สัญญาฉบับ(ไม่)ลับ

กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวู้ดดี้เจือจางผสมกับกลิ่นกระดาษเอกสารราคาแพงลอยอบอวลอยู่ในอากาศ แต่นั่นไม่ได้ทำให้คีย์รู้สึกผ่อนคลายขึ้นเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน... สันกรามคมกริบของคนที่นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่กลับทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนปากเหวที่พร้อมจะร่วงหล่นลงไปได้ทุกเมื่อ "เอกสารสัญญาเช่าห้อง... และข้อตกลงเพิ่มเติมในฐานะ 'ผู้อยู่อาศัยร่วม' หวังว่าคุณจะอ่านมันครบทุกบรรทัดแล้วนะคีย์" เสียงทุ้มต่ำติดจะเยียบเย็นนิดๆ ของธันวา ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของเพนต์เฮาส์หรูชั้นบนสุดที่มองเห็นวิวเมืองหลวงได้แบบพาโนรามา ประธานหนุ่มแห่งอาณาจักรธุรกิจอสังหาฯ ปิดแฟ้มเอกสารในมือดัง *ปัง* เบาๆ แต่กลับทรงพลังพอที่จะทำให้บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงไปหลายองศา คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตที่ซ่อนความดื้อรั้นไว้ภายใต้กรอบแว่นใสปรายตามองกระดาษแผ่นบางในมืออย่างไม่แยแส มือเรียวบางสะบัดเอกสารที่ว่าด้วยกฎเหล็กสิบข้อเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับคนตัวโตกว่าอย่างไม่เกรงกลัว "อ่านครบสิคะ... ถึงได้รู้ว่าคุณธันวานี่ช่างสรรหากฎบ้าๆ บอๆ มาควบคุมคนอื่นเก่งเป็นที่หนึ่ง ห้ามทำนู่น ห้ามทำนี่ แม้แต่เรื่องพื้นที่ส่วนกลางยังต้องแบ่งเขตกันราวกับเรากำลังทำสนธิสัญญาแบ่งแยกดินแดน" คีย์ลากเสียงยาวอย่างจงใจกวนประสาท "ถามจริงเถอะค่ะ... นี่คุณจ้างผมมาเป็นเลขาฯ ส่วนตัว หรือจ้างมาเป็นนักโทษเด็ดขาดอารкаขาอารักขาประจำตัวกันแน่" ธันวาหรี่ตามองเด็กหนุ่มตรงหน้า รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากหยักลึก ใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่มักจะปรากฏตามหน้าสื่อธุรกิจกำลังแสดงความหงุดหงิดอย่างไม่คิดจะปิดบัง ตั้งแต่วันแรกที่ไอ้เด็กนี่ก้าวเข้ามาสัมภาษณ์งานจนกระทั่งรับเข้ามาอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน คีย์ไม่เคยทำให้เขารู้สึกสงบสุขได้เลยสักวินาทีเดียว ปากเก่ง... อวดดี และไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร "ถ้าไม่อยากเป็นนักโทษเด็ดขาด ก็เซ็นชื่อแล้วยอมรับเงื่อนไขซะ" ธันวาผุดลุกขึ้นเต็มความสูง ร่างสูงใหญ่ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวเด็กหนุ่มที่ยืนถือแฟ้มอยู่ริมกระจกใสอย่างรวดเร็ว จนคีย์ต้องเผลอถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับกระจกเย็นเฉียบเสียแล้ว กลิ่นกายสะอาดๆ ของผู้ชายตรงหน้าลอยเข้ามาปะทะจมูก พร้อมกับเงาใหญ่ที่ทาบทับลงมาจนแทบไม่มีอากาศหายใจ ธันวาโน้มใบหน้าลงมาหาเล็กน้อย ดวงตาคมกราบกวาดมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาฉอดๆ เมื่อครู่ด้วยประกายตาวาวโรจน์ที่อ่านไม่ออก "จำไว้ว่าที่นี่คืออาณาจักรของฉัน คีย์... นายไม่มีสิทธิ์ต่อรองอะไรทั้งนั้น นอกจากทำตามที่ฉันสั่ง" "เหอะ!" คีย์เชิดหน้าขึ้นสู้ แม้หัวใจในอกจะเต้นรัวผิดจังหวะด้วยความใกล้ชิดที่อันตรายเกินไป มือบางกำมุมกระดาษในมือแน่นจนยับยู่ยี่ "อย่าสำคัญตัวผิดไปหน่อยเลยค่ะคุณธันวา ผมไม่ได้อยากมาเหยียบที่นี่นักหรอก ถ้าไม่ใช่เพราะ..." คีย์กลืนคำพูดประโยคหลังลงคอไปอย่างรวดเร็ว ความลับเรื่องฐานะที่แท้จริงและปัญหาครอบครัวที่กำลังรุมเร้าคือสิ่งที่เขาต้องแบกรับไว้ ไม่มีทางที่คนอย่างธันวาจะต้องรู้เรื่องนี้เด็ดขาด "เพราะอะไรล่ะ? หืม?" ธันวาแกล้งโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มเนียนใสของคนเด็กกว่าที่ตอนนี้เริ่มขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความโกรธ (หรืออาจจะด้วยเหตุผลอื่นที่เจ้าตัวไม่ยอมรับ) "พูดต่อสปีดชีสของคุณให้จบสิ ฉันฟังอยู่" "ถอยไปห่างๆ เลยนะคะคุณธันวา! พื้นที่ส่วนตัวของคุณมีตั้งกว้างทำไมต้องมาเบียดเบียนพื้นที่หายใจของผมด้วย" คีย์ผลอกอกแกร่งเต็มแรง แม้ร่างสูงจะแทบไม่ขยับเขยื้อนเลยก็ตาม แต่แรงฮึดของเด็กหนุ่มก็ทำให้ธันวาผละออกไปอย่างนึกสนุก มุมปากหยักกระตุกยิ้มกริ่มอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า "หวงเนื้อหวงตัวจังนะ... ทีตอนตกลงจะย้ายเข้ามาอยู่ด้วยกัน ทำไมไม่เห็นปฏิเสธเสียงแข็งแบบนี้บ้างล่ะ" "ก็เพราะเงินเดือนกับสวัสดิการมันล่อตาล่อใจไงคะ! ถ้าไม่ใช่เพราะข้อเสนอของคุณมันดีจนปฏิเสธไม่ลง อย่าหวังเลยว่าผมจะมาทนฟังคนปากเสียอย่างคุณสั่งโน่นสั่งนี่อยู่แบบนี้" คีย์ตอกกลับทันควันอย่างไม่มีใครยอมใคร ดวงตากลมโตฉายแวววาวด้วยความท้าทาย ธันวาแค่นหัวเราะในลำคออีกครั้ง สายตาคมกริบไล่มองสำรวจตั้งแต่เรือนผมยุ่งเหยิงเล็กน้อย กรอบแว่นใส ไปจนถึงเรียวปากที่ขยับเถียงเขาไม่หยุด ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างแล่นริ้วขึ้นมาในอก ความหงุดหงิดที่เคยมีก่อนหน้านี้ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึก 'ท้าทาย' และความอยากเอาชนะอย่างประหลาด นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่มีใครกล้าต่อปากต่อคำกับเขานอกจากไอ้เด็กเหลือขอคนนี้... "ปากเก่งแบบนี้ ระวังตัวไว้เถอะ..." ธันวาโน้มตัวกระซิบชิดริมหูของคนอวดดี น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าจนคนฟังต้องขนลุกซู่ "สัญญาฉบับนี้ไม่ได้มีแค่กฎห้ามโน่นห้ามingหรอกนะ... แต่มีกฎข้อสำคัญที่สุดที่ฉันยังไม่ได้บอกนาย" คีย์ชะงักไปเล็กน้อย หัวใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุเมื่อสัมผัสได้ถึงความจริงจังที่เจืออยู่ในน้ำเสียงนั้น "กฎ... กฎอะไรอีก?" ธันวายืดตัวขึ้นเต็มความสูง รอยยิ้มร้ายกาจระบายอยู่บนใบหน้าหล่อเหลา ทว่ายังไม่ทันที่ประธานหนุ่มจะได้เอ่ยปากเฉลยข้อตกลงลับที่ซ่อนไว้ เสียงสัญญาณเตือนภัยจากระบบรักษาความปลอดภัยอัจฉริยะหน้าเพนต์เฮาส์ก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน... *ตี๊ด! ตี๊ด! ตี๊ด!* ทั้งสองคนหันไปมองทางประตูทางเข้าพร้อมกันด้วยความแปลกใจ ไฟสีแดงกระพริบเตือนรัวเร็ว พร้อมกับเสียงระบบอัจฉริยะที่รายงานสถานะด้วยน้ำเสียงราบเรียบ [ตรวจพบผู้บุกรุก... กำลังปลดล็อกรหัสผ่านหลักจากภายนอก] ธันวาขมวดคิ้วมุ่นทันที ใบหน้าหล่อเหลาเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นในเสี้ยววินาที ไม่มีใครรู้รหัสผ่านชุดนี้ยกเว้นตัวเขาและผู้ช่วยคนสนิท แล้วใครกันที่อาจหาญบุกรุกเข้ามาถึงเพนต์เฮาส์ส่วนตัวในเวลาวิกาลแบบนี้! คีย์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ หันขวับมามองหน้าคนตัวโตกว่าที่ยืนอยู่ข้างๆ ทันที ประตูกลางห้องกำลังค่อยๆ เคลื่อนตัวเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นเงาร่างของใครบางคนก้าวเข้ามาพร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะหยันที่ดังลอดเข้ามาในความเงียบ... ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกท่านที่แวะเวียนมาสัมผัสความฟินปนความกวนประสาทนี้ด้วยกันนะคะ!