ของขวัญที่ไม่ได้ขอ

หน้าจอคอมพิวเตอร์พรีเมียมขนาดใหญ่สะท้อนแสงสีฟ้าจัดจ้านของโค้ดสคริปต์ที่รันวิ่งเป็นทางยาว บนโต๊ะทำงานของคีย์ตอนนี้ไม่ได้มีแค่ความเครียดจากวิกฤตแฮกเกอร์ระดับวิกฤต แต่ยังมีกลิ่นอายความกดดันที่พุ่งสูงจนแทบหายใจไม่ออก "คุณธันวาคะ! แย่แล้วค่ะ! ข้อมูลลับโปรเจกต์หลักถูกแฮกออกไปจากระบบเซิร์ฟเวอร์แล้วค่ะ!" เสียงรายงานของเลขาหน้าห้องเมื่อวินาทีที่แล้วยังก้องอยู่ในโสตประสาท แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของคีย์ในตอนนี้กลับไม่ใช่หน้าต่างแจ้งเตือนระบบรักษาความปลอดภัยที่กำลังพังทลายลง หากแต่เป็นร่างสูงโปร่งของประธานหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเยือกเย็นและปากร้าย ธันวาเดินดุ่มเข้ามาในห้องทำงานของเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉยราukกับรูปปั้นหินสลัก ทว่าดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับกวาดมองสถานการณ์ทั้งหมดด้วยประกายความดุดันที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างเป็นจุล "ยืนอ้าปากค้างทำไมคีย์ ระบบป้องกันหลังบ้านของนายปล่อยให้แมงมุมที่ไหนมันเจาะเข้ามาได้ง่าย ๆ แบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเยาะหยันตามสไตล์ของคนปากแข็งดังขึ้นทันทีที่อีกฝ่ายก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงาน ธันวาไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เขากลับทิ้งตัวลงนั่งบนขอบโต๊ะทำงานของคีย์อย่างไร้มารยาท ขายาวภายใต้กางเกงสแลคเข้ารูปขยับเข้ามาใกล้จนไออุ่นจากตัวอีกฝ่ายแผ่ซ่านเข้ามาปะทะผิวกายของเด็กหนุ่ม คีย์เงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายและไม่ยอมแพ้ แม้สถานการณ์ตรงหน้าจะวิกฤตแค่ไหน แต่เขาก็ไม่มีวันก้มหัวให้ท่าทีเหนือกว่าของคนตรงหน้าเด็ดขาด "ถ้าคุณประธานสละเวลาอันมีค่ามาเพื่อยืนกวนประสาทผม เชิญกลับไปนั่งห้องกระจกฝั่งโน้นดีกว่าครับ... เอ้ย, ดีกว่าค่ะ!" คีย์เกือบเผลอหลุดคำพูดดิบเถื่อนออกไปตามความคุ้นชิน แต่ก็รีบดึงสติกลับมาปรับเสียงให้มีความนุ่มนวลตามฟอร์ม พร้อมกับตวัดสายตามองค้อนวงใหญ่ใส่คนตัวโต ธันวาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากหยักลึกยกยิ้มเยาะอย่างได้ใจเมื่อเห็นอาการสะดุดคำพูดของคนตรงหน้า ดวงตาคมกริบกวาดมองใบหน้าเนียนใสที่เริ่มขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความหงุดหงิด เขารู้ดีว่าเด็กนี่กำลังสติแตกเรื่องข้อมูลรั่วไหล แต่ท่าทางอวดดีไม่มีลดละนี่แหละที่มันน่าแกล้งให้เข็ดหลาบ "ปากเก่งให้มันตลอดรอดฝั่งเถอะคีย์ ข้อมูลล็อตนั้นมูลค่าเท่าไหร่ นายก็รู้ดีแก่ใจ ถ้ากู้กลับมาไม่ได้เตรียมตัวเก็บกระเป๋าออกไปจากที่นี่ได้เลย" ธันวาเอ่ยเสียงเยียบเย็น พร้อมกับยื่นมือหนาออกไปหมายจะบีบปลายคางมนให้เงยขึ้นมารับฟังคำสั่งดีๆ แต่คีย์ไวรัสกว่า มือเรียวปัดป้องมือหนานั้นออกทันทีอย่างไม่เกรงกลัว "ไม่ต้องมาแตะเนื้อต้องตัวผมนะคะคุณธันวา! เรื่องระบบผมกำลังแก้ปัญหาอยู่ คุณช่วยถอยออกไปไกลๆ ให้ผมหายใจสะดวกกว่านี้หน่อยเถอะค่ะ รำคาญ!" "รำคาญฉันงั้นเหรอ?" ธันวากระตุกยิ้มร้าย ก้มตัวลงต่ำจนใบหน้าคมคายอยู่ห่างจากแก้มเนียนเพียงไม่กี่คืบ ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่ของคีย์จนเด็กหนุ่มต้องเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ "กล้ามากนะที่ไล่ประธานบริษัท... แต่ก็นั่นแหละ นายมันดื้อด้านแบบนี้ทุกที" จังหวะนั้นเอง ธันวาชักมืออีกข้างที่ซ่อนไว้ด้านหลังออกมา วางกล่องกระดาษห่อด้วยกระดาษสีเรียบหรูขนาดกะทัดรัดกระแทកกล่องลงบนคีย์บอร์ดที่คีย์กำลังพิมพ์รัวมือเป็นระวิงจนเสียงดังปัง คีย์สะดุ้งโหยง ชะักมือกลับแทบไม่ทัน ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนงุนงง มองกล่องของขวัญปริศนาสลับกับใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี้เริ่มมีรอยแดงจางๆ พาดผ่านสันจอกโด่งเป็นสัน "อะ... อะไรของคุณเนี่ย?" คีย์ถามเสียงห้วน พยายามดึงความแข็งกร้าวกลับมากลบเกลื่อนความประหลาดใจที่กำลังตีรวนอยู่ในอก "เปิดดูสิ หรือว่ากลัวว่าข้างในจะเป็นระเบิดเวลา?" ธันวาแสร้งทำเป็นไขว้ห้างกอดอก เบือนหน้าหนีไปทางอื่นราวกับว่าสิ่งที่วางอยู่บนโต๊ะนั้นไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรเลยสักนิด "เห็นบ่นงึมงำว่าปวดตาเวลาจ้องจอนานๆ แถมคีย์บอร์ดตัวเก่าของนายมันก็ฝืดจนน่ารำคาญตา... ฉันแค่สั่งให้คนซื้อของมาเคลียร์พื้นที่รกๆ บนโต๊ะทำงานตัวเองก็แค่นั้น อย่าสำคัญตัวผิดว่าฉันพิศวาสนายล่ะ" คำพูดขวานผ่าซากที่แฝงความซึนเดระแบบตะโกนทำให้คีย์ถึงกับพูดไม่ออก เด็กหนุ่มก้มมองกล่องของขวัญก่อนจะค่อยๆ แกะริบบิ้นออกอย่างระมัดระวัง ภายในกล่องนั้นปรากฏคีย์บอร์ดไร้สายรุ่นหายากที่เขาบ่นอยากได้ในกลุ่มลับของบริษัทเมื่อสัปดาห์ก่อน พร้อมกับแว่นตากรองแสงดีไซน์พรีเมียมที่ถูกจัดวางไว้อย่างดี หัวใจดวงน้อยที่เคยเต้นรัวด้วยความเครียดจากเรื่องงานเมื่อครู่ กลับเปลี่ยนจังหวะการเต้นไปอย่างสิ้นเชิง ความอุ่นวาบแผ่ซ่านเข้ามาในอกจนขอบตาร้อนผ่าวอย่างไม่มีสาเหตุ คีย์เม้มริมฝีปากแน่น พยายามซ่อนรอยยิ้มที่กำลังจะระเบิดออกมาให้พ้นจากสายตาของคนปากแข็ง "แหม... ซื้อของแพงขนาดนี้มาประจบผม เพราะกลัวโปรเจกต์เจ๊งจนไม่มีปัญญาจ่ายเงินเดือนผมหรือเปล่าคะคุณประธาน?" คีย์เงยหน้าขึ้นแซะกลับด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ ดวงตาพราวระยับด้วยประกายความสุขที่ปิดไม่มิด ธันวาหันขวับกลับมามอง ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหมั่นไส้ท่าทีปากแข็งไม่เลิกของอีกฝ่าย "หลงตัวเองชะมัด! ฉันแค่ไม่อยากเห็นลูกน้องตายคาโต๊ะทำงานก่อนส่งงานให้บริษัทต่างหากเล่า เลิกเพ้อเจ้อแล้วรีบเอาไปใช้ซะ แล้วก็... เรื่องแฮกข้อมูลนั่น ฉันจัดการบล็อกไอพีแอดเดรสต้นทางเรียบร้อยแล้ว ไม่ต้องนั่งหน้าดำคร่ำเครียดอยู่คนเดียวเข้าใจไหม" น้ำเสียงประโยคหลังเบาลงเล็กน้อย แต่มันกลับชัดเจนก้องอยู่ในความรู้สึกของคีย์ ความอบอุ่นที่ไหล뢰เข้ามาในหัวใจทำให้บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกละลายด้วยไอร้อนละมุนละไม ทั้งคู่สบตากันนิ่งท่ามกลางความเงียบงันที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาด ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงทีละน้อยโดยไม่มีใครถอยหลังหนี ธันวาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด มือหนายื่นออกไปราวกับจะเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาบดบังดวงตาคู่สวยของเด็กหนุ่ม ปลายนิ้วอุ่นเฉียดผ่านผิวแก้มเนียนแผ่วเบาจนคีย์สะท้านเฮือก ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ใกล้แค่เอื้อม บรรยากาศกำลังพุ่งทะยานสู่จุดที่หัวใจของทั้งสองดวงเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูกระจกดังขึ้นขัดจังหวะความหวานฉ่ำอย่างไม่รู้กาลเทศะ พร้อมกับร่างของเลขาคนเดิมที่ผลักประตูพรวดพราดยกแฟ้มเอกสารขึ้นมาเตรียมรายงานด้วยความตื่นตระหนก "คุณธันวาคะ! ทางบอร์ดบริหารใหญ่โทรมาด่วนเลยค่ะ! พวกเขาเรียกประชุมฉุกเฉินตอนนี้เลยค่ะ!" ธันวาชักมือกลับทันที ใบหน้าหล่อเหลากลับมาเรียบตึงเป็นน้ำแข็งในเสี้ยววินาที เขาสบถเบาๆ ในลำคออย่างหัวเสียที่ถูกขัดจังหวะสำคัญ ก่อนจะก้มลงมองคีย์ที่กำลังนั่งหน้าแดงก่ำอยู่บนเก้าอี้ "เคลียร์งานตรงนี้ให้เรียบร้อย... คีย์" ธันวาโน้มตัวกระซิบชิดริมหูด้วยเสียงทุ้มพร่าที่ทำเอาคนฟังขนลุกซู่ "คืนนี้เรายังมีเรื่องต้องเคลียร์กันยาว" พูดจบ ประธานหนุ่มก็หมุนตัวเดินสาวเท้ากว้างออกไปจากห้องทันที ทิ้งให้คีย์นั่งใจเต้นแรงอยู่ลำพังท่ามกลางกองเอกสารและกล่องของขวัญบนโต๊ะ แต่ทว่า... ในวินาทีที่คีย์กำลังจะเอื้อมมือไปหยิบแว่นตากรองแสงขึ้นมาลองสวม หน้าจอคอมพิวเตอร์หลักที่ควรจะถูกบล็อกการเข้าถึงไปแล้ว กลับปรากฏหน้าต่างป๊อปอัพสีดำสนิทขึ้นมาเองโดยไม่มีคำสั่ง พร้อมกับข้อความตัวอักษรวิ่งช้าๆ ทีละตัวอย่างน่ากลัว *“เกมเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น... คุณหนูตัวปลอม”* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความฟินปนระทึกในตอนนี้นะคะ!