รอยประทับแห่งการครอบครอง

ความเจ็บแปลบที่แล่นพล่านไปตามเส้นประสาททุกอณู ไม่ได้มาจากคมกระสุนของศัตรูที่กำลังคืบคลานเข้ามาประชิดคาสิโน หากแต่มาจากร่องรอยกุหลาบสีเข้มสลับม่วงช้ำที่ประทับอยู่เต็มแผ่นหลังเนียนนุ่ม ลามเรื่อยลงมาถึงสะโพกอิ่มและเรียวขาสลักเสลา—หลักฐานอันไร้ความปรานีที่ "เฮียคิน" ฝากฝังไว้ตลอดทั้งคืนแห่งการลงทัณฑ์และครอบครอง พิมรดากัดริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ มือบางสั่นเทาขณะพยายามคว้าชุดเดรสผ้าไหมสีดำสนิทขึ้นมาสวมอำพรางเรือนร่างที่บอบช้ำ แต่ทุกการเคลื่อนไหวกลับตอกย้ำความจริงอันน่ารังเกียจว่า เธอกลายเป็นเพียงตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่ถูกประทับตราจองด้วยสิทธิ์ขาดของมหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพลมืดคนนี้ไปเสียแล้ว ร่างกายของเธอยังคงร้อนผ่าวราวกับมีเปลวเพลิงแผดเผาอยู่ภายใน กลิ่นกายปะปนระหว่างน้ำหอมราคาแพงของเขากับเหงื่อกาฬจากบทสวาทอันดุเดือดเมื่อหลายชั่วโมงก่อนยังคงติดตรึงอยู่บนผิวเนื้อ "แต่งตัวช้าแบบนี้... อยากให้พวกมันเข้ามาเห็นสภาพเมียรักของเฮียในตอนนี้หรือไง หืม พิมรดา" เสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความเยียบเย็นและกระแสเสียงแหบพร่าดังขึ้นจากด้านหลัง ภคินก้าวออกจากห้องน้ำด้วยท่อนบนเปลือยเปล่า เผยให้เห็นแผ่นหลังกว้างที่มีรอยเล็บข่วนลึกจากอารมณ์ที่พุ่งพล่านถึงขีดสุดเมื่อคืน สายตาคมกริบราวกับพญาอินทรีคู่นั้นกวาดมองเรือนร่างอรชรที่กำลังสั่นเทิ้มด้วยความโกรธปนหวาดหวั่น เขาย่างสามขุมเข้ามาประชิดตัวเธออย่างเงียบเชียบราวกับเสือร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม "คุณมัน... คนสารเลว ภคิน" พิมรดาหันกลับไปเผชิญหน้า ดวงตากลมโตแดงก่ำด้วยความคับแค้นใจ เธอยืดอกขึ้นสู้แม้เรียวขาจะแทบพยุงน้ำหนักตัวเองไม่ไหว "คุณใช้เรื่องพวกนี้มาบดขยี้ศักดิ์ศรีของฉันได้สะใจคุณแล้วใช่ไหม พอใจหรือยังกับรอยพวกนี้!" ภคินไม่สะท้านต่อแววตาดุดันและคำด่าทอเหล่านั้น มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยด้วยความเย้ยหยัน นิ้วแกร่งเอื้อมไปแตะรอยช้ำสีเข้มบริเวณลาดไหล่เนียนของเธออย่างถือวิสาสะ สัมผัสนั้นแม้จะแผ่วเบาแต่กลับทำให้หญิงสาวสะท้านเยือกไปถึงขั้วหัวใจ "ยัง... สำหรับเฮีย รอยแค่นี้ยังน้อยไปด้วยซ้ำที่จะประกาศให้พวกมันรู้ว่าเธอน่ะ เป็นของใคร" เสียงกระซิบพร่าต่ำชิดริมใบหูทำให้ขนลุกซู่ ภคินรวบเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นอกเปลือยเปล่าแนบชิดกับเนื้อผ้าไหมบางเบaของเธอ "จำใส่สมองเอาไว้ พิมรดา... ต่อให้พวกมันจะยกกองกำลังมาถล่มตึกนี้ราบเป็นหน้ากลอง สิ่งเดียวที่จะได้กลับไปจากที่นี่ มีเพียงศพของพวกมัน กับรอยของเฮียที่ฝังอยู่ในตัวเธอ... ตราบนานเท่านาน" ปึง! เสียงประตูกระจกกันกระสุนถูกแรงกระแทกจากด้านนอกจนเกิดรอยร้าว เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบชีวิตพร้อมอาวุธครบมือดังขึ้นที่โถงทางเดินชั้นบน บรรยากาศภายในห้องสวีทหรูหราแปรเปลี่ยนเป็นสนามรบขนาดย่อมในพริบตา แขกที่ไม่ได้รับเชิญมาถึงเร็วกว่าที่คาดคิด และพวกมันไม่ได้มาเพื่อเจรจา ภคินผละมือออกจากเอวบางชั่วขณะ ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นดุดันอำมหิตในเสี้ยววินาที เขาคว้าปืนพกสั้นเคลือบทองคำขาวคาดลายมังกรดำจากลิ้นชักหัวเตียงขึ้นมาตรวจสอบกระสุนด้วยความชำนาญ ก่อนจะหันมามองหญิงสาวที่ยืนตัวสั่นอยู่เบื้องหลัง "อยู่ตรงนี้... ห้ามออกไปไหนเด็ดขาด" น้ำสั่งเด็ดขาดราวกับประกาศิตที่ไม่อาจขัดขืน "ถ้าไม่อยากให้กระสุนมันทะลุหัวไอ้พวกที่บังอาจมาเหยียบถิ่นของเฮีย... ก็ภาวนาให้พวกมันฉลาดพอที่จะถอยกลับไปซะ" ทว่า ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะได้ก้าวออกไปประจันหน้ากับภัยคุกคามด้านนอก เสียงเคาะประตูก็หยุดลง ตามมาด้วยเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่คุ้นเคยผ่านเครื่องขยายเสียงจำกัดระยะ "เฮียคินขา... เล่นซ่อนหากับเด็กน้อยพอหรือยังคะ? ถึงเวลาคืนของสำคัญให้เจ้าของที่แท้จริงเขาเสียที..." เสียงนั้น... มาดามซูเฟย! ภคินชะงักฝีเท้า ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงลงทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาราวกับมัจจุราช พิมรดากำมือแน่นเมื่อตระหนักได้ว่าเกมนี้ไม่ได้มีแค่เรื่องหนี้สินของพี่ชายเธอเสียแล้ว แต่มันคือเกมอำนาจที่เดิมพันด้วยชีวิตและความตาย ชายหนุ่มหันกลับมามองเธอเป็นครั้งสุดท้าย สายตานั้นมีความดิบเถื่อน หึงหวง และปรารถนาอย่างล้นปรี่ผสม pกันอย่างน่าประหลาด เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดริมฝีปากเธอก่อนจะกระซิบเสียงต่ำลอดไรฟัน "จำไว้... ว่าเธอก็คือของเฮีย ห้ามมองใคร ห้ามให้ใครแตะ... ไม่งั้นไอ้พวกที่อยู่ข้างนอกนั่น จะได้ตายตามกันมาทั้งหมดแน่" ภคินหมุนตัวกระชากประตูเปิดออกเผชิญหน้ากับพายุลูกใหญ่ภายนอกทันที ทิ้งให้พิมรดายืนอยู่ท่ามกลางความตึงเครียดและเงื้อมมือมรณะที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ทุกขณะ จูบแรกยามสายัณห์ ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความดาร์กเร่าร้อนของเฮียคินและน้องพิมนะคะ ตอนหน้าเตรียมรับแรงกระแทกความเดือดระอุได้เลยค่ะ!