คนขี้หวงในคราบเจ้านาย

กึก! แฟ้มเอกสารหนาปึกถูกกระแทกลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสเสียงดังสนั่น จนกระดาษโน้ตโพสต์อิตสีพาสเทลที่แปะอยู่ปลิวว่อนตกลงพื้น คีย์สะดุ้งเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นจากจอคอมพิวเตอร์ด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะการสนทนากลุ่มแชทงาน แต่พอเห็นใบหน้าบึ้งตึงที่ถมึงทึงยิ่งกว่ายักษ์วัดแจ้งของท่านประธานหนุ่ม รอยยิ้มขบขันก็ระบายขึ้นบนมุมปากเรียวทันที "ท่านประธานคะ ถ้าเอกสารงบประมาณไตรมาสนี้จะมีรอยยับเพิ่มขึ้นอีกนิด คุณธันวาคงต้องเซ็นอนุมัติงบซื้อโต๊ะทำงานใหม่ให้ดิฉัน... อ๊ะ ไม่สิ ให้ผม แทนแล้วล่ะครับ" คีย์จงใจเน้นเสียงล้อเลียนตรงคำสรรพนาม ท่าทางกวนประสาทนั้นช่างน่าหมั่นไส้เสียจนธันวาอยากจะคว้ากระดาษแถวๆ นั้นมาขยำแล้วปาใส่หน้าขาวๆ นั่นให้รู้แล้วรู้รอด "เลิกเล่นลิ้นแล้วมาอธิบายให้ผมฟังหน่อยสิครับคุณคีย์... ว่าทำไมนصفชั่วโมงที่ผ่านมา หน้าจอโทรศัพท์ของคุณถึงสว่างวาบด้วยข้อความจากไอ้ 'กรณ์' ฝ่ายการตลาดคนนั้นไม่หยุด!" ธันวาตวาดเสียงต่ำ นัยน์ตาคมกริบฉายแววคุกรุ่นอย่างปิดไม่มิด ลมหายใจอุ่นร้อนพ่นออกมาทางจมูกโด่งเป็นสันด้วยความกรุ่นโกรธที่เจ้าตัวก็พยายามหาเหตุผลมาอธิบายไม่ได้ว่าทำไมถึงต้อง 'หัวเสีย' ขนาดนี้ คีย์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างแปลกใจระคนขบขัน ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับยามจ้องมองท่าทีคล้ายเด็กหวงของเล่นของคนตรงหน้า "อ้าว... พี่กรณ์เขาส่งไลน์มาเรื่องไฟล์พรีเซนต์งานพรุ่งนี้ต่างหากล่ะครับ หรือว่าท่านประธานอยากจะเช็คโทรศัพท์ส่วนตัวของผมด้วย ถึงขนาดต้องเดินดุ่มๆ เข้ามาทำหน้ายักษ์ใส่กลางออฟฟิศแบบนี้?" "ผมไม่ได้อยากรู้เรื่องส่วนตัวของคุณ!" ธันวาปฏิเสธเสียงแข็ง ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงยิ่งกว่าเดิม เขาก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานของอีกฝ่ายมากขึ้น จนคีย์ต้องเอนตัวพิงพนักเก้าอี้หนีโดยอัตโนมัติ "แต่ในฐานะเจ้านาย... ผมมีสิทธิ์ตรวจสอบว่าเวลางาน พนักงานของผมเอาเวลาไปทำอะไรอยู่ ไม่ใช่เอาแต่ก้มหน้าก้มตาจิ้มแชทหัวเราะคิกคักกับผู้ชายคนอื่น!" "ผู้ชายคนอื่นที่ว่า... เขาเป็นเพื่อนร่วมงานนะคะ เอ้ย! ครับ" คีย์หลุดปากสำนวนติดปากออกไปนิดเพราะความเคยชินกับเพื่อนสนิท ก่อนจะรีบแก้คำพูดแล้วยิ้มยั่ว "อีกอย่าง พี่กรณ์เขาทั้งสุภาพ อารมณ์ดีแถมยังชวนคุยเก่งด้วย ไม่แปลกหรอครับที่ผมจะเผลอยิ้มตาม" เพล้ง! ประโยคนั้นเหมือนเสียงกระจกแตกในความรู้สึกของธันวา ความหงุดหงิดพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุดจนเส้นเลือดข้างขมับเต้นตุบ มือหนากำเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน ธันวาไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองกำลังแสดงอาการ 'หึงหวง' ออกมาอย่างน่าเกลียดขนาดไหน รู้แค่เพียงว่ารอยยิ้มที่คีย์มอบให้ผู้ชายคนอื่นมันช่างบาดตาบาดใจจนเขาแทบอยากจะยึดโทรศัพท์เครื่องนั้นมาโยนทิ้งออกนอกหน้าต่างกระจกสูงเสียดฟ้านี่ซะ "ปากเก่งนักนะ..." ธันวาโน้มตัวลงต่ำ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง ลลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดแก้มใสจนคีย์รู้สึกวูบวาบในท้องอย่างประหลาด กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าจมูกจนหัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะ "คิดว่าเก่งมากสินะที่ทำให้คนอื่นเขาไขว่คว้าหาความสนใจจากคุณได้น่ะหหึ" "แล้วท่านประธานเดือดร้อนอะไรด้วยล่ะครับ?" คีย์ยังคงเชิดหน้าสู้ แม้หัวใจจะเริ่มเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน "หรือว่า... แอบหึงผมอยู่?" คำถามตรงไปตรงมานั้นทำเอาธันวาชะงักไปชั่ววินาที ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวตามเดิมเพื่อกลบเกลื่อนความไหววูบในอก ความเงียบโรยตัวปกคลุมระหว่างคนทั้งคู่ ชั่วขณะหนึ่งบรรยากาศรอบตัวราวกับถูกสูบออกไปจนเหลือเพียงเสียงลมหายใจที่กระชั้นชิดขึ้นเรื่อยๆ ของคนสองคน "เพ้อเจ้อ!" ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ พยายามผละตัวถอยหลังเพื่อสร้างระยะห่าง แต่สายตากลับยังคงจดจ้องอยู่ที่ริมฝีปากอิ่มที่เอาแต่ต่อล้อต่อเถียงไม่ยอมหยุด "คนอย่างผมน่ะเหรอจะไปหึงเด็กกะโปร์อย่างคุณ ฝันไปเถอะ!" "ถ้าไม่ได้หึง... แล้วหน้าแดงทำไมล่ะครับท่านประธาน?" คีย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวธันวาบ้าง ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร เคมีร้อนแรงระหว่างเจ้านายจอมเผด็จการกับเลขาตัวแสบแผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวร้อนระอุขึ้นมาดื้อๆ "หูคุณก็แดงด้วยนะ... หรือว่าแอร์ที่ห้องทำงานผมมันเสีย?" ธันวากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือหนาที่ตั้งใจจะยกขึ้นมาผลักไหล่บางออกไป กลับค้างเติ่งอยู่กลางอากาศเมื่อปลายนิ้วเรียวของคีย์เอื้อมแตะเบาๆ ที่ปกเสื้อเชิ้ตของเขาเพื่อจัดให้เข้าที่อย่างถือวิสาสะ สัมผัสเพียงแผ่วเบานั้นสร้างกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ วิ่งพล่านไปทั่วแผ่นหลังของประธานหนุ่ม ธันวาชะงักง้าง ตรึงสายตากับใบหน้าหวานที่อยู่ห่างกันแค่คืบ กลิ่นกายหอมสะอาดอ่อนๆ ของเด็กหนุ่มตรงหน้ากำลังมอมเมาสติสัมปชัญญะของเขาให้หลุดลอยไปทีละน้อย มือที่เคยกำแน่นคลายออกโดยไม่รู้ตัว ปลายจมูกโด่งแทบจะชนกันอยู่รำไรในวินาทีที่บรรยากาศกำลังหวานล้ำและชวนให้หัวใจเต้นระทึก... ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความเป็นส่วนตัวราวกับจงใจกลั่นแกล้ง ธันวาสบถในลำคออย่างหัวเสีย ผละตัวถอยห่างจากคีย์ด้วยความหงุดหงิดเป็นเท่าตัว ขณะที่คีย์แอบถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอกปนเสียดายเล็กน้อยที่บทสนทนาวาบหวามต้องสะดุดลง "เข้ามา!" ธันวาปรับน้ำเสียงให้กลับมาเข้มงวดดังเดิมพลางจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ ประตูห้องทำงานเปิดผางออกอย่างรวดเร็ว พร้อมกับร่างสูงสมส่วนของชายหนุ่มในชุดสูทเนี๊ยบที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกว้าง แต่วินาทีที่คีย์เงยหน้าขึ้นมองผู้มาใหม่ รอยยิ้มบนใบหน้าของเขากลับแข็งค้างไปทันที นัยน์ตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่นเมื่อเห็นว่าแขกไม่速เชิญคนนั้นคือใคร "สวัสดีครับคุณธันวา... พอดีผมแวะมาเยี่ยม 'ลูกชาย' ที่บริษัทหน่อยน่ะครับ" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความคลั่งรักแบบฉบับหมอกไม้ไผ่เสมอนะคะ!