เงื้อมมือมารกลับมาเยือน

เสียงกระดาษปึกหนากระแทกลงบนโต๊ะไม้เนื้อดีดัง *ปึก* เรียกสติให้พิมรดารีบดึงสายตากลับมาจากเอกสารการเงินบนหน้าจอ หญิงสาวสะดุ้งสุดตัวเมื่อเงยหน้าขึ้นแล้วพบกับใบหน้าอันบิดเบี้ยวด้วยความโลภและหยาดเหงื่อที่ผุดพรายตามขมับของ ‘ภาคภูมิ’ พี่ชายแท้ๆ ของเธอเอง ชายหนุ่มผู้ผลาญชีวิตและอนาคตของครอบครัวยืนหอบหายใจจนอกกระเพื่อม ดวงตาแดงก่ำคู่นั้นเต็มไปด้วยความหวาดผวาแต่ก็ยังไม่วายฉายแววละโมบละหลอดอย่างน่าสมเพช "พิม... น้องรัก ช่วยพี่ด้วย แกต้องช่วยพี่ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายจริงๆ!" เสียงแหบพร่าของภาคภูมิเอ่ยขึ้นพร้อมกับมือสั่นเทาที่เอื้อมมากุมขอบโต๊ะทำงานในห้องพักรับรองส่วนตัวภายในคาสิโนหรูของเฮียคิน พิมรดากัดริมฝีปากจนห่อเลือด ความโกรธเกรี้ยวและเวทนาตีรวนขึ้นมาจุกอกจนแทบหายใจไม่ออก เธอยันกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตากลมโตจ้องมองพี่ชายด้วยแววตาสั่นระริกแต่เต็มไปด้วยความแข็งกร้าว "พี่ภูมิ! นี่พี่กล้าดียังไงถึงแอบเข้ามาที่นี่อีก! ลืมแล้วหรือไงว่าเฮียคินสั่งไว้ว่ายังไง ถ้าเฮียรู้ว่าพี่กล้าโผล่มาเหยียบที่นี่ลับหลังเขา... ชีวิตพี่จะไม่เหลือแม้แต่กระดูกจะฝังนะ!" พิมรดาเค้นเสียงกระซิบลอดไรฟันด้วยความหวาดกลัวแทนคนตรงหน้า มือเรียวบางกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ "ก็เพราะกูไม่มีทางเลือกน่ะสิเว้ย!" ภาคภูมิแผดเสียงลอดไรฟันกลับมาอย่างลืมตัว ก่อนจะรีบหันไปมองซ้ายมองขวาด้วยความหวาดระแวง กลัวว่าเงาของเจ้าพ่อมาเฟียจะโผล่พรวดออกมาจากมุมห้อง "พวกมันตามล่ากูถึงห้องเช่า บ่อนเถื่อนแถวชานเมืองมันส่งคนมาขู่เอาชีวิตกูแล้ว ถ้ากูไม่มีเงินสองล้านไปจ่ายภายในคืนนี้ กูตายแน่ๆ พิม! แกต้องเอาเงินจากไอ้คินมาให้พี่ แกเป็นเมียมันนี่หว่า แค่เงินสองล้าน ขนหน้าแข้งมันไม่ร่วงหรอกน่า!" "เมียเหรอ?" พิมรดากรีดยิ้มหยันให้กับคำพูดน่าสมเพชนั้น หยาดน้ำตาคลอหน่วยด้วยความอัปiยสู "พี่เห็นพิมเป็นอะไร เป็นเครื่องผลิตเงิน เป็นตัวขัดดอก หรือเป็นนางบำเรอที่พี่จะมาสูบเลือดสูบเนื้อได้ตามใจชอบงั้นเหรอ! ตลอดเวลาที่ผ่านมา พิมต้องเอาเรือนร่างและศักดิ์ศรีเข้าแลกเพื่อชดใช้หนี้สินบ้าๆ ที่พี่ก่อไว้ตั้งกี่ครั้งพี่เคยรู้บ้างไหม!" "อ้าวอีพิม! แกกล้าขึ้นเสียงใส่พี่หรอกเหรอ!" ภาคภูมิหมดความอดทน พุ่งเข้ามาคว้าท่อนแขนเรียวของน้องสาวแล้วบีบแน่นด้วยความโมโหจนผิวเนื้อขึ้นรอยแดงเป็นปื้น "จำไว้ว่าตระกูลเราพังเพราะใคร! ถ้าไม่ใช่เพราะแกที่เกิดมาเป็นภาระ... กูต้องมาทนรับกรรมแบบนี้เหรอวะ เอาเงินมา! ไม่งั้นกูจะแหกปากฟ้องไอ้คินให้หมด ว่าลับหลังมันแกแอบติดต่อกับใครบ้าง!" "ปล่อยพิมนะ! พี่ภูมิ... เจ็บ!" พิมรดาพยายามบิดข้อมือหนีแต่แรงอันน้อยนิดไม่สามารถสู้แรงของผู้ชายติดการพนันได้เลย ความหวาดกลัวเริ่มกัดกินหัวใจไม่ใช่เพราะกลัวคำขู่ของพี่ชาย แต่กลัวว่าสายตาคมกริบราวกับพญามารของภคินจะมาเห็นภาพนี้เข้า บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบขาดใจ อากาศรอบตัวราวกับถูกสูบออกไปจนหมดสิ้นเมื่อประตูห้องวีไอพีถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ *แกร็ก...* เสียงกลอนประตูขยับเบาๆ แต่กลับดังสะท้อนก้องในโสตประสาทของคนทั้งสอง ภาคภูมิชะงักกึก มือที่กำแขนพิมรดาคลายออกโดยอัตโนมัติ ร่างกายของเขาแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน เมื่อเงาสูงใหญ่ของใครบางคนทาบทับลงมาเหนือร่างของพวกเขาทั้งคู่ กลิ่นกายอันคุ้นเคยที่ผสมผสานระหว่างบุหรี่ราคาแพงและน้ำหอมกลิ่นไม้เข้มข้นลอยมาแตะจมูก พิมรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ในความเงียบงันอันน่าอึดอัดนั้น... เสียงทุ้มต่ำ เยียบเย็น และทรงอำนาจจนน่าขนลุกก็ดังขึ้นจากด้านหลัง "มือเติบดีนี่... กล้าดียังไงถึงมาลูบคมฉันถึงถิ่น" ภคินก้าวเท้าเข้ามาในห้องอย่างเชื่องช้า ทว่าทุกย่างก้าวกลับเต็มไปด้วยพลังคุกคามอันดิบเถื่อน ใบหน้าคมคายไร้รอยยิ้ม ดวงตาสีนิลคมกริบกวาดมองข้อแขนแดงช้ำของพิมรดาก่อนจะเลื่อนขึ้นไปจ้องมองหน้าภาคภูมิที่ซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด "เฮีย... เฮียคิน..." ภาคภูมิเข่าอ่อนยวบทรุดลงไปกองกับพื้นในทันที ความหยิ่งผยองเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงสุนัขจนตรอกที่รอวันถูกเชือด ภคินไม่แม้แต่จะชายตามองเศษสวะที่คุกเข่าอยู่เบื้องล่าง ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าไปประชิดตัวพิมรดาอย่างรวดเร็วก่อนจะใช้มือหนาคว้าเอวบางเข้าหาตัว บีบกระชับแน่นจนร่างนุ่มแนบชิดกับแผงอกแกร่งราวกับจะประกาศความเป็นเจ้าของอย่างเด็ดขาด ดวงตาคมปลาบก้มลงมองหญิงสาวในอ้อมกอด แววตานั้นเต็มไปด้วยเพลิงโทสะที่ถูกจุดขึ้นเงียบๆ ทว่าน้ำเสียงที่กระซิบข้างใบหูของเธอกลับพร่าเร่าและอันตรายยิ่งกว่าสิ่งใด "ดูเหมือนว่าฉันจะตามใจเธอดكاتเกินไปสินะ พิมรดา... ถึงได้มีพวกน่ารังเกียจกล้ามาหาเศษหาเลยกับ *'ของเล่น'* ของฉันถึงที่นี่" นิ้วแกร่งเชยคางพิมรดาขึ้นบังคับให้สบตา รสจูบดุดันเมื่อคืนก่อนยังคงทิ้งร่องรอยความระบมไว้ที่ริมฝีปากอิ่ม แต่ตอนนี้สายตาของเขาที่มองมากลับเต็มไปด้วยความหึงหวงและกระหายใคร่ที่จะลงทัณฑ์เธอให้หลอมละลายคามือ "ปล่อยนะ... เฮียคิน พิมไม่ได้..." พิมรดาพยายามอธิบาย เสียงสั่นเครือด้วยความตื่นตระหนก แต่ถูกตัดบทด้วยสัมผัสร้อนผ่าวที่ฝังลงมาบนต้นคอขาวเนียนอย่างอุกอาจท่ามกลางสายตาของพี่ชายแท้ๆ ภาคภูมิเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นการแสดงออกอันป่าเถื่อนและไร้ความเกรงใจนั้น ขณะที่ภคินกระตุกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นจ้องมองพี่ชายนางเอกด้วยแววตาดุร้ายราวกับราชสีห์ที่กำลังจะขย้ำเหยื่อ "ส่วนแก... กล้าดียังไงมาแตะต้องเมียฉัน" ภคินเอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน "เตรียมตัวรับผลของการกระทำครั้งนี้ไว้ให้ดี... เพราะฉันจะทำให้แกได้รู้ว่า นรกบนดินมันหน้าตาเป็นยังไง!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปในห้วงอารมณ์อันเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะคะ