บทลงโทษบนเตียงกว้าง

เสียงปิดประตูกระแทกดังสนั่นหวั่นไหวตามด้วยแรงเหวี่ยงที่ร่างบางของพิมรดากระแทเข้ากับผนังห้องนอนกว้างอย่างไม่ปรานี ความเจ็บแปลบแล่นริ้วไปทั่วแผ่นหลัง แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้เปล่งเสียงประท้วง ร่างสูงใหญ่ของภคินก็ทาบทับเข้ามา กักขังเธอไว้ระหว่างอ้อมแขนแกร่งและผนังห้อง ดวงตาคมกริบสีนิลกาฬคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ระอุอุ่นจนน่ากลัว สันจมูกโด่งคมก้มลงซุกซอกไซด์ซอกคอขาวเนียนอย่างไร้ความปราณี ลมหายใจร้อนผ่าวที่พ่นรดรดผิวเนื้อทำให้เธอสะท้านเฮือกด้วยความหวาดหวั่นผสมความโกรธขึง "ปล่อยนะ... เฮียคิน! คุณบ้าไปแล้วหรือไง ถึงได้ลากฉันออกมาจากงานเลี้ยงแบบนั้น!" พิมรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามใช้สองมือดันแผงอกกว้างที่กำยำเต็มไปด้วยมัดกล้ามเอาไว้ แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดของเธอจะต้านทานแรงหึงหวงและอำนาจดิบเถื่อนของเจ้าพ่อคาสิโนหนุ่มได้ "บ้าเหรอ? หึ..." ภคินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงขับเคลื่อนอันดุร้าย มือหนาข้างหนึ่งบีบเข้าที่คางมนของเธออย่างแรงบังคับให้แหงนเงยขึ้นมารับจุมพิต รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏบนริมฝีปากหยักลึก "เธอกล้าดียังไงไปยืนยิ้มระรื่นหัวเราะต่อกระซิกกับไอ้มานิต... ไอ้สารเลวที่จ้องจะฮุบหุ้นบริษัทฉัน แถมยังกล้าปล่อยให้มันแตะเนื้อต้องตัวในงานสมาคมนั้นอีก คิดว่าฉันตายไปแล้วหรือไง พิมรดา!" "ฉันไม่ได้ทำอะไรน่าเกลียดแบบนั้น! คุณมันพวกเผด็จการ... คลั่งอำนาจ!" "ใช่! ฉันมันเผด็จการ และเธอก็เป็นเชลยของฉัน จำใส่สมองเอาไว้!" สิ้นคำประกาศิตริมฝีปากร้อนผ่าวก็กระโจนเข้าบดขยี้เรียวปากอิ่มทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้หญิงสาวได้โต้แย้งแม้แต่คำเดียว สัมผัสรุนแรงไร้ความอ่อนโยนเปรียบเสมือนบทลงโทษจากซาตานร้าย ลิ้นร้อนสอดแทกเข้าตักตวงความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจ รสชาติของความหึงหวงและคราบไคลแอลกอฮอล์ผสมผสานกันจนกลายเป็นความเร่าร้อนที่แผดเผาสติสัมปชัญญะของพิมรดาให้มอดไหม้ มือเรียวพยายามทุบตีลาดไหล่กว้างเพื่อประท้วง แต่ภคินกลับยิ่งได้ใจ มือหนาเลื่อนลงมาล็อกเอวบางไว้แน่น ก่อนจะรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้ขึ้นเหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียวตรึงไว้กับผนังอย่างมั่นคง แรงกดดันจากร่างกายที่แนบชิดทำให้เธอรับรู้ได้ถึงพละกำลังอันดิบเถื่อนและแรงปรารถนาที่กำลังตื่นตัวอย่างเต็มพิกัด เมื่อริมฝีปากเป็นอิสระ พิมรดาก็หอบหายใจโยนตัวด้วยความเหนื่อยอ่อน ดวงตาคู่สวยคลอหน่วงไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นใจ "คุณทำแบบนี้เพราะหึง หรือเพราะแค่อยากจะระบายอารมณ์ดิบเถื่อนใส่ฉันกันแน่... อ๊ะ!" ไม่ทันขาดคำ เสื้อผ้าชุดราตรีหรูหราที่สวมใส่มาร่วมงานก็ถูกกระชากด้วยแรงมืออันทรงพลังจนตะเข็บปริขาดออกจากกัน เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดและเนินอกอิ่มที่กระเพื่อมไหวตามแรงหอบสะท้าน ภคินก้มลงฝังรอยจูบและขบเม้มลงบนลาดไหล่เนียนและซอกคอระหงอย่างไร้ความปราณี สร้างรอยกุหลาบสีแดงเข้มประทับตราความเป็นเจ้า "ทั้งสองอย่าง... และคืนนี้ เธอนั่นแหละที่จะต้องเป็นคนชดใช้ความหงุดหงิดของฉันให้สาสม!" ร่างบางถูกอุ้มลอยหวือขึ้นก่อนจะถูกเหวี่ยงลงบนเตียงนอนขนาดคิงไซส์กลางห้องนอนกว้าง แรงกระแทกทำให้เธอยังไม่ทันตั้งตัว ภคินก็ตามมาทาบทับราวกับราชสีห์ขย้ำเหยื่อ ร่างกายกำยำบดBทเบียดเข้าหาอย่างไร้ช่องว่าง ความเร่าร้อนจากอุณหภูมิร่างกายที่สูงลิ่วทำให้ห้องทั้งห้องร้อนระอุราวกับเตาไฟ พิมรดากัดริมฝีปากแน่น พยายามเบือนหน้าหนีความเร่าร้อนที่เขากำลังปรนเปรอ แต่สัมผัสจากปลายนิ้วหยาบกร้านที่ลูบไล้ไปตามเรียวขาอ่อนกลับทำให้สะท้านวาบไปทั่วร่าง ความต้านทานที่เคยมีเริ่มสั่นคลอนเมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวของเขาไล่จูบซับตั้งแต่ปลายคาง ลำคอระหง ลงมาถึงเนินอกอิ่มที่สะท้านไหว ทุกสัมผัสเต็มไปด้วยความดิบเถื่อนแต่กลับทรงพลังจนปลุกเร้าสัญชาตญาณลึกเร้นในกายสาวให้ตื่นขึ้นอย่างน่าละอาย "อย่ามองฉันด้วยสายตาแข็งกระด้างแบบนั้นพิม... จำไว้ว่ายิ่งเธอดื้อมากเท่าไหร่ บทลงโทษบนเตียงของฉันก็จะยิ่งรุนแรงและยาวนานขึ้นเท่านั้น" เสียงกระซิบพร่าเลือนดังอยู่ข้างใบหู ก่อนที่เขาจะครอบครองเรียวปากเธออีกครั้งด้วยจูบที่ลึกซึ้ง เร่าร้อน และยาวนาน ร่างกายทั้งสองหลอมรวมเป็นหนึ่งท่ามกลางเสียงหอบหายใจระทึกและค่ำคืนอันยาวนานที่เต็มไปด้วยแรงเสน่หาอันดิบเถื่อนที่ไม่มีวันอดกลั้น ... ทว่า ท่ามกลางความเงียบงันและเปลวไฟแห่งอารมณ์ที่ยังคงคุโชนอยู่บนเตียงกว้าง เสียงกริ่งสัญญาณเตือนภัยระบบรักษาความปลอดภัยส่วนตัวของห้องทำงานลับชั้นล่างกลับดังขึ้นกะทันหัน เสียงสัญญาณนั้นแหลมคมบาดประสาทจนทำให้ภคินหยุดชะงัก ร่างหนาผละออกจากเรือนร่างอรชรอย่างรวดเร็ว แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นดุดันเยือกเย็นในเสี้ยววินาที เขากวาดสายตามองหน้าจอแท็บเล็ตข้างหัวเตียงที่แสดงภาพจากกล้องวงจรปิดรอบคฤหาสน์ ก่อนที่กรามแกร่งจะขบเข้าหากันจนนูนเด่นเมื่อเห็นเงาร่างของใครบางคนกำลังก้าวเข้ามาในเขตหวงห้าม ชายหนุ่มหันกลับมามองหน้าพิมรดาที่กำลังนอนหอบสะท้อนอยู่บนผ้าปูที่นอนยับยู่ยี่ด้วยสายตาที่คาดเดาไม่ได้ "แต่งตัวซะพิม..." ภคินกระซิบด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกจนน่าขนลุก "ดูเหมือนว่าแขกที่ไม่ได้รับเชิญ... กำลังมาทวงศพคนของมันถึงที่นี่แล้วล่ะ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความดาร์กเร่าร้อนนี้นะคะ