ความเงียบงันภายในห้องสูทเพนต์เฮาส์หรูหรากว้างขวาง รangระคนไปด้วยกลิ่นอายความกดดันที่เข้มข้นจนแทบจะใช้มือจับต้องได้ ประตูบานใหญ่ปิดสนิทลงพร้อมกับเสียงล็อกกลอนอัตโนมัติที่ดังขึ้นราวกับเสียงประกาศิตแห่งกรงขัง ภคินยืนค้ำร่างสูงใหญ่ของตนอยู่เบื้องหน้าพิมรดา นัยน์ตาคมกริบดั่งเหยี่ยวป่าคู่นั้นกวาดมองสำรวจเรือนร่างระหงที่สั่นเทิ้มด้วยแรงอารมณ์อย่างไม่คิดจะปิดบังความกระหายหิว
"ฉันบอกเธอว่ายังไงนะ พิมรดา..." เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมา ราวกับเสียงคำรามแผ่วเบาจากสัตว์ร้ายที่กำลังจดจ้องเหยื่อในอาณัติ "อย่าคิดลองดีกับฉัน... แต่เธอก็ยังเลือกที่จะท้าทาย"
พิมรดากลืนน้ำฝาดเหนียวหนืดลงคออย่างยากลำบาก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก แม้ศักดิ์ศรีในใจจะร่ำร้องให้เธอก้าวถอยหลังเพื่อรักษาเกียรติของตนเองไว้ แต่สัญชาตญาณดิบภายในกายกลับร่ำร้องฟ้องถึงแรงดึงดูดอันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากร่างหนาของชายหนุ่ม เธอเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย แม้ริมฝีปากบางจะสั่นระริกจนไม่อาจซ่อนความหวาดหวั่น
"ถ้าเฮียคิดว่าการกักขังฉันไว้ด้วยอำนาจและเงินตรา มันจะทำให้ฉันยอมสยบให้เฮียไปตลอดล่ะก็... เฮียคงคิดผิดแล้วค่ะ" น้ำเสียงของเธอกล้าหาญ แม้จะเจือไปด้วยความสั่นพร่า
ภคินแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหนาก่อนที่เขาจะก้าวประชิดเข้ามาอย่างไร้ซึ่งช่องว่าง แรงกดดันจากมวลกายที่ใหญ่โตกว่าทำให้พิมรดาต้องถอยร่นจนแผ่นหลังบอบบางแนบชิดติดกับบานประตูไม้เนื้อแข็งอย่างไร้ทางหนี มือหนาเอื้อมมาตรึงกรามมนไว้ด้วยปลายนิ้วแข็งแกร่ง บีบกระชับพอให้เธอต้องแหงนเงยใบหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ
"ปากเก่งนักนะ... หวังว่าเวลาที่ฉันทำให้เธอครางใต้ร่าง ปากคอระรานพวกนี้จะยังแข็งข้ออยู่ได้แบบนี้นะพิม"
คำพูดจาจาบจ้วงและดิบเถื่อนทำให้เลือดในกายของหญิงสาวสูบฉีดพลان ร่างกายร้อนรุ่มขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับน้ำหอมราคาแพงและกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยกรุ่นอยู่ปลายจมูก ปลุกเร้าความรู้สึกซ่านเสียวที่เธอพยายามกด ทับมันเอาไว้มาโดยตลอด ริมฝีปากหยักลึกของเขาโน้มต่ำลงมาอย่างช้าๆ จงใจทิ้งระยะห่างให้ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวแก้มเนียนนุ่มจนเกิดอาการขนลุกชัน
ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของเขาเฉียดผ่านพวงแก้มลงมาหมายจะครอบครองกลีบปากสีระเรื่อ
ความรู้สึกบางอย่างภายในใจของพิมรดากลับพลิกผันไปอย่างสิ้นเชิง ความโกรธเกลียดและความหวาดกลัวเมื่อครู่มลายหายไปราวกับกลุ่มควัน ถูกแทนที่ด้วยแรงปรารถนาอันลึกซึ้งที่ปะทุขึ้นอย่างไร้การควบคุม เธอมองลึกเข้าไปในนัยน์ตาคมดุคู่นั้น เห็นประกายไฟแห่งความต้องการที่สะท้อนเงาของเธออยู่ภายใน และนั่น... เป็นชนวนเหตุที่ทำให้มือเรียวบางเลื่อนขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งของเขาโดยไม่รู้ตัว
ภคินชะงักไปเล็กน้อยต่อปฏิกิริยาที่เปลี่ยนไปอย่างฉับพลันของหญิงสาว นัยน์ตาคมเบิกกว้างขึ้นนิดหนึ่งด้วยความประหลาดใจระคนพอใจ ก่อนที่มุมปากจะได้รูปจะยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มร้ายกาจ
ในเมื่อเหยื่อเสนอตัวเดินเข้าหาปากเสือเอง มีหรือที่คนอย่างเขาจะปฏิเสธ
ริมฝีปากหนาประกบเข้าหาเรียวปากบางของเธออย่างเต็มรัก รสจูบในครานี้ไม่ได้ดิบเถื่อนหรือป่าเถื่อนเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา หากแต่เต็มไปด้วยความเร่าร้อน ดุเดือด และเต็มใจจากทั้งสองฝ่าย ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้ากวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ พิมรดาเผยอริมฝีปากต้อนรับสัมผัสวาบหวามนั้นด้วยความเต็มใจ เสียงครางแผ่วเบาดังเล็ดลอดออกมาจากลำคอของเธอ ยิ่งปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในตัวภคินให้พุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด
มือหนาเลื่อนลงมาโอบกระชับเอวคิ้วคอดกิ่วเข้าหาตัวอย่างแนบแน่น จนร่างทั้งสองแทบจะหลอมละลายรวมเป็นเนื้อเดียวกันสัมผัสจากฝ่ามืออุ่นร้อนที่ลูบไล้ไปตามแนวโค้งเว้าของแผ่นหลังปลุกเร้าให้ขนกายของหญิงสาวลุกชันไปทั่วร่าง ความซ่านเสียววิ่งพล่านจากปลายนิ้วเท้าแล่นริ้วขึ้นสู่สมองจนขาวโพลน พิมรดาจิกเล็บลงบนลาดไหล่กว้างภายใต้เสื้อเชิ้ตเนื้อดีเพื่อระบายความเสียวซ่านที่โถมซัดเข้ามาไม่ขาดสาย
จูบที่ไม่มีข้อแม้... จูบที่หลอมรวมเอาความเกลียดชัง ความดื้อรั้น และความปรารถนาอันดำมืดเข้าไว้ด้วยกันอย่างลงตัว ลมหายใจหอบกระชั้นของทั้งคู่ประสานเสียงกันก้องห้องนอนกว้าง ภคินถอนริมฝีปากออกช้าๆ อย่างเสียดาย ปล่อยให้หยาดน้ำใสเคลือบคลุมกลีบปากบวมเจ่อของหญิงสาว นัยน์ตาทั้งคู่ประสานกันในระยะประชิดที่เต็มไปด้วยไฟสวาทระอุอุ่น
"เธอเลือกเองนะพิม... ว่าจะไม่มีทางได้เดินออกจากห้องนี้ไปง่ายๆ อีกแล้ว" เสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหู พร้อมกับริมฝีปากหนาที่กดจูบซับลงบนซอกคอขาวเนียนอย่างกระหายหิว
ในขณะที่บทเพลงรักอันเร่าร้อนกำลังจะเริ่มต้นขึ้นอย่างไร้ทางหวนกลับ เสียงเคาะประตูกระชั้นชิดจากด้านนอกก็ดังแทรกขึ้นท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังสุกงอม ตามมาด้วยเสียงไขกุญแจสำรองที่ดังแกร็กอย่างรวดเร็วเกินกว่าจะเป็นการมาเยือนของแขกทั่วไป ภคินชะงักกкаรเคลื่อนไหว นัยน์ตาดุดันหันขวับไปมองบานประตูด้วยความกรุ่นโกรธ ก่อนที่ประตูล็อกจะถูกผลักเปิดออกเผยให้เห็นร่างระหงของมาดามซูเฟยที่ยืนส่งยิ้มเยือกเย็นอยู่ตรงนั้น พร้อมกับเอกสารลับในมือที่ทำให้บรรยากาศเปลี่ยนสีในพริบตาเดียว...
ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปในห้วงอารมณ์อันเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะคะ
หนีสิคะ...ถ้าคิดว่ารอดมือเฮีย•ตอนที่ 27
จูบที่ไม่มีข้อแม้
ผลงานโดย จูบแรกยามสายัณห์
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (จูบแรกยามสายัณห์)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง หนีสิคะ...ถ้าคิดว่ารอดมือเฮีย นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!