สายตาที่อ่านไม่ออก

ความเงียบงันท่ามกลางรัตติกาลอันมืดมิดในเพนต์เฮาส์หรูชั้นบนสุดของคาสิโน ไม่ได้ทำให้ความตึงเครียดเจือจางลงเลยแม้แต่น้อย พิมรดานอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงนอนคิงไซส์หลังใหญ่ ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอเป็นจังหวะบ่งบอกว่าความเหนื่อยล้าจากเกมกักขังอันเร่าร้อนและรุนแรงเมื่อหลายชั่วโมงก่อน ได้หลอมรวมร่างบางให้จมดิ่งสู่ห้วงนิทราไปอย่างหมดแรง ทว่า... ร่างสูงใหญ่ของภคินกลับยังคงนั่งนิ่งอยู่บนโซฟาหนังแท้ปลายเตียง แสงไฟสลัวสีส้มอมแดงจากโคมไฟมุมห้องสะท้อนโครงหน้าคมคายดุจรูปสลัก ทว่าแววตาคู่คมกริบกลับไม่ได้ละไปจากร่างระหัดที่นอนอยู่เบื้องหน้าเลยแม้แต่วินาทีเดียว บุรุษผู้กุมอำนาจมืดครึ่งหนึ่งของเมืองหลวงอย่างเขา ไม่เคยมีความจำเป็นอันใดต้องมานั่งเฝ้าเชลยสาวผู้ใช้หนี้ด้วยเรือนร่างอย่างพิมรดา... แต่คืนนี้ มันมีบางสิ่งบางอย่างที่ผิดแปลกไป เฮียคินขยับกายลุกขึ้นอย่างเงียบเชียบ ราวกับเสือดาวที่กำลังย่างสามขุมเข้าหาเหยื่อในความมืด ฝ่าเท้าหนาก้าวเข้าไปใกล้เตียงนอนทีละน้อย กลิ่นกายหอมกรุ่นเฉพาะตัวของหญิงสาวที่เจือจางด้วยกลิ่นไอร้อนชื้นจากกิจกรรมก่อนหน้า ยังคงลอยอวลอยู่ในบรรยากาศ กระตุ้นสัญชาตญาณดิบเถื่อนในกายให้ตื่นตัวขึ้นมาอีกระลอก เขายืนค้ำอยู่เหนือร่างของเธอ ร่างบางในชุดคลุมอาบน้ำผ้าไหมเนื้อนุ่มที่เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดตรงช่วงลำคอระหงและไหปลาร้าเย้ายวน สายตาคมกริบกวาดมองสำรวจใบหน้ายามหลับใหลของเธออย่างพินิจพิเคราะห์ แพขนตายาวงอนทาบลงบนพวงแก้มเนียน คราบน้ำตาก่อนหน้านี้แห้งสนิทหลงเหลือไว้เพียงร่องรอยความดื้อรั้นที่แม้แต่ยามหลับก็ยังไม่อาจลบเลือน นิ้วแกร่งที่ผ่านการถือครองอาวุธและเซ็นสัญญาธุรกิจมูลค่ามหาศาล ยื่นออกไปช้าๆ ปลายนิ้วหยาบกร้านไล้ผ่านพวงแก้มเนียนนุ่มอย่างไม่รู้ตัว สัมผัสอุ่นซ่านที่แล่นริ้วผ่านผิวเนื้อ ทำให้พิมรดาลอบขยับตัวเล็กน้อยด้วยความรำคาญ เปลือกตาบางขยับไหวคล้ายจะตื่น แต่ก็ยังคงจมดิ่งอยู่ในความฝัน ภคินชะงักมือเล็กน้อย หัวใจที่ด้านชาและเต้นเป็นจังหวะเพื่อผลประโยชน์มาตลอดชีวิต กลับกระตุกวูบอย่างประหลาด ความรู้สึกแปลกปลอมบางอย่างกำลังกัดกินลึกเข้าไปในอกข้างซ้าย มันไม่ใช่แค่ความกระหายใคร่รู้ในเรือนร่าง หรือความต้องการครอบครองตามสัญชาตญาณดิบ... แต่มันคือบางสิ่งที่อันตรายยิ่งกว่านั้น เขากำลังสนใจผู้หญิงคนนี้... ผู้หญิงที่ควรจะเป็นแค่หมากตัวหนึ่งในเกมล้างหนี้ของพี่ชายเธอ "ดื้อรั้น... แม้แต่ตอนหลับเธอก็ยังไม่ยอมสยบให้ฉันสินะ พิมรดา" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าหลุดลอดไรฟันออกมาอย่างแผ่วเบา ราวกับกระซิบถามความนัยกับความว่างเปล่า เฮียคินโน้มใบหน้าลงต่ำจนปลายจมูกโด่งคมเกือบแตะเข้ากับกลุ่มผมนุ่มสลวย สูดดมกลิ่นกายหอมหวานที่แฝงไว้ด้วยพิษสงอันเย้ายวน ความคิดที่จะปล่อยเธอให้เป็นอิสระเมื่อครบกำหนดสัญญา เริ่มสั่นคลอนอย่างรุนแรงในห้วงความคิดของมาเฟียหนุ่ม ทว่า ท่ามกลางความเงียบงันที่ปกคลุมทั่วห้องนอน กลิ่นอายอันตรายบางอย่างก็พลพลันแทรกตัวเข้ามา เสียงฝีเท้าแผ่วเบาราวกับเงาผ่านเข้ามาทางระเบียงด้านนอก ก่อนที่แสงไฟจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของภคินจะสว่างวาบขึ้น พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนด่วนที่ส่งตรงมาจากลูกน้องคนสนิท *‘นายครับ... สายของเราที่ซูเฟยรายงานมาว่า มาดามซูเฟยกำลังเคลื่อนไหวบางอย่าง เธอส่งคนสะกดรอยตามผู้หญิงคนนั้นแล้วครับ’* ดวงตาคมกริบของภคินเปลี่ยนเป็นสีนิลเข้มจัดขึ้นทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างสูงใหญ่อย่างฉับพลัน ความรู้สึกอ่อนโยนเมื่อครู่ถูกปัดเป่าหายไปอย่างไร้ร่องรอย แทนที่ด้วยความดุดันและเยือกเย็นดั่งปีศาจ เขายืดตัวขึ้นยืนเต็มความสูง หันกลับไปมองร่างบางที่ยังคงนอนไม่รู้เรื่องรู้ราวบนเตียง ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปกระซิบชิดริมหูของเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาคนฟังแม้ในยามหลับใหลก็ยังต้องผวา "ตื่นมาเจอเรื่องสนุกแน่... เด็กน้อยของฉัน" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและอินไปกับเกมรักอันตรายครั้งนี้นะคะ