ความลับที่ถูกเปิดโปง

"ไอ้ภูมิ! มึงกล้าดียังไงถึงย้อนกลับมาเหยียบที่นี่อีก!" เสียงตะคอกก้องของภคินดั่งอสนีบาตที่ฟาดลงกลางโถงทางเดินส่วนตัวภายในเพนท์เฮาส์หรู ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มของเขาดูน่าเกรงขามราวกับพญามัจจุราชที่กำลังโกรธจัด ฝ่ามือหนาบีบเข้าที่ต้นคอของภาคภูมิแน่นจนชายหนุ่มหน้าเขียวคล้ำ ดิ้นรนขัดขืนอย่างหมดสภาพ "เฮียคิน! ปล่อยพี่ภูมิเดี๋ยวนี้นะคะ!" พิมรดากรีดร้อง ร่างบางถลาเข้ามาหมายจะผลักไสร่างกำยำของอีกฝ่ายออกไป แต่กลับถูกเฮียคินตวัดแขนแกร่งโอบรัดเอวบางเข้าหาตัวแน่นจนลมหายใจของเธอติดขัด กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นกายกำยำของผู้ชายที่เปี่ยมด้วยอำนาจทำเอาพิมรดาสั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ "เห็นหรือยังพิม... ว่าไอ้พี่ชายตัวดีของเธอคนนี้ มันไม่ได้กลับมาเพื่อจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ แต่มันกลับมาพร้อมกับเศษเงินและกลิ่นเหล้าเน่าๆ เพื่อจะมาขอไถเงินฉันอีกรอบ" ภคินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นเย็นเยียบจนน่าขนลุก ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองหญิงสาวในอ้อมกอดด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน "เธอสัญญาแล้วนะว่าจะไม่ให้มันเข้ามาใกล้ที่นี่อีก ครั้งนี้ถือว่าเป็นการหักหลัง... ซึ่งฉันเกลียดที่สุด" "พิมไม่รู้... พิมไม่รู้จริงๆ ว่าพี่ภูมิจะมา" พิมรดาพยายามอธิบาย น้ำตาคลอเบ้าด้วยความอับอายและหวาดกลัวต่อสายตาของคนรักที่เปลี่ยนไปเป็นคนละคน "พิม... พี่แค่... แค่มาขอโอกาสอีกครั้ง เฮียครับ ผมจะทำงานใช้หนี้ให้หมดจริงๆ" ภาคภูมิพยายามเค้นเสียงออกมาพลางหอบหายใจถี่ด้วยความเจ็บปวด ภคินไม่รอช้า เขาเหวี่ยงร่างของภาคภูมิไปที่พื้นอย่างไม่ใยดี ก่อนจะหันมาคว้าข้อมือเล็กของพิมรดาแล้วลากเธอเข้าไปในห้องนอนกว้างขวางที่ตกแต่งด้วยโทนสีดำดุดัน บานประตูถูกปิดล็อกด้วยเสียงกระแทกที่ดังสนั่นหวั่นไหว "เฮียคิน... ฟังพิมก่อนนะคะ พิมขอโทษ" "ขอโทษงั้นเหรอ?" ภคินกระชากร่างบางเข้าหาตัวจนหน้าอกอวบอัดเบียดชิดกับแผงอกแกร่ง แรงดึงดูดระหว่างทั้งคู่พุ่งสูงขึ้นราวกับปรอทที่กำลังจะแตก มือหนาเชยคางมนขึ้นมาบังคับให้เธอต้องสบตาที่ลุกโชนด้วยแรงปรารถนาและโทสะ "รู้ไหมว่าฉันต้องจ่ายค่าตอบแทนเท่าไหร่ เพื่อให้ได้ตัวเธอมาปรนนิบัติ... และตอนนี้คนในครอบครัวเธอก็ยังจ้องจะทำลายข้อตกลงของเราอีก" "พิมไม่ได้ตั้งใจ... พิมยอมแล้ว ฮึก... เฮียจะลงโทษยังไงพิมก็ยอม แต่ขอร้อง... อย่าทำอะไรพี่ภูมิเลยนะคะ" พิมรดาสะอื้นไห้ ร่างกายบอบบางสั่นสะท้านอยู่ในวงแขนแกร่ง ความรู้สึกผิดและแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านทำให้น้ำตาของเธอไหลรินอาบแก้ม ภคินจ้องมองใบหน้าหวานที่เปื้อนน้ำตาด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ก่อนที่สัมผัสอันดิบเถื่อนจะเริ่มต้นขึ้น เขาก้มลงบดขยี้ริมฝีปากบางอย่างเร่าร้อน รสจูบที่เปี่ยมด้วยความโกรธเกรี้ยวและแรงหิวโหยในเวลาเดียวกัน มือหนาขยำไปตามลาดไหล่และแผ่นหลังเนียนนุ่ม ปลดเปลื้องเสื้อผ้าของเธอออกอย่างใจร้อน ราวกับจะฉีกกระชากศักดิ์ศรีที่หลงเหลืออยู่ออกไปให้หมดสิ้น พิมรดาตอบรับสัมผัสนั้นด้วยความจำนน ร่างกายของเธอหลอมละลายไปตามแรงมือของชายหนุ่มผู้ทรงอำนาจ บนเตียงกว้างที่แสนหรูหรา ภคินเปลี่ยนความโกรธให้กลายเป็นบทรักที่เร่าร้อนถึงใจ ร่างหนาโถมกายเข้าหาความหวานล้ำที่เขามีสิทธิ์ครอบครองเพียงผู้เดียว เสียงครางกระเส่าและเสียงลมหายใจหอบถี่ดังระงมไปทั่วห้อง ทุกสัมผัสที่เขามอบให้มันทั้งดิบเถื่อนและละเอียดอ่อนจนพิมรดาไม่อาจต้านทาน พายุอารมณ์พัดพาให้ทั้งคู่ดำดิ่งลงสู่ห้วงเหวแห่งความสุขสมที่ไร้ทางออก หลังจากเปลวไฟแห่งเสน่หาเริ่มมอดลงเหลือเพียงร่องรอยของความเหนื่อยอ่อนและคราบน้ำตา ภคินยังคงกอดรัดร่างบางไว้แน่น มือหนาลูบไล้เส้นผมยาวสลวยของเธออย่างแผ่วเบา ต่างจากเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง "จำไว้นะพิม... ถ้าเธอยังอยากให้พี่ชายเธอมีชีวิตรอด เธอก็ต้องเป็นของฉัน... ของฉันคนเดียวเท่านั้น ห้ามมีคนอื่นห้ามมีข้อแม้" พิมรดาหลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้า เธอรู้ดีว่าตัวเองกำลังติดอยู่ในกรงทองที่ไม่มีทางหลุดพ้น แต่ทว่า... ในวินาทีที่เธอกำลังจะจมดิ่งเข้าสู่ห้วงนิทรา เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้าห้องนอน ตามด้วยเสียงเคาะประตูที่รัวและหนักแน่นจนน่าใจหาย *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* "เฮียคินคะ... ซูเฟยมีเรื่องสำคัญมากเกี่ยวกับบัญชีลับของคาสิโนที่ต้องรีบคุยกับเฮียตอนนี้เลยค่ะ" ภคินชะงักไป ดวงตาที่เคยอ่อนโยนกลับมาแข็งกร้าวในทันที เขาลุกขึ้นจากเตียงอย่างรวดเร็วโดยไม่สนว่าพิมรดาจะรู้สึกอย่างไร ความตึงเครียดกลับมาปกคลุมห้องอีกครั้งเมื่อมาดามซูเฟยปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับเอกสารบางอย่างในมือที่ดูเหมือนจะเป็นชนวนระเบิดครั้งใหม่ พิมรดามองดูแผ่นหลังของชายหนุ่มที่กำลังเดินออกไปหาผู้หญิงอีกคน พร้อมกับความรู้สึกสังหรณ์ใจบางอย่างที่เริ่มกัดกินหัวใจว่า... ความลับที่เธอเพิ่งได้รับรู้เมื่อครู่นี้ กำลังจะนำไปสู่จุดจบที่คาดไม่ถึง ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปในห้วงอารมณ์อันเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะคะ