การปรากฏตัวของมาดามซูเฟย

“ถ้าคุณอยากได้ชีวิตพี่ชายเธอคืน คุณต้องยอมยก ‘คาสิโนฝั่งตะวันออก’ ให้ฉัน... คุณจะเลือกอะไรคะ ระหว่างผู้หญิงที่เพิ่งได้มาใหม่ กับอำนาจที่คุณสร้างมาทั้งชีวิต?” น้ำเสียงเยียบเย็นและท้าทายยังคงก้องกังวานอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวโอ่อ่า เพดานสูงโปรดประดับด้วยโคมระย้าคริスタルระยิบระยับ ทว่าบรรยากาศภายในกลับเย็นยะเยือกเสียยิ่งกว่าห้องเก็บศพ ภคินไม่แม้แต่จะชายตามองร่างสะท้านไหวของพิมรดาที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่มุมโต๊ะทำงาน สายตาคมกริบดุจพญาอินทรีของเจ้าพ่อหนุ่มวัยสามสิบสองปีกลับหรี่แคบลงจดจ้องผู้หญิงอีกคนที่ก้าวเข้ามาในอาณาจักรส่วนตัวของเขาอย่างถือวิสาสะ มาดามซูเฟย... หญิงสาวลูกครึ่งฮ่องกง-ฝรั่งเศส เจ้าของเรือนร่างเย้ายวนในชุดกี่เพ้าผ้าไหมสีแดงเพลิงผ่าสูงจนเผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนและรองเท้าส้นสูงคริสตัลระยิบ เธอย่างกรายเข้ามาด้วยท่วงท่าของนางพญาผู้กุมอำนาจเหนือกระดานเดิมพัน ริมฝีปากอวบอิ่มเคลือบลิปสติกสีแดงสดแย้มยิ้มเยาะเย้ย ปลายเล็บเรียวยาวแตะลงบนปกเสื้อสูทราคาแพงของภคินอย่างจงใจแสดงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ “เกมยังไม่ทันเริ่มเดิน มาดามก็รีบเปิดไพ่ใบใหญ่เสียแล้วนะคะ” ภคินแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นเจือแววอันตรายที่ทำให้อากาศรอบตัวแทบจะลุกเป็นไฟ ร่างสูงใหญ่ขยับลุกขึ้นเต็มความสูง กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับโคโลญจน์ราคาแพงแผ่ซ่านกดดันจนคนในห้องแทบหายใจไม่ออก เขาดึงข้อมือเล็กของพิมรดาที่ยืนหน้าซีดเผือดให้เข้ามารับความอัปยศใกล้ๆ อย่างไร้ความปรานี “แต่อย่าลืมสิคะว่าของเล่นชิ้นนี้... ฉันเป็นคนซื้อขาดมาด้วยเงินมหาศาล ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาแย่งไปจากมือฉันทั้งนั้น” พิมรดากลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างยากลำบาก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัวและอับ าย สายตาคู่คมของมาดามซูเฟยตวัดมองเธอมองหัวจรดเท้าด้วยความเหยียดหยาม ราวกับเธอนั้นเป็นเพียงเศษฝุ่นใต้รองเท้า “อุ๊ย... ตายจริง!” ซูเฟยแสร้งยกมือขึ้นปิดปาก หัวเราะเสียงแหลมสูงอย่างสะใจ “นี่น่ะหรือคะ ‘ของเล่น’ ราคาแพงที่เฮียคินยอมเอาชื่อเสียงและอาณาจักรมาแลก หน้าตาก็ธรรมดา ผอมแห้งไร้สะโพกไร้ความเย้ายวน แถมยังซุ่มซ่ามจนสร้างแต่ภาระ... เฮียรสนิยมตกต่ำลงตั้งแต่เมื่อไหร่กันคะเนี่ย ถึงได้เก็บเศษสวะข้างถนนมาไว้บนเตียง” “ปากดีนักนะคะ” ภคินขบกรามแน่นจนสันนูนเด่นชัด มือหนาบีบคางสลักเสลาของพิมรดาให้เชิดขึ้นบังคับให้เธอกวาดตามองเหตุการณ์ทั้งหมด หญิงสาวน้ำตาคลอเบ้าด้วยความเจ็บปวดทั้งกายและใจ แต่เธอกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ไม่ยอมเปล่งเสียงร้องครวญครางออกมาแม้แต่น้อย ความแข็งกระด้างในแววตาของเธอนี่แหละที่มักจะปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวเขาให้ตื่นขึ้นทุกครั้ง “ถ้ามาดามคิดว่าเธอดียังไง ลองพิสูจน์ให้ฉันดูหน่อยสิคะ...” ภคินเอ่ยเสียงพร่า ประโยคท้าทายนั้นทำให้ซูเฟยยิ้มกริ่มอย่างได้ใจ หญิงสาวรุ่นพี่ก้าวเข้าไปใกล้พิมรดา ชandจงใจยกถ้วยชาอุ่นๆ ที่วางอยู่บนถาดเงินขึ้นมา “ในฐานะที่ฉันเป็นแขกผู้มีเกียรติ และเธอก็เป็นแค่ ‘นางบำเรอ’ ขัดดอก... ฉันควรจะสอนมารยาทการต้อนรับแขกให้เธอสักหน่อยนะคะ น้องพิมรดา” ซูเฟยแกล้งทำทีเป็นสะดุดล้ม ทั้งที่เจตนาชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด ของเหลวสีชาอุ่นจัดพุ่งเข้าสาดใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวบางเบาที่พิมรดาสวมอยู่เต็มรัก น้ำร้อนลวกผิวเนียนจนหญิงสาวสะดุ้งสุดตัว คราบชาสีเข้มเปรอะเปื้อนจนแนบไปกับสัดส่วนเว้าโค้งเผยให้เห็นเนื้อหนังภายในอย่างน่าสมเพช “โอ๊ะ! ขอโทษทีนะคะ พอดีฉันมือไม้อ่อนไปหน่อย” ซูเฟยยิ้มเยาะอย่างสะใจ ไม่มีความรู้สึกผิดแม้แต่น้อย พิมรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความโกรธแค้นและศักดิ์ศรีที่ถูกเหยียบยละลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยความอดกลั้นจนหยาดน้ำตาไหลพรั่งพรูลงมาอาบแก้มเนียน เธอไม่ใช่คนยอมคน แต่ในสถานการณ์ที่พี่ชายแขวนอยู่บนเส้นด้ายและเธอก็ตกเป็นทาสสวาทของซาตานร้าย เธอกลับทำได้เพียงยืนรับความอัปยศนี้ไว้โดยไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะแก้ตัว ทว่า... บรรยากาศภายในห้องกลับพลิกผันเป็นความเงียบงันอันน่ากลัวในวินาทีต่อมา แววตาของภคินที่มองภาพนั้นเปลี่ยนไป ความสนุกสนานในตอนแรกมลายหายสิ้น เหลือเพียงประกายตาดิบเถื่อนและเย็นชาจนน่ากลัว ร่างสูงก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างผู้หญิงทั้งสองคน มือหนากระชากแขนของซูเฟยออกห่างจากพิมรดาราวกับรังเกียจ แรงบีบที่ข้อมือของมาดามสาวทำให้เธอหน้าถอดสีด้วยความเจ็บปวด “ใครอนุญาตให้คุณแตะต้องเธอ... ซูเฟย?” เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาทีละคำอย่างกดดัน มาดามซูเฟยหน้าเสียไปชั่วขณะ แต่ยังคงฝืนยิ้มกลบเกลื่อนความหวาดกลัว “เฮียคะ... ฉันก็แค่สั่งสอนเด็กไม่มีมารยาทแทนคุณเท่านั้นเอง อีกอย่าง... ผู้หญิงคนนี้ไม่มีค่าพอให้เฮียต้องมาปกป้องหรอกนะคะ เอาเวลาไปคิดเรื่องคาสิโนฝั่งตะวันออกดีกว่า—” “หุบปาก!” ภคินตวาดลั่นห้องจนกระจกแทบสั่นสะเทือน ความโกรธเกรี้ยวแผ่ซ่านพวยพุ่งออกมาจากตัวเขาราวกับลาวาที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่ง “จำใส่สมองเอาไว้... ต่อให้เธอจะเป็นหุ้นส่วนคนสำคัญ แต่ถ้ากล้ามาล้ำเส้นในอาณาเขตของฉัน และกล้าทำร้าย ‘ของเล่น’ ที่ฉันยังเล่นไม่เบื่อ... ฉันไม่สนหว่าเธอจะเป็นใครหน้าไหน!” พิมรดายืนตัวสั่นเทา มองแผ่นหลังกว้างของมาเฟียหนุ่มด้วยความรู้สึกซับซ้อน เธอกลเกลียดเขา เกลียดความดิบเถื่อนและอำนาจป่าเถื่อนที่ครอบงำเธอ แต่ในวินาทีนี้... เขากลับกลายเป็นคนเดียวที่ยืนหยัดปกป้องศักดิ์ศรีอันน้อยนิดของเธอจากการถูกเหยียบย่ำซ้ำเติม “ส่วนเธอ...” ภคินหันขวับกลับมามองพิมรดาที่เนื้อตัวเปียกปอน เสื้อผ้าแนบเนื้อเผยให้เห็นเนินอกอิ่มและยอดอกที่ตั้งชันผ่านเนื้อผ้าบางเบาจากความหนาวและอารมณ์ที่ปั่นป่วน สายตาดิบเถื่อนของเขาเปลี่ยนเป็นประกายไฟปรารถนาที่ร้อนแรงและอันตรายยิ่งกว่าเดิม “ขึ้นไปรอฉันบนห้องนอน... เดี๋ยวเราจะได้เคลียร์ ‘หนี้’ ที่ค้างคาให้มันจบๆ กันไปเสียที” คำสั่งเด็ดขาดนั้นทำเอาพิมรดารู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง ร่างกายของเธอกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวเมื่อนึกถึงบทลงโทษบนเตียงที่รออยู่ แต่ก่อนที่เธอจะได้ก้าวขาหนี มือหนาก็คว้าหมับเข้าที่เอวคอดกิ่วแล้วเหวี่ยงเธอขึ้นพาดบ่าอย่างไม่แยแสต่อสายตาตกตะลึงของมาดามซูเฟยที่ยืนมองอยู่ “เฮียคิน! ปล่อยฉันนะ!” พิมรดาทุบตีแผ่นหลังกว้างอย่างสุดแรงเกิด แต่แรงของเธอกลับไม่ต่างอะไรกับการนวดตัวให้ซาตานร้ายผู้นี้เลยแม้แต่น้อย ภคินก้าวฉับๆ พาเธอมุ่งหน้าไปยังบันไดวนส่วนตัวสู่ห้องนอนใหญ่ชั้นบน ทิ้งให้มาดามซูเฟยยืนกำมือแน่นด้วยความแค้นเคืองและริษยาที่สุมอกจนแทบระเบิด ประตูกระจกห้องนอนหรูถูกถีบปิดลงด้วยเท้าของชายหนุ่ม ร่างบางถูกเหวี่ยงลงบนเตียงนอนคิงไซส์นุ่มฟูอย่างไม่เบามือ ภคินทาบทับลงมาด้วยร่างกายอันกำยำ แววตาดุดันจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่ฉายแววหวาดหวั่นระคนท้าทาย “คิดจะลองดีกับฉันเหรอคะ พิมรดา... รู้ไหมว่าการที่เธอทำตัวน่ารำคาญแบบนี้ มันทำให้ฉันอยากจะขยี้เธอให้แหลกคามือจนลุกไม่ขึ้นเลยทีเดียว” ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่ชิดริมฝีปากอิ่ม ภคินก้มลงหมายจะบดขยี้เรียวปากดื้อรั้นนั้นให้สาสมกับความหงุดหงิดที่สะสมมาทั้งวัน แต่ทว่า... ก่อนที่ริมฝีปากของเขาจะทาบทับลงมา เสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นรัวเร็ว พร้อมกับเสียงตะโกนกระหืดกระหอบของลูกน้องคนสนิทที่ทำให้ทุกลมหายใจในห้องต้องสะقفหยุดชะงัก “เฮียครับ! แย่แล้วครับ... ทางฝั่งคาสิโนตะวันออกส่งข่าวมาด่วน บอกว่า... บอกว่าพินัยกรรมลับถูกเปิดออกแล้ว และคนที่จะเข้ามาฮุบกิจการทั้งหมดไม่ใช่มาดามซูเฟย... แต่เป็น ‘เขาคนนั้น’ ครับ!” ภคินชะงักกึก ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึงเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ --- จูบแรกยามสายัณห์ ---