หวงก้างแบบฉบับเฮีย

“คนอย่างเธอ... ไม่คู่ควรแม้แต่จะยืนในที่ของเฮียคินด้วยซ้ำ ยอมรับความจริงเถอะค่ะพิมรดา ว่าเธอเป็นได้แค่ ‘ของเล่น’ ที่รอวันถูกเขี่ยทิ้ง” เสียงหวานหยดย้อยที่แฝงไปด้วยความร้ายกาจของมาดามซูเฟยดังก้องอยู่ในห้องโถงวีไอพีของคาสิโน เธอจงใจเหยียดสายตามองพิมรดาตั้งแต่หัวจรดเท้า ประหนึ่งว่าหญิงสาวเป็นเพียงเศษฝุ่นที่เกาะอยู่บนรองเท้าส้นสูงราคาแพงของเธอ พิมรดานิ่งงัน หัวใจเต้นรัวด้วยความอัดอั้น เธอไม่ได้ต้องการอยู่ที่นี่ ไม่ได้อยากเป็นของใคร แต่เมื่อถูกเหยียดหยามศักดิ์ศรีถึงที่ พิมรดาก็ไม่คิดจะก้มหัวให้ใครหน้าไหนทั้งนั้น เธอเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว “ถ้าฉันเป็นของเล่น... แล้วคุณล่ะคะ มาดามซูเฟย? เป็นอะไร? เป็นแค่คนนอกที่พยายามจะยัดเยียดตัวเองเข้ามา แต่เฮียคินเขาก็ไม่เคยมองเห็นหัวไม่ใช่เหรอคะ” “แก!” ซูเฟยหน้าเปลี่ยนสี มือเรียวสวยที่ถือแก้วไวน์สั่นระริกด้วยความโกรธจัด เธอเงื้อฝ่ามือขึ้นหมายจะตบสั่งสอนเด็กสาวอวดดีที่บังอาจย้อนคำพูด ทว่า... ฝ่ามือหนาที่คุ้นเคยกลับคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของมาดามสาวกลางอากาศ แรงบีบนั้นหนักหน่วงและเด็ดขาดจนซูเฟยนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด “ผมไม่อนุญาตให้ใครแตะต้อง ‘ของ’ ของผม... แม้แต่ปลายเล็บ” น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเย็นชาหากเปี่ยมไปด้วยอำนาจดุดันดังขึ้นข้างหลังพิมรดา กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับน้ำหอมกลิ่นไม้จันทร์หอมอันเป็นเอกลักษณ์ของ ‘ภคิน’ แผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วบริเวณ พิมรดาสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากแผงอกกว้างที่ขยับเข้ามาประชิดแผ่นหลังของเธออย่างถือวิสาสะ “เฮียคิน... แต่ยัยเด็กนี่มันพูดจาปีนเกลียวกับฉันก่อนนะคะ!” ซูเฟยพยายามออดอ้อน ทว่าดวงตาของภคินกลับวาวโรจน์ด้วยความกราดเกรี้ยวที่ถูกเก็บซ่อนไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย “แล้วยังไง? เธอมีสิทธิ์อะไรไปสอนสั่งคนของผม” ภคินสะบัดข้อมือหญิงสาวออกอย่างไม่ใยดี ก่อนจะโอบเอวบางของพิมรดาเข้าหาตัวแน่น แรงโอบนั้นไม่ใช่แค่การปกป้อง แต่มันคือการประกาศอาณาเขตที่ชัดเจนที่สุด “จำไว้ให้ดีซูเฟย ถ้าคุณยังอยากร่วมธุรกิจกับผมต่อ ก็อย่าริอาจทำตัวเป็นเจ้าของชีวิตใครในที่ของผม... โดยเฉพาะ ‘พิมรดา’” ซูเฟยหน้าเสียอย่างเห็นได้ชัด เธอเม้มปากแน่นด้วยความแค้นใจก่อนจะสะบัดหน้าเดินหนีไป ทิ้งไว้เพียงบรรยากาศที่ตึงเครียดและอึดอัด พิมรดารู้สึกเหมือนลมหายใจของเธอจะขาดห้วง เมื่อฝ่ามือหนาของชายหนุ่มไม่ได้คลายออกจากเอวคอด แต่กลับลากไล้ขึ้นมาอย่างจงใจ “หวงก้างเก่งนักนะเฮีย” พิมรดาแค่นหัวเราะทั้งที่ในใจสั่นระรัว “ไม่ได้หวงก้าง... แต่ผมหวง ‘เมีย’” ภคินกระซิบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นจัดรดรินจนพิมรดาต้องขนลุกชัน เขาออกแรงลากร่างบางให้เดินตามเขาเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวที่อยู่ลึกเข้าไปภายในคาสิโน ทันทีที่ประตูปิดลง เสียงล็อกกลอนดัง *คลิก* ราวกับสัญญาณเตือนภัย ภคินไม่รอช้า เขาต้อนพิมรดาจนมุมเข้ากับผนังห้อง ฝ่ามือทั้งสองข้างทาบลงกั้นเธอไว้ในพันธนาการ “เฮียจะทำอะไร...” “ทำสิ่งที่ควรจะทำมานานแล้ว” ภคินก้มหน้าลงซุกไซ้ซอกคอขาวผ่องของเธออย่างเอาแต่ใจ สัมผัสหยาบกร้านจากไรเคราอ่อนๆ ขูดขีดกับผิวเนียนจนเกิดเป็นรอยสีระเรื่อ “คนอื่นมองว่าเธอเป็นแค่ของเล่น... แต่สำหรับผม เธอคือ ‘ทุกอย่าง’ ที่ผมจะไม่มีวันปล่อยให้ใครหน้าไหนมาพรากไป” เขารุกเร้าหนักหน่วงขึ้น ปากหนาครอบครองริมฝีปากบางของเธอด้วยรสจูบที่เปี่ยมไปด้วยความกระหาย พิมรดาพยายามขัดขืนด้วยการใช้มือดันแผงอกกว้างไว้ แต่ทว่าแรงของเธอกลับไม่ต่างจากแรงมดเมื่อเทียบกับมาเฟียหนุ่มที่กำลังหึงหวง “อย่า... เฮียคิน พิมยังโกรธเฮียอยู่” “โกรธก็ดี... เพราะเวลาเธอโกรธ เธอยิ่งดูมีเสน่ห์จนผมแทบคลั่ง” ภคินหัวเราะในลำคอ ก่อนจะช้อนตัวเธอขึ้นแนบอกแล้วก้าวฉับๆ ไปยังโซฟากลางห้อง เขาโยนร่างบางลงบนเบาะนุ่มอย่างเบามือ แต่ทว่าสายตากลับเต็มไปด้วยความปรารถนาที่พุ่งพล่าน “รู้ไหมพิมรดา... ที่ผมปล่อยให้มาดามซูเฟยพูดแบบนั้น เพราะอยากรู้ว่าถ้าวันหนึ่งผมไม่อยู่ เธอจะกล้าสู้เพื่อตัวเองแบบนี้ไหม” เขาโน้มตัวลงมาทาบทับ กักขังเธอไว้ภายใต้วงแขนแกร่ง “และวันนี้เธอก็ทำได้ดีมาก... ดีจนผมอยากจะ ‘ให้รางวัล’ เธอให้สาสมกับความอวดดีนี่เลย” คำว่า ‘รางวัล’ ของเขามันแฝงไปด้วยความหมายที่ทำให้พิมรดารู้สึกถึงหายนะที่กำลังจะมาถึง ในขณะที่มือหนาเริ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอออกทีละเม็ดอย่างใจเย็น... แต่แล้ว เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างหนักหน่วง พร้อมกับเสียงของลูกน้องคนสนิทที่ดูแตกตื่น “เฮียครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... ภาคภูมิ... พี่ชายคุณพิม แอบเข้ามาขโมยรหัสผ่านคลังเซฟของเฮีย แล้วตอนนี้มันกำลังพยายามหนีออกทางหลังร้านครับ!” ภคินชะงักกึก ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความหลงใหลเปลี่ยนเป็นมืดดำวาวโรจน์ในทันที เขาผละจากร่างบางอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันมามองพิมรดาด้วยสายตาที่เย็นเยียบจนเธอใจหาย “พี่ชายเธอเลือกเวลาตายได้เหมาะเจาะจริงๆ พิมรดา... เรามาดูกันว่าระหว่าง ‘เมีย’ กับ ‘พี่ชายสารเลว’ ของเธอ ผมควรจะจัดการใครก่อนดี?” ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตอนนี้นะคะ ขอให้มีความสุขกับความรักสีเทาๆ ของเฮียคินและหนูพิมในตอนถัดไปนะคะ!