามกดทับไว้ตลอดหลายเดือนเริ่มปะทุขึ้นมาภายใต้ท่าทีปากร้าย "ถ้าฉันไม่คืนสมุดเล่มนี้..." ธันวาโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมหูของคนใต้ร่าง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอขาวจนคีย์ต้องย่นคอหนีด้วยความจั๊กจี้ "เธอจะทำยังไงกับฉัน... หืม?" ดวงตากลมโตตวัดกลับมามองด้วยความไม่ยอมแพ้ แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก แต่ศักดิ์ศรีและสัญชาตญาณความปากเก่งก็ยังทำงานเต็มที่ "ถ้าคุณไม่คืน... ฉันจะบอกทุกคนในบริษัทว่าท่านประธานจอมเผด็จการ มีรสนิยมชอบแอบอ่านไดอารี่ของลูกน้อง แถมยังชอบ... อุ๊บ!" คำพูดที่เหลือถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อธันวาตัดสินใจปิดกั้นเสียงบ่นเจื้อจแจ้วนั้นด้วยการก้มลงประทับริมฝีปากลงมาแนบชิดอย่างไม่ทันตั้งตัว! สัมผัสอุ่นละมุนที่แนบลงมาอย่างไร้การเตือนล่วงหน้าทำเอาคีย์แข็งค้าง สมองอื้ออึงราวกับถูกฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงสุดขีด ธันวาเองก็ชะงักไปชั่ววินาทีเมื่อสัมผัสได้ถึงความนุ่มนวลหวานล้ำที่เกินกว่าคาดคิด แต่แทนที่จะผละออก ประธานหนุ่มกลับได้ใจ ยิ่งบดเบียบริมฝีปากลงไปลึกซึ้งยิ่งขึ้นเพื่อสั่งสอนคนปากเก่งให้หลาบจำ ในวินาทีที่คีย์กำลังจะตั้งสติได้และเตรียมจะยกมือขึ้นผลักอกอีกฝ่ายให้กระเด็น ประตูห้องทำงานบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดผางเข้ามาอย่างไร้มารยาท พร้อมกับเสียงใสแจ๋วของเลขาหน้าห้องที่ดังลั่น "ท่านประธานคะ! เอกสารงบประมาณไตรมาสนี้...อุ๊ย! ขอโทษค่ะ!" -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินจิกหมอนด้วยกันในตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้านะคะ!