รอยร้าวบนพิมพ์เขียว

"คุณคิดว่ากระดาษไขแผ่นเดียว จะปกป้องมรดกชิ้นสุดท้ายของคุณจากเงื้อมมือฉันได้งั้นเหรอ, คุณสถาปนิก" น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของสัตว์นักล่าในความมืดดังขึ้น ท่าوَะความเงียบงันภายในห้องทำงานเพนต์เฮาส์หรูหราบนชั้นสูงสุดของตึกระฟ้า อคิน อัครเดโช เอนกายพิงพนักเก้าอี้หนังแท้สีดำสนิท แววตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองร่างเพรียวบางในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มของสถาปนิกสาวอย่างพิจารณา ราวกับกำลังประเมินราคาสินค้าชิ้นโปรดที่เขาพร้อมจะกระชากมาเป็นเจ้าของด้วยความไร้ปรานี รินลดา วงศ์วิวัฒน์ เม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง มือเรียวภายใต้ถุงมือหนังสีดำกำม้วนพิมพ์เขียวโปรเจกต์รีสอร์ทริมผาในมือแน่นจนข้อต่องอขาว เธอไม่หวั่นไหวต่อบรรยากาศกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่เบื้องหน้า แม้ว่าหัวใจดวงน้อยจะเต้นรัวระรัวราวกับกลองศึกก็ตาม "ที่ดินผืนนั้นไม่ใช่สินค้าประมูลค่ะ, คุณอคิน" รินลดาเชิดหน้าขึ้น นัยน์ตากลมโตฉายแววท้าทายไร้ความเกรงกลัว "และต่อให้คุณจะใช้อำนาจมืดหรือเงินตรามหาศาลกดดันแค่ไหน ฉันในฐานะหัวหน้าทีมสถาปนิกและผู้ถือครองสิทธิ์ ไม่มีวันขายโปรเจกต์นี้ให้เด็ดขาด" เสียงหัวเราะในลำคอของมาเฟียหนุ่มดังขึ้นอย่างเย้ยหยัน อคินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้เสื้อเชิ้ตสีดำปลดกระดุมบนสองเม็ดเผยให้เห็นแผงอกกว้างและรอยแผลเป็นจางๆ ที่ซ่อนเรื่องราวอันดราวปวดร้าวในอดีต เขาเดินสาวเท้าเข้ามาใกล้หญิงสาวทีละก้าว... ช้าๆ ทว่าหนักหน่วง ราวกับจงใจบดขยี้พื้นที่หายใจของเธอให้หมดสิ้น กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงและกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าแตะนาสิก รินลดาถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังบอบบางแนบสนิทติดกับบานกระจกใสบานใหญ่ เบื้องล่างคือแสงไฟระยิบระยับของมหานครยามค่ำคืน แต่เบื้องหน้าเธอกลับมีอธิปไตยอันมืดมนครอบงำอยู่ทั้งหมด "ดื้อด้าน... และอวดดี" อคินโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดข้างแก้มเนียน สัมผัสได้ถึงแรงสั่นไหวเล็กน้อยจากร่างกายที่เธอพยายามฝืนแข็งขืน "รู้ไหมว่าคนดื้อๆ แบบเธอ มักจะมีจุดจบแบบไหนในกำมือของฉัน" "ถอยไปนะคะ!" รินลดาตวัดสายตาคมกริบใส่ พร้อมกับยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างของเขาไว้ แต่มันกลับให้ความรู้สึกราวกับการผลักกำแพงเหล็ก กล้ามเนื้อตึงแน่นใต้ฝ่ามือส่งกระแสความร้อนวูบวาบจนเธอต้องรีบชักมือกลับแทบไม่ทัน อคินไม่ยอมปล่อยให้เธอหลุดพ้น เขายื่นมือหนาคว้าข้อมือเล็กของเธอเอาไว้ตรึงกับกระจกใสด้วยแรงเพียงน้อยนิด แต่กลับหนักแน่นราวกุญแจมือเหล็ก แววตาดุดันคู่นั้นกวาดมองสำรวจริมฝีปากอิ่มที่กำลังเม้มเข้าหากันอย่างถือดี ความปรารถนาอันตรายบางอย่างฉายวาบขึ้นในดวงตาสสีนิลคู่นั้น—แรงดึงดูดดิบเถื่อนที่ผสมผสานระหว่างความแค้นทางธุรกิจและเสน่หาอันเร่าร้อน "ปากเก่งนักนะ... หวังว่าเวลาที่ฉันทำลายความตั้งใจทั้งหมดของคุณลงคาอก เธอยจะยังส่งสายตาแบบนี้ให้ฉันได้อยู่นะ, รินลดา" เสียงกระซิบพร่าต่ำชิดริมใบหูทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง ความใกล้ชิดที่แนบ ชิดอย่างไร้ช่องว่างทำให้สถาปนิกสาวผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครเริ่มหายใจติดขัด สัมผัสอุ่นจัดจากปลายนิ้วแข็งแกร่งที่ไล้ขึ้นตามกรอบหน้าเรียวลงมาถึงปลายคาง บังคับให้เธอต้องเงยหน้าขึ้นรับรสสัมผัสอันอุกอาจที่กำลังจะเกิดขึ้น ทว่า... ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะได้บดขยี้ความถือดีของเธอ เสียงเคาะประตูก็จهงดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับการปรากฏตัวของลูกน้องคนสนิทที่ผลักประตูเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "นายครับ... ทางฝั่งของคาร์ลอสเคลื่อนไหวแล้วครับ มันกำลังส่งคนบุกเข้าไปที่ไซต์งานโปรเจกต์รีสอร์ทริมผาของคุณรินลดาตอนนี้เลยครับ!" คำรายงานนั้นทำให้รินลดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขณะที่นัยน์ตาคมกริบของอคินหรี่แคบลงทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านไปทั่วห้องทำงานในเสี้ยววินาที อคินละสายตาจากริมฝีปากของหญิงสาวอย่างไม่เต็มใจนัก เขากระชากข้อมือเธอให้เดินตามแรงดึงโดยไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบที่แฝงไปด้วยประกายไฟแห่งการแก้แค้น "ดูเหมือนว่า... หมาบ้าอย่างคาร์ลอสจะอยากลองดีกับของเล่นชิ้นใหม่ของฉันเข้าแล้วสิ ไป... เราต้องไปเคลียร์บัญชีเลือดนี้ด้วยกัน, คุณสถาปนิก" ... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมดำดิ่งสู่ห้วงเสน่หาอันตรายนี้ไป1ด้วยกันนะคะ