วันที่โลกเป็นสีชมพู

เอกสารในแฟ้มหนังสีดำถูกสะบัดลงบนโต๊ะไม้สักทองเสียงดังสนั่น ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของภคินกลับไม่ใช่ตัวอักษรทางธุรกิจเหล่านั้น หากแต่เป็นรอยยิ้มหยันที่มุมปากของมาดามซูเฟย หญิงสาวผู้ทรงอิทธิพลจากแดนมังกร ผู้ซึ่งมักปรากฏกายพร้อมกับกลิ่นอายของอันตรายและผลประโยชน์มหาศาล "ดูเหมือนว่าเวลาอันแสนหวานของเฮียคินจะถูกขัดจังหวะเสียแล้วนะคะ" ซูเฟยกล่าวด้วยน้ำเสียงเย้าแหบพร่า ดวงตาคู่คมกริบกวาดมองพิมรดาที่กำลังจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ด้วยใบหน้าแดงก่ำ เนื้อตัวของหญิงสาวon fire ร้อนระอุด้วยเพลิงอารมณ์ที่ยังไม่ทันมอดดับจากเหตุการณ์เมื่อครู่ ภคินแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ขยับตัวบังร่างบางของพิมรดาไว้ครึ่งหนึ่ง สัญชาตญาณความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของแผ่ซ่านออกมาจนอุณหภูมิในห้องประชุมส่วนตัวลดฮวบลงทันที นัยน์ตาดุดันคู่นั้นจ้องเขม็งไปยังผู้บุกรุกยามวิกาล "ถ้าเอกสารพวกนั้นมันไร้สาระพอที่จะทำให้ฉันต้องเสียเวลาความสุข... ฉันแนะนำให้เธอเดินกลับออกไปทางเดิม ซูเฟย ก่อนที่ฉันจะสั่งให้ลูกน้องหามเธอออกไปแทน" น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบของเขาเต็มไปด้วยอำนาจดิบเถื่อนที่ไม่มีใครกล้าท้าทาย ทว่ามาดามซูเฟยกลับไม่มีทีท่าหวาดกลัว หล่อนเพียงแต่หัวเราะเบาๆ ในลำคอแล้วทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาหนังอย่างถือวิสาสะ นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนแฟ้มเอกสาร "ของแบบนี้... ฟังแล้วอาจจะไม่อยากเชื่อนะคะ แต่ถ้าเฮียได้อ่านหน้าสุดท้าย อาจจะอยากเปลี่ยนใจจากการกอดผู้หญิงแก้ขัดคนนี้ มาสนใจเกมกระดานที่สนุกกว่าเดิมก็ได้" พิมรดากำมือแน่นด้วยความอับอายและโกรธกร่า ศักดิ์ศรีที่ถูกเหยียบย่ำด้วยคำว่า 'ผู้หญิงแก้ขัด' ทำให้เธอกัดริมฝีปากจนห่อเลือด แต่ก่อนที่เธอจะทันได้เอ่ยปากตอกกลับ ภคินก็ยกมือขึ้นห้ามด้วยหางตา มือหนาเอื้อมมาคว้าข้อมือเล็กของเธอไว้ บีบเบาๆ ทว่ามั่นคง ราวกับจะบอกให้เธอสงบปากและยืนอยู่ข้างเขาในฐานะ 'คนของเขา' "พูดมา" ภคินสั่งสั้นๆ สายตาคมปลาบจับจ้องเอกสารในมือซูเฟย "คลังสินค้าล็อตใหญ่ที่ฮ่องกงกำลังมีปัญหา... และคนที่อยู่เบื้องหลังการหักหลังครั้งนี้ ไม่ใช่ใครอื่นไกล..." ซูเฟยจงใจเว้นจังหวะ ปรายตามองพิมรดาด้วยรอยยิ้มร้ายกาจ "แต่เป็นพี่ชายแท้ๆ ของเด็กในปกครองของเฮียเองค่ะ... ภาคภูมิ เอาชื่อพี่สาวไปจำนองเล่นจนหมดตูด แล้วแถมยังเอาโค้ดลับการขนส่งไปขายให้คู่แข่งเราซะด้วย" บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงในฉับพลัน พิมรดาหน้าถอดสี ร่างกายเย็นเฉียบราวกับถูกสาดด้วยน้ำแข็ง หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม "ไม่จริง... พี่ภาคไม่มีทางทำแบบนั้น!" "ทำไมจะไม่ได้ล่ะคะน้องพิม ในเมื่อความโลภมันไม่เคยปรานีใคร" ซูเฟยลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระเหย "ตอนนี้ภาคภูมิกำลังหนีหัวซุกหัวซุน และถ้าเฮียคินช้าไปก้าวเดียว เงินลงทุนนับพันล้านก็จะละลายหายไปกับสายน้ำ... ทีนี้ล่ะค่ะ วันที่โลกเคยเป็นสีชมพูในคฤหาสน์หลังนี้ คงเปลี่ยนเป็นสีเลือดอย่างแน่นอน" ภคินไม่แม้แต่จะชายตามองซูเฟย รัศมีความน่ากลัวแผ่ซ่านออกจากร่างหนาจนน่าขนลุก เขาหันกลับมามองพิมรดาที่กำลังสั่นเทาด้วยความตกใจและหวาดกลัว แววตาของเขาไม่ได้โกรธเกรี้ยวใส่เธอ แต่มันคือความเหี้ยมเกรียมที่พร้อมจะบดขยี้ทุกสิ่งที่ขวางหน้า มือหนาละจากข้อมือเล็ก เปลี่ยนมาบصارรั้งท้ายทอยมนของพิมรดาให้เงยขึ้นสบตา บังคับให้เธอรับรู้ถึงอำนาจอันเด็ดขาดที่ครอบครองเธออยู่ "คนของฉัน... ต่อให้มันโง่แค่ไหน ฉันจะเป็นคนลงโทษมันเอง" ภคินกระซิบชิดริมฝีปากนุ่ม น้ำเสียงแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยแรงกดดันที่ทำเอาคนฟังแทบหยุดหายใจ "ส่วนเธอ... พิมรดา เตรียมตัวให้ดี เพราะหลังจากนี้ ฉันจะทบต้นทบดอกความเสียหายทั้งหมด... บนเตียงของฉัน!" ซูเฟยที่ยืนมองภาพนั้นยิ้มเยาะด้วยความสะใจ หันหลังเตรียมเดินออกจากห้องเพื่อเปิดทางให้พายุลูกใหญ่ได้โหมกระหน่ำ ทว่าในจังหวะที่ประตูกำลังจะถูกปิดลง เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของภคินก็แผדเสียงแหลมขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันอันตึงเครียด เขาหยิบมันขึ้นมาเหลือบมองหน้าจอเพียงแวบเดียว นัยน์ตาดุดันก็หรี่แคบลงทันที หน้าจอแสดงภาพจากกล้องวงจรปิดหน้าคฤหาสน์... ร่างของภาคภูมิ พี่ชายตัวดีของพิมรดากำลังถูกลูกน้องของเขาลากเข้ามาในสภาพสะביกสะบอม พร้อมกับรอยเลือดบนใบหน้า และเสียงตะโกนโวยวายที่ดังทะลุเข้ามาถึงด้านใน "ช่วยด้วย! ช่วยฉันด้วย ไอ้คินมันจะฆ่าฉัน!" เสียงกรีดร้องของภาคภูมิดังลั่นผ่านจอ ก่อนที่ภาพจะตัดไปพร้อมกับเสียงปืนนัดหนึ่งที่ดังสนั่นขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย! จูบแรกยามสายัณห์ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปในห้วงอารมณ์อันเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะคะ