ปะทะคมเขี้ยว

"คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร... อคิน?" เสียงหวานบาดลึกที่เจือไปด้วยความกรุ่นโกรธดังขึ้น ทลายความเงียบงันภายในห้องทำงานหรูสไตล์โมเดิร์นอินดัสเทรียลที่อบอวลไปด้วยกลิ่นไวน์ราคาแพงและบุหรี่กลิ่นวานิลลาจางๆ รินลดา วงศ์วิวัฒน์ ยืนพิงขอบโต๊ะทำงานกระจกนิรภัย แผ่นหลังบอบบางภายใต้เสื้อสูทเข้ารูปสีกรมท่าไม่ได้สั่นเทาด้วยความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... ดวงตาคู่คมกริบของสถาปั้นสาวกำลังลุกโชนไปด้วยไฟโทสะ รอยยิ้มหยันที่มุมปากของเธอกรีดแทงความนิ่งสนิทของเจ้าพ่อมาเฟียหนุ่มได้อย่างเจ็บแสบ "ผมคือคนที่จ่ายเงินซื้อมือและสมองของคุณ... รินลดา" อคิน อัครเดโช ขยับตัวออกจากเงาสลัวของมุมห้อง รองเท้าหนังขัดมันก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ทว่ามั่นคงและกดดันราวกับนักล่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิทแผ่ซ่านไอความดุดันและอันตรายออกมาจนอากาศรอบตัวราวกับจะเบาบางลง "แต่คุณไม่ได้ซื้อ 'ศักดิ์ศรี' ของฉัน!" รินลดาสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเธอสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ ไม่ใช่ความอ่อนแอ แต่เป็นความเดือดดาลที่พุ่งพล่านจนแทบควบคุมไม่ไหว "โครงการรีสอร์ทริมผานั่น ฉันเป็นคนร่างแบบโครงสร้างทั้งหมดด้วยหยาดเหงื่อและความรับผิดชอบของฉันเอง แต่คุณกลับสั่งให้รื้อทิ้งแค่เพราะว่า... เพราะอะไรล่ะ? เพราะมันเป็นผลงานที่ฉันร่วมมือกับกลุ่มทุนของคาร์ลอสในอดีตอย่างนั้นเหรอคะ!" ชื่อของ 'คาร์ลอส' ทำให้บรรยากาศในห้องดิ่งลึกลงสู่ความหนתเยือกในเสี้ยววินาที อคินหยุดยืนประชิดตัวเธอ ระยะห่างระหว่างกันแทบไม่เหลือช่องว่าง กลิ่นกายบุรุษผสมกับความเย็นเยียบของอำนาจโอบล้อมร่างเธอไว้จนแทบหายใจไม่ออก มาเฟียหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาดวงตาสีดำสนิทลึกล้ำราวกับห้วงเหวลึกคู่นั้นจ้องมองริมฝีปากที่กำลังขยับเถียงเขาอย่างไม่ลดละ แววตาร้าวลึกจากแผลในอดีตฉาบประกายความดิบเถื่อนที่ถูกปลุกเร้า "อย่าเอ่ยชื่อมันต่อหน้าผม..." เสียงทุ้มต่ำพึมพำชิดริมฝีปากเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้วเนียน "คุณก็รู้ว่าไอ้สารเลวนั่นมันจ้องจะเล่นงานผม และคุณ... ดันเอาแบบแปลนโครงสร้างตึกที่เป็นจุดอ่อนที่สุดไปให้มันดู รินลดา คุณคิดว่าผมโง่หรือไง?" "ฉันไม่ได้ทำ!" รินลดายกมือขึ้นดันแผงอกกว้างของเขาไว้ แต่มันกลับให้ความรู้สึกเหมือนเธอกำลังผลักกำแพงเหล็กที่ไม่มีวันขยับ "ฉันเป็นมืออาชีพพอที่จะไม่เอาผลงานของตัวเองไปแลกกับเกมสกปรกของคุณกับคาร์ลอส! ถ้าคุณไม่เชื่อใจฉันตั้งแต่แรก แล้วคุณจะจ้างฉันมาทำซากอะไร!" "หึ..." อคินแค่นหัวเราะในลำคอ มือหนารวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียวอย่างง่ายดาย แรงบีบที่ข้อมือหนักหน่วงจนผิวกายขึ้นรอยแดง ทว่ามันกลับจุดประกายความวับวามในแววตาของเขา ร่างบางถูกกดแนบชิดกับแผงอกแกร่งจนรับรู้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเร่า "ปล่อยนะ! อคิน!" เธอตวัดสายตาดุใส่เขา พยายามบิดข้อมือหนีแต่ไร้ผล แรงของเขามหาศาลเกินกว่าที่ผู้หญิงตัวเล็กๆ จะต้านทานได้ "ปากเก่งนักนะ... สถาปนิกไร้พ่าย" อคินกระซิบชิดใบหู เสียงแหบพร่าสั่นระริกด้วยแรงปรารถนาอันบิดเบี้ยวที่ตีคู่มากับความโกรธ "เวลาที่คุณเถียงผม ตาของคุณมันวาวโรจน์... รู้ไหมว่ามันน่าขยี้ให้แหลกคามือขนาดไหน" สัมผัสจากปลายนิ้วหยาบกร้านไล้จากข้อมือขึ้นมาตามเรียวแขน ผ่านเนื้อผ้าสูทจนถึงลาดไหล่มน รินลดาขนลุกซู่ ร่างกายของเธอต่อต้านเขา แต่ความร้อนผ่าวจากฝ่ามือของเขากลับทำให้เลือดในกายสูบฉีดอย่างบ้าคลั่ง ความโกรธผสมผสานกับแรงดึงดูดทางเพศที่อันตรายจนน่ากลัวแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูผิว "หยุดนะ... อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เมื่อใบหน้าคมคายโน้มต่ำลงมาจนปลายจมูกเฉียดแก้มเนียน กลิ่นอายความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของแผ่พุ่งจนเธอแทบละลาย "ทำไมล่ะ?" อคินกดริมฝีปากลงบนซอกคอขาวผ่องอย่างไร้ความปรานี สัมผัสอุ่นร้อนและเรียวลิ้นที่แตะแต้มลงบนผิวเนื้ออ่อนนุ่มทำให้รินลดาเผลอครางฮือในลำคออย่างลืมตัว ร่างกายทรยศต่อความตั้งใจ สติที่เคยแข็งแกร่งเริ่มพร่าเลือนภายใต้รสสัมผัสอันดุดันและช่ำชองของเขา "ในเมื่อร่างกายของคุณมันกำลังบอกผม... ว่ามันต้องการผมมากกว่าที่ปากคุณพยายามจะปฏิเสธ" "ไอ้... คนทุรยศ..." เธอกลั้วเสียงสั่นเครือ มือข้างที่เป็นอิสระจิกกำเสื้อสูทของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยวสติที่กำลังหลุดลอย อคินเงยหน้าขึ้นสบตาเแววตาของเขาลุกโชนไปด้วยไฟปรารถนาที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่ง รินลดารู้สึกได้ถึงความพ่ายแพ้ที่กำลังคืบคลานเข้ามาในหัวใจ เธอเกลียดเขา เกลียดความดดิบเถื่อนไร้เหตุผลนี้ แต่กระนั้น... ริมฝีปากของเธอกลับเผยอขึ้นเล็กน้อยยามที่เขากดจูบลงมาบดขยี้อย่างเร่าร้อนและไร้ความปรานี ท่ามกลางสงครามประสาทที่กำลังเดือดดาล ประตูห้องทำงานบานใหญ่ก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ที่ดังขึ้นจากความมืดตรงโถงทางเดิน "โอ้... ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะเวลาสวีทของ 'เจ้านายใหญ่' กับ 'ของเล่น' ชิ้นใหม่เข้าซะแล้วสิครับ..." ร่างสูงโปรดของคาร์ลอสยืนพิงกรอบประตู รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏบนใบหน้าคมคาย พร้อมกับกระบอกปืนเก็บเสียงในมือที่ยกขึ้นเล็งตรงมาที่ศีรษะของอคินอย่างแม่นยำ! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมดำดิ่งไปในห้วงอารมณ์อันเร่าร้อนนี้นะคะ รabกและเป็นกำลังใจให้กุหลาบอาบแสงจันทร์เสมอค่ะ