รุกหนักจัดเต็ม

“ถ้าคุณยังเอาหน้าเข้ามาใกล้กว่านี้อีกเซนติเมตรเดียว ฉันจะถือว่าคุณฉวยโอกาสแล้วนะคะ ท่านประธาน” เสียงหวานใสที่เจือความหงุดหงิดเล็กน้อยดังขึ้น ท่าaning ทางของคีย์ในตอนนี้ไม่ได้ถอยหนีแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เด็กหนุ่มกลับเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายอย่างชัดเจน ทั้งที่แผ่นหลังแทบจะแนบติดกับบานกระจกหน้าต่างห้องทำงานส่วนตัวบนชั้นสามสิบห้า เบื้องหน้าของเขาคือธันวา ประธานหนุ่มรูปหล่อที่ขึ้นชื่อเรื่องความเผด็จการและวาจาร้ายกาจ แต่วันนี้... สายตาคู่นั้นกลับไม่ได้มีความเย็นชาเหมือนทุกที มีเพียงประกายความดื้อรั้นและดุดันแบบเสือร้ายที่กำลังจ้องตะครุบเหยื่อ “ฉวยโอกาสเหรอ?” ธันวาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ “ฉันเป็นเจ้านายคุณนะคีย์ การตรวจงานระยะประชิดแบบนี้... เขาเรียกว่าใส่ใจรายละเอียดต่างหาก” “รายละเอียดพิลึกอะไรล่ะคะ ขยับออกไปเลยนะ คนอื่นมาเห็นเข้าจะเข้าใจผิดกันหมด” “เข้าใจผิดว่าอะไร? ว่าเรากำลังสวีทกันอยู่ หรือว่าฉันกำลังจีบเลขาฯ ตัวแสบของตัวเองอยู่ล่ะ” คำพูดหน้าตายแต่ทว่าจริงจังเกินเบอร์ทำเอาคีย์ถึงกับชะงัก หัวใจดวงน้อยที่เต้นเป็นจังหวะปกติมาตลอดเริ่มรัวเร็วกว่าเดิมจนน่าโมโห เด็กหนุ่มเม้มริมฝีปากแน่น พยายามซ่อนความปั่นป่วนที่ตีรวนขึ้นมาในอก ปากเก่งๆ ที่มักจะใช้เถียงธันวาได้ฉอดๆ ในยามปกติ กลับติดขัดขึ้นมาเสียดื้อๆ เมื่อถูกสายตาคู่นั้นจ้องมองราวกับจะกลืนกิน นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ธันวาแสดงท่าทีแปลกๆ ออกมา นับตั้งแต่เหตุการณ์ในห้องประชุมวันนั้น ประธานหนุ่มก็ดูจะเปลี่ยนโหมดจาก ‘ปีศาจ’ กลายเป็น ‘เตาผิงเคลื่อนที่’ ที่ขยันส่งไอความร้อนเข้ามารุกรานพื้นที่ส่วนตัวของเขาไม่เว้นแต่ละวัน ทั้งแฟ้มเอกสารที่มักจะถูกวางไว้ใกล้โต๊ะทำงานเกินความจำเป็น ทั้งกาแฟแก้วโปรดที่ถูกวางทิ้งไว้บนโต๊ะโดยไม่รู้ว่าใครเอามาให้ และล่าสุด... การต้อนเขาจนมุมติดกระจกห้องทำงานแบบนี้ ธันวาเห็นอาการนิ่งงบวกกับใบหูที่ขึ้นสีแดงเรื่อของอีกฝ่ายแล้วก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าเล็กน้อยอย่างน่าฟัง ร่างสูงใหญ่ขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนคีย์แทบจะกลืนลมหายใจของตัวเองลงคอ “ว่าไงล่ะ หูแดงหมดแล้วนะคีย์ เขินเหรอ?” “ใครเขิน! ประธานต่างหากที่เพ้อเจ้อ เลิกเล่นเป็นเด็กๆ ได้แล้วค่ะ ฉันมีงานต้องเคลียร์อีกกองโต” คีย์รีบยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างของอีกฝ่ายไว้ แม้สัมผัสจากเนื้อผ้าสูทราคาแพงจะทำให้เขารู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วฝ่ามือก็ตาม “ไม่ได้เล่น และไม่ได้เพ้อเจ้อ” ธันวาพูดด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นอย่างกะทันหัน มือหนายื่นออกไปคว้าข้อมือบางที่ดันอกตัวเองไว้อย่างนิ่มนวล แต่หนักแน่นพอที่จะไม่ยอมให้คีย์ขยับหนี “ฉันพูดจริง คีย์... ตั้งแต่แรกที่นายเข้ามาทำงานในฐานะเลขาฯ ฉันก็ไม่เคยคิดกับนายแค่เจ้านายกับลูกน้องเลยสักครั้ง” บรรยากาศในห้องทำงานกว้างขวางเงียบงันลงทันตาเห็น มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ กับเสียงหัวใจของคีย์ที่ดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาท เด็กหนุ่มเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ความตกใจฉายชัดอยู่ในหน่วยตาคู่สวย คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของคนปากแข็งอย่างธันวา ทำให้สมองของเขาประมวลผลแทบไม่ทัน นี่มัน... รุกหนักเกินไปแล้วนะ! “คุณ... พูดบ้าอะไรเนี่ย” คีย์พยายามดึงข้อมือกลับ แต่ธันวากลับกระชับมือแน่นขึ้น ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บนพวงแก้มใส “ไม่ได้บ้า ฉันกำลังตั้งสติและตัดสินใจอย่างดีที่สุดแล้ว” ธันวากระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มพร่าเต็มไปด้วยความเว้าวอนที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้มาดขรึม “นายฉลาด คีย์... นายรู้ว่าฉันหมายความว่ายังไง และนายเองก็... ไม่ได้รังเกียจฉันใช่ไหมล่ะ” ดวงตาคมกริบมองลึกเข้ามาในดวงตาของคีย์ ค้นหาคำตอบที่อีกฝ่ายพยายามปิดบังไว้ ความเงียบระหว่างพวกเขามันเต็มไปด้วยเคมีที่ร้อนแรงและเย้ายวนจนน่าอันตราย คีย์รู้สึกราวกับตัวเองกำลังยืนอยู่บนปากเหว ก้าวพลาดเพียงนิดเดียวก็อาจจะตกลงไปในหลุมพรางที่ผู้ชายคนนี้ขุดล่อไว้ด้วยความเต็มใจ นิ้วเรียวของธันวาเลื่อนขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากของคีย์อย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นอ่อนโยนเสียจนหัวใจที่แข็งกระ้างของเด็กหนุ่มยวบยาบลงอย่างน่ากลัว คีย์เม้มริมฝีปากแน่น สมองกำลังตีกันยุ่งเหยิงระหว่างความกลัวที่จะต้องเปิดใจให้ใครสักคน กับความรู้สึกประหลาดที่มันตีรวนอยู่ในอกทุกครั้งเวลาที่อยู่ใกล้ผู้ชายคนนี้ “ถ้าฉันบอกว่า...” คีย์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความกล้า เงยหน้าขึ้นสบตากับประธานหนุ่มตรงๆ “ถ้าฉันบอกว่ามันไม่ง่ายขนาดนั้นล่ะคะ ท่านประธานจะยังกล้า...” ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความสัมพันธ์ที่กำลังไต่ระดับความร้อนแรงขึ้นถึงขีดสุดอย่างไม่รู้กาลเทศะ ธันวาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าคมคายฉายแววไม่สบอารมณ์สุดขีดที่ถูกขัดจังหวะในวินาทีสำคัญ ขณะที่คีย์สะดุ้งสุดตัว รีบออกแรงผลักอกอีกฝ่ายเต็มแรงจนธันวาต้องยอมถอยหลังกลับไปตั้งหลัก “ขออนุญาตครับท่านประธาน พอดีผมมีเอกสารด่วน...” เสียงของหัวหน้าฝ่ายการตลาดที่ผลักประตูเข้ามาโดยไม่รอให้ได้รับอนุญาตอย่างเต็มที่หยุดชะงักลงทันที เมื่อกวาดสายตาเข้ามาเห็นสภาพของเจ้านายหนุ่มยืนอยู่ชิดติดขอบหน้าต่าง กับเลขาฯ คนเก่งที่ใบหน้าแดงก่ำและกำลังจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่อย่างลุกลี้ลุกลน ธันวาปรายตามองลูกน้องตัวดีด้วยแววตานิ่งสนิทที่พร้อมจะฆ่าคนได้ทุกเมื่อ รังสีความอึมครึมแผ่ซ่านไปทั่วห้องจนผู้มาใหม่ถึงกับกลืนน้ำลายเอื้อมมือเช็ดเหงื่อบนขมับ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ “หมอกไม้ไผ่” ด้วยนะคะ รี้ดที่รัก!