ชุดเดรสสีแดงเพลิง

กระจกเงาบานใหญ่สะท้อนภาพหญิงสาวในชุดเดรสสีแดงเพลิงที่ตัดเย็บอย่างประณีตแนบเนื้อ เนื้อผ้าซาตินชั้นดีทิ้งตัวทอดรับสัดส่วนโค้งเว้าเย้ายวนอย่างสมบูรณ์แบบ ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาและสะกดทุกลมหายใจกลับไม่ใช่ความหรูหราของอาภรณ์ หากแต่เป็นความกล้าหาญที่ฉาบทับอยู่บนเรียวหน้าสวยคม ผิวเนียนละเอียดตัดกับสีแดงสดของชุดจนดูราวกับเปลวเพลิงที่พร้อมจะแผดเผาคนมองให้มอดไหม้ พิมรดากำมือเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ เพื่อข่มความสั่นไหวในอก เธอยืนหยัดอยู่หน้ากระจกเพื่อบอกตัวเองว่าเธอจะไม่ยอมก้มหัวให้เขาเด็ดขาด... ไม่ว่าเขาจะใช้อำนาจมืดใดมาบดขยี้เธอก็ตาม เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งก่อนที่มันจะถูกผลักเปิดออกด้วยมือหนาของคนที่เธอหวาดกลัวและปรารถนาในคราเดียวกัน ภคินก้าวเข้ามาในห้องแต่งตัวด้วยสูทสั่งตัดเข้ารูปสีดำสนิท ใบหน้าคมคายไร้รอยยิ้ม ดวงตาดุจพญาราชสีห์กวาดมองร่างบางที่ยืนเด่นเป็นสง่าอยู่เบื้องหน้า และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง... ประกายไฟดิบเถื่อนในแววตาของเจ้าพ่อหนุ่มก็ลุกโชนขึ้นจนน่ากลัว "ใครอนุญาตให้เธอใส่ชุดนี้" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ ทว่าอัดแน่นไปด้วยแรงกดดันมหาศาลดังลอดริมฝีปากหยัก ภคินสาวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยก้าวย่างของนักล่าที่เจอเหยื่ออันโอชะ ร่างสูงใหญ่หยุดยืนซ้อนอยู่ด้านหลังเธอในกระจกเงา สายตาคมกริบกวาดสำรวจตั้งแต่เรียวขาเนียนที่โผล่พ้นร่องผ่าของชุด ขึ้นมาจนถึงเนินอกอิ่มที่กระเพื่อมไหวตามจังหวะลมหายใจ "พิมมีสิทธิ์เลือกชุดที่จะใส่ค่ะ เฮียคินเองก็ไม่มีสิทธิ์มาบงการทุกเรื่องในชีวิตพิมนะคะ" พิมรดาเชิดหน้าขึ้นสู้สายตาเขาผ่านกระจก แม้หัวใจจะเต้นรัวราخواจะหลุดออกมานอกอกก็ตาม ภคินแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหนา มือหนายื่นออกไปคว้าเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นหลังบางแนบชิดกับอกแกร่ง ความร้อนผ่าวจากร่างกายของเขาแผ่ซ่านทะลุเนื้อผ้าเข้ามาจนพิมรดากลั้นหายใจ "ไม่มีสิทธิ์งั้นเหรอ?" ภคินก้มลงกระซิบชิดใบหูขาวผ่อง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนเธอขนลุกชัน "จำไม่ได้หรือไงพิมรดา ว่าตั้งแต่วินาทีที่พี่ชายเธอก้าวขาเข้าบ่อนของฉัน ชีวิต ร่างกาย และแม้แต่วลมหายใจของเธอก็เป็นของฉันแต่เพียงผู้เดียว... ชุดนี้มันโป๊เกินไป ผ่าสูงเกินไป และที่สำคัญที่สุด..." นิ้วมือแข็งแกร่งไล้ลูบขึ้นมาตามต้นแขนเรียว ก่อนจะหยุดอยู่ที่คอเสื้อลึกเว้าอย่างจงใจ "มันสวยสะกดสายตาเกินกว่าจะยอมให้ไอ้หน้าไหนข้างนอกนั่นได้มองเห็นเรือนร่างของเธอ นอกจากฉันคนเดียว" "เฮียคิน! มันจะเกินไปแล้วนะคะ นี่มันงานเลี้ยงการกุศลนะ พิมต้องไปต้อนรับแขก..." "ไม่ต้องไป" คำสั่งเด็ดขาดตัดรอนทุกคำท้วงติบ ภคินพลิกร่างบางให้หันมาประจันหน้ากัน แววตาของเขาไม่ได้ล้อเล่นแม้แต่น้อย มันคือความหึงหวงอันดิบเถื่อนที่ถูกกักเก็บไว้ภายใต้หน้ากากความนิ่งเฉย และตอนนี้มันกำลังระเบิดออกมา "คืนนี้เธอไม่ต้องออกไปไหนทั้งนั้น อยู่ให้ฉันเชยชมความงามของชุดนี้แค่คนเดียวในห้องนี้ก็พอ" พิมรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อถูกดันร่างจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ ภคินกักขังเธอไว้ด้วยท่อนแขนแกร่งทั้งสองข้าง ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกชนกัน กลิ่นกายหอมสะอาดผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ของความเป็นชายชาตรีแผ่ซ่ายมอมเมาประสาทสัมผัสของเธอจนแทบจำนน "ปล่อยนะคะ... อื้อ!" คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอเมื่อริมฝีปากร้อนจัดทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี ภคินบดขยี้เรียวปากอิ่มด้วยความโหยหาและเร่าร้อน รสจูบที่ทั้งดุดันและเอาแต่ใจทำให้พิมรดารู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง มือหนาสอดเข้า1ขย้ำกลุ่มผมยาวสลวยเพื่อตรึงศีรษะเธอให้รับสัมผัสอันวาบหวามนี้อย่างเต็มที่ ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจจนหญิงสาวต้องส่งเสียงครางประท้วงในลำคอ ความโกรธขึงในคราแรกเริ่มหลอมละลายกลายเป็นความรัญจวนที่ไหลเวียนไปตามกระแสเลือด มือเรียวที่เคยพยายามผลักไสเปลี่ยนเป็นกำลาบเสื้อสูทของเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว แรงดึงดูดระหว่างพวกเขารุนแรงเสียจนต้านทานไม่ไหว ภคินผริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้เธอกอบโกยอากาศเข้าปอด ขณะที่สายตาคมกริบมองริมฝีปากบวมเจ่อและแดงก่ำด้วยความพึงพอใจ "ชุดสีแดงนี่มันร้ายกาจมากพิมรดา..." เสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดริมฝีปากที่ยังคงสั่นระริก "มันทำให้ฉันอยากฉีกมันทิ้งซะเดี๋ยวนี้" "ถ้าเฮียกล้า..." พิมรดากัดริมฝีปาก ทว่าน้ำเสียงกลับขาดห้วงเมื่อมือหนาของเขาเริ่มลูบไล้ต่ำลงตามส่วนโค้งเว้าของชุดซาตินสีเพลิง รูดซิปด้านหลังลงอย่างเชื่องช้าและจงใจ ทว่า ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังระอุถึงขีดสุดและสติของพิมรดากำลังจะหลุดลอยไปกับสัมผัสอันเร่าร้อน เสียงเคาะประตูดังรัวเร็วด้านนอกก็ทำลายความเงียบขึ้นมาอย่างไม่รู้กาลเทศะ "นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เสียงลูกน้องคนสนิทตะโกนผ่านประตูกล่าวด้วยความร้อนรน "มาดามซูเฟยบุกเข้ามาที่คาสิโนชั้นล่างแล้วครับ และเธอกำลังตรงมาที่นี่!" ร่างสูงของภคินชะงักกึก ดวงตาดุจพญาราชสีห์หรี่แคบลงด้วยความหงุดหงิดระคนแปลกใจ เขาสบถต่ำในลำคออย่างหัวเสียที่ถูกขัดจังหวะสำคัญ ก่อนจะก้มลงกระซิบข้างหูพิมรดาด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นที่แฝงความหมายบางอย่าง "เกมของเรายังไม่จบ... รอให้ฉันจัดการแม่มดนั่นเสร็จก่อน แล้วฉันจะกลับมาทวงหนี้จากเธอทบต้นทบดอก" ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกคนที่อยู่เคียงข้างกันเสมอนะคะ