ประตูที่ปิดตาย

“ออกไปจากห้องผม เดี๋ยวนี้ค่ะ!” เสียงตะโกนของคีย์ดังลั่นห้องนอนหรูหราที่เขาอุตส่าห์ตกแต่งด้วยความชอบส่วนตัว แรงเหวี่ยงจากมือที่ปิดประตูไม้บานหนักจนเกิดเสียงดัง ‘ปัง’ สนั่นหวั่นไหว คือคำตอบสุดท้ายที่เขามีให้กับคนหน้าด้านที่ยืนอยู่หน้าประตู ธันวาชะงักไปครู่หนึ่ง แรงสั่นสะเทือนจากประตูที่เพิ่งปิดลงดูเหมือนจะส่งผลกระทบไปถึงใจของประธานหนุ่มผู้ไม่เคยถูกใครปฏิเสธ เขาปรายตามองลูกบิดสีเงินที่ถูกล็อกแน่นหนาจากด้านใน ก่อนจะแค่นยิ้มออกมาด้วยความขบขันที่ปนเปไปกับความหงุดหงิดที่เริ่มคุกรุ่น “คีย์ เปิดประตู” เสียงทุ้มต่ำของธันวาเอ่ยสั่ง ลอดผ่านช่องว่างบานประตูเข้ามา แต่น้ำเสียงนั้นไม่ได้มีแววคำสั่งแบบที่ใช้กับลูกน้องในบริษัท แต่มันคือเสียงของคนที่ ‘อดทนจนถึงขีดสุด’ “ไม่ค่ะ! บอกให้ไปนอนห้องคุณไงคะ หรือจะไปนอนกับเลขาสาวสวยคนนั้นก็ได้นะ ฉันไม่ขวางทางหรอก” คีย์กระแทกหลังพิงบานประตู ร่างกายสั่นเทาด้วยอารมณ์โกรธที่ผสมปนเปกับความน้อยใจ เขาไม่ชอบที่ธันวาทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ ทั้งที่ความสัมพันธ์ของเรามันยังไม่ชัดเจนด้วยซ้ำ ภายในห้องนอนบรรยากาศเริ่มอึดอัด คีย์สูดลมหายใจเข้าลึก พยายามสงบสติอารมณ์ เขาเกลียดความรู้สึกที่เหมือนตัวเองเป็นแค่ ‘ของเล่น’ ราคาแพงที่ธันวาหยิบมาวางตรงไหนก็ได้ตามใจชอบ ยิ่งพอเขามีความลับเรื่องฐานะทางบ้านที่ยังไม่อยากให้ใครรู้ โดยเฉพาะคนอย่างธันวาที่มองทุกอย่างเป็นผลประโยชน์ ยิ่งทำให้เขาต้องสร้างกำแพงกั้นขึ้นมาให้หนาที่สุด “ความหึงหวงมันไม่เหมาะกับนายหรอกนะ คีย์” ธันวาพูดต่อ น้ำเสียงเย็นเยียบแต่แฝงไปด้วยความรุ่มร้อนที่คุกรุ่นอยู่ลึกๆ “และเลขาคนนั้น... ฉันแค่ให้ทำหน้าที่ของเขา ส่วนหน้าที่ของนาย... คือการทำตามคำสั่ง ไม่ใช่การมาแง่งอนกั้นประตูใส่ฉันแบบนี้” “หน้าที่มีไว้สำหรับลูกน้อง แต่คนที่จะมานอนห้องนี้ ต้องมีมากกว่าแค่หน้าที่ค่ะ!” คีย์สวนกลับทันควัน เสียงของเขาแหลมคมเหมือนใบมีด “คุณคิดว่าคุณเป็นใคร? จะมาบงการชีวิตฉัน ทั้งที่คำว่า ‘รัก’ คุณยังไม่เคยแม้แต่จะพูดออกมาซักคำ!” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ สิ่งที่คีย์เพิ่งพูดออกไปทำให้เขาเองก็ชะงัก มันเหมือนคำสารภาพที่หลุดรอดออกมาโดยไม่ตั้งใจ เขาไม่ใช่คนงี่เง่าที่อยากเรียกร้องความสนใจ แต่เพราะความโหยหาที่ธันวามักจะหยิบยื่นให้ผ่านความรุนแรงและเผด็จการ มันทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังถูกกลืนกินทั้งตัวและหัวใจ ทางด้านหน้าประตู ธันวาที่ยืนพิงผนังอยู่ถึงกับนิ่งไป มือหนาที่วางอยู่บนลูกบิดแน่นิ่ง ราวกับเข็มนาฬิกาหยุดหมุน เขารู้ดีว่าตัวเองเป็นคนยังไง ปากร้าย ใจดำ และขี้หวงจนน่ารังเกียจ แต่กับคีย์... ทุกครั้งที่เห็นเด็กหนุ่มคนนี้ดื้อรั้น ความปรารถนาอยากจะสยบให้ราบคาบมันก็พุ่งพล่าน แต่ในขณะเดียวกัน เขากลับอยากถนอมคนตรงหน้าไว้ในที่ที่ปลอดภัยที่สุด ซึ่งบางที... เขาก็ทำพลาดไปมาก “อยากได้ยินคำนั้นเหรอ?” เสียงของธันวาเปลี่ยนไป มันแผ่วเบาลงทว่ากลับทรงพลังและอันตรายกว่าเดิมหลายเท่า “ฉันไม่ได้อยากได้ยิน! ฉันแค่... อื้อ!” ยังไม่ทันที่คีย์จะพูดจบ เสียงกลไกบางอย่างดังขึ้น เบาหวิวแต่ชัดเจนในความรู้สึก ประตูที่เขาเพิ่งล็อกไปเมื่อครู่ถูกใครบางคนใช้กุญแจสำรองไขออกอย่างชำนาญ มือหนาของธันวาผลักประตูเข้ามาอย่างถือดี คีย์ที่ยืนพิงอยู่เสียหลักเซถอยหลังไปหลายก้าว ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อเห็นเงาร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาในอาณาเขตของเขา ธันวาไม่ได้พูดอะไร ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะนิ่งเฉยบัดนี้กลับมีประกายบางอย่างที่ดูน่ากลัวและหลงใหลในเวลาเดียวกัน เขาค่อยๆ ย่างสามขุมเข้ามาใกล้ คีย์พยายามถอยหนีจนแผ่นหลังชนเข้ากับหัวเตียง ไม่มีทางไปต่อ “บอกแล้วไง ว่าอย่าลองดีกับฉัน” ธันวาเอ่ยพร้อมกับโน้มตัวลงมา ใช้แขนแกร่งทั้งสองข้างกักขังร่างของคีย์ไว้กับหัวเตียง ลมหายใจร้อนผ่าวรดอยู่บนใบหน้าของอีกฝ่าย “ธันวา... ถอยไปนะ!” คีย์เงยหน้าสบตาคนตัวโต หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองชุด “ฉันไม่ถอย... และฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น” ธันวาโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน “จำไว้นะคีย์ ไม่ว่านายจะปิดประตูห้องนี้แน่นแค่ไหน หรือจะสร้างกำแพงหนาเท่าไหร่ในใจ... ฉันนี่แหละที่จะเป็นคนพังมันลงมาเอง ไม่ใช่เพราะฉันอยากเอาชนะ... แต่เพราะฉันไม่มีวันปล่อยให้นายไปเป็นของคนอื่น” คีย์ชะงักไป คำพูดที่ดูเหมือนจะแสดงความเป็นเจ้าของนั้นทำให้เขาโกรธไม่ลง แต่ในจังหวะที่หัวใจเขากำลังจะยอมอ่อนข้อ เสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนหัวเตียงก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน หน้าจอแสดงชื่อ ‘คุณท่าน’ ขึ้นหรา ธันวาชะงักไปเล็กน้อย สายตาเปลี่ยนจากความเร่าร้อนเป็นความเคร่งขรึมทันที คีย์มองไปที่หน้าจอนั้น ก่อนจะเบนสายตากลับมามองใบหน้าของธันวาที่ดูเหมือนจะมีความลับบางอย่างที่เขาไม่เคยรู้มาก่อน ทันใดนั้นเอง ประตูห้องนอนที่ธันวาเพิ่งผลักเข้ามา... ก็ถูกเปิดออกโดย ‘ใครบางคน’ ที่คีย์ไม่คาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ในเวลานี้! “ธันวา! แกทำอะไรอยู่ ทำไมไม่รับสายคุณแม่!” เสียงสตรีวัยกลางคนที่มีน้ำเสียงเฉียบขาดและเต็มไปด้วยอำนาจบารมีดังขึ้นหน้าประตู ทำให้ทั้งคู่ต้องผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว ธันวาหันไปมองร่างของผู้เป็นแม่ที่ยืนตระหง่านอยู่หน้าห้อง คีย์รู้สึกเหมือนเลือดในกายเย็นเฉียบ... เกมนี้มันเริ่มใหญ่เกินกว่าที่เขาจะควบคุมได้เสียแล้ว ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ “หมอกไม้ไผ่” ด้วยนะคะ รี้ดที่รัก!