กลิ่นอายความเอาแต่ใจ

"อ้าว... พี่ชายตัวดีมาพอดีเลยสินะครับ" เสียงทุ้มต่ำเจือกระแสเย้าแหย่หลุดลอดจากริมฝีปากของชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่ยืนพิงขอบประตูห้องทำงานส่วนตัว รอยยิ้มมุมปากของธันวาไม่ได้บ่งบอกถึงความยินดีแม้แต่น้อย หากแต่ฉาบไว้ด้วยความระแวงแกMความท้าทายที่ถูกส่งตรงมายังผู้มาเยือนคนใหม่ ซึ่งก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงกลางห้องด้วยท่าทีสุขุมเกินวัย คีย์ที่กำลังงարกับการตรวจเอกสารกองโตบนโต๊ะทำงานถึงกับชะงักมือ ปากกาในมือเกือบหลุดร่วง เขาลอบถอนหายใจยาวเหยียดเมื่อเงยหน้าขึ้นแล้วพบว่าบรรยากาศในห้องไม่ได้มีแค่เขากับท่านประธานจอมเผด็จการอย่างธันวาอีกต่อไปแล้ว แต่กำลังจะกลายเป็นสนามรบขนาดย่อมๆ ที่เขาไม่เคยคิดอยากจะเอาตัวเข้าไปเอี่ยวเลยสักนิด "ผมไม่ได้ตั้งใจจะมาขัดจังหวะเวลาอันมีค่าของคุณธันวาเขากับ... เลขาฯ คนเก่งหรอกนะครับ" ผู้มาใหม่เอื้อiยนด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกถ้อยคำกลับบาดลึกจนคนฟังต้องขบกรามแน่น ธันวาปรายตามองผู้เป็นน้องชายต่างแม่ด้วยแววตาดุดันราวกับพญาเสือที่ถูกลูบคม "ถ้าไม่มีธุระอะไรสำคัญ ก็เชิญออกไป... ห้องนี้ไม่ใช่สถานที่สำหรับเด็กฝึกงานจะมาเดินเล่นตามอำเภอใจ" ธันวาตอกกลับเสียงแข็ง กรอบหน้าคมคายตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความหงุดหงิดพลุ่งพล่านอยู่ในอกราวกับมีถ่านไฟร้อนๆ มาสุมไว้ ยิ่งเห็นสายตาที่น้องชายใช้มองคีย์ เขากยิ่งรู้สึกอยากจะลุกขึ้นไปกระชากคอเสื้ออีกฝ่ายให้ออกไปให้พ้นสายตา คีย์ขยับตัวเล็กน้อยเพื่อสร้างระยะห่างจากสถานการณ์ตึงเครียดตรงหน้า เขารู้ดีว่าธันวาเป็นพวกหวงก้างและชอบใช้อำนาจกดขี่คนอื่น แต่การที่ท่านประธานเลือกจะแสดงความเอาแต่ใจแบบเด็กๆ ออกมาต่อหน้าคนนอกอย่างนี้ มันชักจะเกินขอบเขตงานไปไกลลิบแล้ว "คุณธันวาครับ เอกสารชุดนี้ผมตรวจทานเสร็จเรียบร้อยแล้ว ถ้าไม่มีอะไร..." "ใครบอกว่าเสร็จ?" ธันวาโพล่งขึ้นทันควัน น้ำเสียงห้วนจัดจนคนฟังต้องเลิกคิ้วสูง ประธานหนุ่มจงใจดึงแฟ้มเอกสารในมือคีย์กลับมาพลิกดูทั้งที่ยังไม่ได้อ่านมันด้วยซ้ำ ดวงตาคมกริบกวาดมองตัวอักษรบนกระดาษเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะเงยขึ้นสบตาเด็กหนุ่มด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ที่ซ่อนประกายความดื้อรั้นเอาไว้มิด "ผมว่าตรงนี้... ตรงนี้ และก็ตรงนี้ คุณแก้ใหม่ทั้งหมดซะ" นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนหน้ากระดาษอย่างไร้เหตุผล คีย์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์กรุ่นโกรธที่กำลังตีตื้นขึ้นมา ปากบางเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง เขาจ้องหน้าคนเอาแต่ใจนิ่งสนิท "ผมตรวจทานตามหลักสถิติและข้อมูลที่คุณสั่งทุกประการ ไม่มีจุดไหนผิดพลาดแม้แต่นิดเดียวครับ" "ฉันบอกว่าผิด... มันก็คือผิด" ธันวาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ความดื้อรั้นฉายชัดในแววตา ดึงดันอย่างไร้เหตุผลสิ้นดี แต่นั่นแหละคือตัวตนของธันวา... ประธานหนุ่มผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร และพร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อให้ความสนใจของเด็กหนุ่มตรงหน้ากลับมาอยู่ที่เขาคนเดียว ผู้มาเยือนยืนมองการปะทะคารมระหว่างพี่น้องตระกูลเดียวกันด้วยรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก ก่อนจะเอ่ยแทรกขึ้นทำลายความเงียบ "ดูท่าทางท่านประธานจะเอ็นดูเด็กฝึกงานคนนี้เป็นพิเศษนะครับ ถึงได้ขยันหาเรื่องให้เขาแก้เอกสารเล่นทั้งวันแบบนี้" ธันวากวาดสายตาดุวัดรอยเท้าใส่ผู้มาเยือนทันที "เรื่องของฉัน... ถ้ารู้ตัวว่าไม่มีธุระอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน ก็เชิญออกไปได้แล้ว" "ผมแค่จะมาเตือนด้วยความหวังดี... ว่าคุณพ่อกำลังจับตาดูการทำงานของคุณอยู่นะครับพี่ชาย" ประasนสายตาท้าทายก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไปอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว ทิ้งไว้เพียงความอึดอัดที่หนาแน่นจนแทบหายใจไม่ออก ประตูห้องปิดลงสนิท ความเงียบโรยตัวลงมาปกคลุมทั่วบริเวณอีกครั้ง คีย์หันกลับมามองหน้าชายหนุ่มผู้เป็นเจ้านายด้วยแววตาตำหนิอย่างไม่คิดจะปิดบัง "คุณทำแบบนี้ทำไมครับ?" ธันวายันตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ทำงาน ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวเด็กหนุ่มทีละน้อยอย่างคุกคาม กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับไออุ่นร้อนรุ่มแผ่ซ่านออกมาจนคีย์ต้องเผลอถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ "ทำอะไร?" ธันวาก้มตัวลงกระซิบชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านใบหูขาวจัดจนคีย์ต้องหดคอหนีด้วยความจั๊กจี้และตื่นตระหนก "ที่คุณแกล้งผม... ทั้งเรื่องเอกสาร ทั้งเรื่องเมื่อครู่นี้ คุณเรียกร้องความสนใจจากผมอยู่หรือไงครับ?" คีย์สวนกลับทันควัน ไม่ยอมตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ ดวงตากลมโตฉายแววรู้ทันจนธันวาชะงักไปเล็กน้อย ชายหนุ่มหรี่ตามองคนปากเก่งที่กล้าต่อปากต่อคำกับเขา ทว่าแทนที่จะโมโห หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นแรงขึ้นมาเสียดื้อๆ ความรู้สึกหวงแหนและโหยหาบางอย่างตีรวนอยู่ในอกจนน่ารำคาญ ธันวาเอื้อมมือข้างหนึ่งไปค้ำยันผนังห้องไว้ กักตัวคีย์ให้อยู่ในอ้อมแขนของเขาโดยสมบูรณ์ "ถ้าใช่... แล้วนายจะทำไม?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยชิดริมฝีปาก ความใกล้ชิดนี้ทำเอาอุณหภูมิในห้องพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว คีย์นิ่งงันไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยกระหน่ำเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน เขาสบดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นและอารมณ์ลึกซึ้งที่อ่านไม่ออก ปากที่เคยเก่งกาจกลับเม้มแน่นอย่างไร้คำพูดเมื่อปลายนิ้วอุ่นของธันวาเอื้อมมาแตะเบาๆ ที่คางมน บังคับให้เขาเงยหน้าขึ้นรับสัมผัส "อย่ามาเล่นเกมแบบนี้นะครับ ผมไม่ใช่คนที่จะยอมให้..." คำพูดท้วงติงถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อจู่ๆ ธันวาก็ก้มลงมาประทับริมฝีปากลงบนกลีบปากนุ่มของเขาอย่างรวดเร็วและเอาแต่ใจ เป็นสัมผัสที่ไม่ได้ล่วงเกินมากกว่าการแนบชิด ทว่ากลับทำเอาสติสัมปชัญญะของคีย์หลุดลอยหายไปในพริบตา ดวงตากลมเบิกกว้างด้วยความตกใจ ขาทั้งสองข้างแทบทรุดลงไปกองกับพื้น มือเรียวพยายามจะยกขึ้นดันแผงอกกว้างออก แต่ธันวากลับรวบเอวบางไว้แน่นด้วยมือข้างเดียว รั้งร่างเข้าหาตัวจนแนบชิดอย่างไร้ช่องว่าง ก่อนที่คีย์จะทันได้ตั้งสติและผลักไสเจ้านายจอมเผด็จการออกไป เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นติดต่อกันสามครั้งพร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท "พี่ธันวาคะ... แย่แล้วค่ะ! เอกสารบอร์ดบริหารชุดด่วนที่สุดหายไปจากห้องประชุม..." ร่างของเลขาฯ สาวสวยก้าวเข้ามาหยุดชะงักกลางห้อง ใบหน้าถอดสีเมื่อเห็นเจ้านายหนุ่มและเด็กฝึกงานยืนแนบชิดกันในระยะประชิดชนิดที่ลมหายใจเป่ารดกัน โดยที่ริมฝีปากของทั้งคู่ยังคงอยู่ห่างกันเพียงคืบเดียว! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมพลังใจให้ "หมอกไม้ไผ่" เสมอมานะคะ!