กลิ่นดินปืนในสตูดิโอ

เสียงโลหะกระทบกันดัง *คลิก* คมกริบ ท่ามกลางความเงียบงันที่ถูกฉีกกระชากจนขาดวิ่นในสตูดิโอออกแบบสถาปัตยกรรมของรินลดา กลิ่นอายอันตรายแผ่ซ่านคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นกระดาษไขและน้ำหมึกพิมพ์แปลน ร่างสูงโปร่งของคาร์ลอสยืนพิงกรอบประตู รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏบนใบหน้าคมคาย พร้อมกับกระบอกปืนเก็บเสียงในมือที่ยกขึ้นเล็งตรงมาที่ศีรษะของอคินอย่างแม่นยำ! ทว่า อคิน อัครเดโช หาได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย ดวงตาคมกราดสีนิลกาฬวาวโรจน์ด้วยความเหี้ยมเกรียม ร่างหนาในชุดสูทสั่งตัดพิเศษขยับเพียงเล็กน้อยเพื่อบังร่างระหงของรินลดาไว้เบื้องหลังอย่างสัญชาตญาณดิบเถื่อน มือหนาคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้แน่นจนสถาปัตยสาวนิ่วหน้าด้วยความเจ็บแปลบ แต่ไม่มีเสียงร้องเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากอิ่มคู่นั้นแม้แต่แอะเดียว "แกช้าไปก้าวหนึ่งเสมอ, คาร์ลอส" เสียงทุ้มต่ำตึงเครียดดังขึ้น ราวกับเสียงคำรามของราชสีห์หนุ่มที่พร้อมขย้ำเหยื่อให้แหลقคามือ "เหรอ? แต่กระสุนในรังเพลิงของฉันมันไวกว่าฝีปากเน่าๆ ของแกแน่นอน อคิน" คาร์ลอสหัวroะในลำคอ แววตาส่อประกายฆาตกรโรคจิตชัดเจน ปลายนิ้วเรียวกดน้ำหนักลงบนไกปืนเตรียมลั่นไกปลิดชีพ ฉากการเผชิญหน้าระหว่างมัจจุราชสองคนระอุขึ้นจนอากาศรอบกายแทบจะลุกเป็นไฟ รินลดาหายใจติดขัด หัวใจเต้นรัวระรัวราวกับกลองศึก ความตึงเครียดบีบคั้นจนลมหายใจสะดุด สัมผัสจากฝ่ามือหนาที่ตรึงข้อมือเธอไว้ร้อนผ่าวราวกับเตาไฟ มันส่งผ่านความดิบเถื่อนและอำนาจอันล้นพ้นมายังผิวเนื้อของเธอ จนสถาปนิกสาวผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครเริ่มรู้สึกถึงความหวั่นไหวแปลกประหลาดที่ตีรวนขึ้นมาในอก พรึ่บ! ยังไม่ทันที่คาร์ลอสจะทันได้เหนี่ยวไก ลูกน้องชุดดำของอคินนับสิบชีวิตที่ซุ่มอยู่ด้านนอกก็พังกระจกนิรภัยเข้ามาพร้อมกัน เศษกระจกแตกกระจายเกลื่อนพื้นราวกับเกล็ดเพชรต้องแสงไฟ เสียงปืนกลเบาปะทะกันสนั่นหวั่นไหว กลิ่นดินปืนฉุนกึกคละคลุ้งกลบกลิ่นอายความสะอาดของสตูดิโอจนหมดสิ้น อคินไม่รอช้า เขากระชากร่างของรินลดาให้พุ่งหลบหลังเสาคอนกรีตเสริมเหล็กหนาทึบ แรงเหวี่ยงนั้นทำให้แผ่นหลังบางกระแทกเข้ากับอกแกร่งของเขาอย่างจัง ความแข็งแกร่งของมัดกล้ามเนื้อใต้ร่มผ้าทำเอารินลดาแทบหมดลมหายใจ กลิ่นกายบุรุษเพศที่เจือด้วยกลิ่นบุหรี่ราคาแพงและกลิ่นอายอันตรายมอมเมาประสาทสัมผัสของเธอจนมึนงง "อยู่ตรงนี้... อย่าแม้แต่จะคิดขยับไปไหน ถ้าไม่อยากตายศพไม่สวย" อคินกระซิบสั่งด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำ ชิดริมใบหูเล็กจนลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดลาดไหล่เนียน สัมผัสจากท่อนแขนแข็งแรงที่โอบรัดเอวคอดไว้มั่นราวกรงเหล็ก ทำให้รินลดาตระหนักได้ทันทีว่าเธอกำลังตกเป็นนักโทษในอาณาจักรแห่งความตายของเขา "ปล่อยฉันนะ อคิน! นี่มันสตูดิโอของฉัน นายเอาเรื่องบ้าบออะไรเข้ามาที่นี่!" รินลดาเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยว เธอพยายามดิ้นรนขัดขืนสุดแรงเกิด แต่ยิ่งดิ้น ร่างกายอ้อนแอ้นยิ่งแนบชิดติดกับแผงอกสอบของเขามากขึ้นทุกที "หุบปากซะ รินลดา!" อคินคำรามลั่น ดวงตาดุดันก้มลงมองใบหน้าหวานที่เชิดขึ้นเถียงเขาอย่างไม่เกรงกลัว ความหัวรั้นและดื้อรั้นในแววตานั้นจุดประกายเพลิงปรารถนาอันบิดเบี้ยวในอกของมาเฟียหนุ่ม เขาเกลียดผู้หญิงที่แข็งข้อ แต่ให้ตายเถอะ... เขากลับคลั่งไคล้รอยยي้มหยิ่งผยองและดวงตาคู่นี้จนแทบคลุ้มคลั่ง เสียงปืนด้านนอกเงียบลงพร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่วิ่งถอยร่น คาร์ลอสอาศัยจังหวะชุลมุนหลบหนีออกไปทางบันไดหนีไฟ ทิ้งไว้เพียงร่องรอยความเสียหายและกลิ่นดินปืนที่ยังคงอบอวลบาดจมูก ทว่า บรรยากาศภายในมุมอับหลังเสานั้นกลับทวีความเร่าร้อนและอันตรายยิ่งกว่าเดิม ความเงียบสงบที่กลับคืนมาไม่ได้ช่วยให้สถานการณ์ดีขึ้นเลย เมื่ออคินยังคงตรึงร่างของเธอไว้แนบชิด ดวงตาคมกราดกวาดมองริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันอย่างถือดี ไล่ต่ำลงมาที่ลำคอระหงที่ไหวตามจังหวะชีพจรเต้นระรัว "นาย... ชนะแล้วก็น่าจะปล่อยฉันได้แล้วสิ" รินลดาเอ่ยเสียงสั่นพร่า เมื่อตระหนักว่าระยะห่างระหว่างเขากับเธอมันใกล้ชิดเกินกว่าความสัมพันธ์ทางธุรกิจจะอนุญาต "ปล่อยเหรอ?" อคินแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏบนมุมปากหยักลึก "ในเมื่อคนของฉันต้องมาเสี่ยงชีวิตปกป้องเธอถึงที่นี่ เธอก็ต้องมีค่าตอบแทนที่สาสมสิ รินลดา" "นายหมายความว่ายังไง... อื้อ!" คำพูดทวงสิทธิ์ถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อริมฝีปากร้อนจัดทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี อคินบดขยี้เรียวปากนุ่มด้วยความดุดันและหิวกระหาย ราวกับสัตว์ป่าที่อดโซมานาน แรงกดดันจากริมฝีปากหนาสร้างความเจ็บแปลบปนความวาบหวามจนรินลดาต้องเผยอริมฝีปากออกด้วยความตกใจ และนั่นคือความผิดพลาด... เปิดทางให้ลิ้นร้อนของเขาแทรกซึมกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รินลดาเบิกตากว้าง มือเรียวเล็กทุบตีลงบนอกแกร่งเพื่อประท้วง แต่แรงแค่นั้นไม่ต่างอะไรกับการสะกิดผิวช้าง ร่างกายของเธอกลับเริ่มอ่อนยวบยาบลงทุกทีภายใต้รสจูบที่ทั้งดิบเถื่อนและเร่าร้อนจนแทบหลอมละลาย สัมผัสจากมือหนาที่เลื่อนขึ้นมาบีบเค้นท้ายทอยบังคับให้เธอเงยหน้ารับองศาการจูบที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ทำให้ลมหายใจของเธอขาดห้วง สมองขาวโพลนคิดอะไรไม่ออกนอกจากรสชาติอันตรายที่เขาป้อนให้ ความหอมหวานของสถาปสาวผสมผสานกับกลิ่นอายความตายและดินปืนรอบกาย สร้างเคมีอันตรายที่สั่นประสาท อคินถอนริมฝีปากออกช้าๆ อย่างเสียดาย ปล่อยให้รินลดาหอบหายใจโกกอากาศเข้าปอดจนอกอิ่มกระเพื่อมไหว ดวงตาคู่สวยฉ่ำเยิ้มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นและแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน "นายมัน... คนสารเลว อคิน" เธอเค้นเสียงด่าทอด้วยความสั่นเครือ ใบหน้าหวานแดงก่ำด้วยความโกรธและพิศวาสที่ตีรวนในอก อคินโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมหูเล็ก เสียงทุ้มต่ำพร่ารำคาญใจเป่ารดผิวเนื้อจนขนลุกซู่ "จำเอาไว้ รินลดา... นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป เธอก้าวออกจากเงื้อมมือฉันไม่ได้อีกแล้ว... แม้แต่ก้าวเดียวก็ไม่มีวัน" ยังไม่ทันที่รินลดาจะได้เอ่ยคำด่าทอใดโต้กลับ ประตูเหล็กนิรภัยด้านข้างที่ถูกล็อกไว้ก็ส่งเสียง *ปัง!* ดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบ... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ห้วงเสน่หาอันตรายนี้ด้วยกันนะคะ