บทลงโทษคนดื้อ

“พี่ภาคภูมิอยู่ที่ไหน... พิม!” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยไอสังหารดังขึ้นกึกก้องในห้องนอนกว้างขวาง ร่างสูงใหญ่ของภคินก้าวเข้ามาประชิดตัวหญิงสาวที่ยืนสั่นเทาอยู่ข้างเตียง แววตาของเขาไม่ได้มีความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มันมีเพียงความดุดันราวกับพยัคฆ์ที่ถูกลูบคม พิมรดาเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเผือด เธอพยายามถอยหลังหนี แต่แผ่นหลังกลับปะทะเข้ากับขอบเตียงไม้สักทองอย่างจัง “พิมไม่ทราบค่ะ... เฮียคินจะให้พิมตอบกี่ครั้ง พิมก็ไม่รู้จริงๆ” “โกหก!” ภคินกระชากแขนเรียวบางของเธอเข้าหาตัวจนร่างของพิมรดาถลามาปะทะกับแผงอกแกร่ง กลิ่นซิการ์จางๆ ผสมกับกลิ่นกายกำยำของผู้ชายที่เต็มไปด้วยอำนาจทำให้พิมรดาหายใจติดขัด หัวใจดวงน้อยเต้นรัวแรงราวกับจะหลุดออกมาจากอก เธอรู้ดีว่านี่คือจุดจบของความอดทนที่เขามีต่อเธอ “พี่ชายเธอเอาเงินของฉันไปก้อนใหญ่ และเธอก็เป็นคนกบดานข่าวให้มัน... คิดว่าฉันโง่มากหรือไง พิมรดา?” มือหนาเลื่อนจากต้นแขนขึ้นมาบีบคางมนของเธอแน่น นิ้วโป้งของเขาคลึงเคล้นริมฝีปากนุ่มอย่างคุกคาม “ในเมื่อเธออยากปกป้องมันนัก ก็ต้องดูว่าร่างกายของเธอจะทนบทลงโทษจากฉันได้นานแค่ไหน” เขากระชากร่างเธอทิ้งลงบนเตียงกว้างแรงๆ ก่อนจะตามขึ้นไปคร่อมทับอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายความโกรธเกรี้ยวแผ่ซ่านออกมาจนพิมรดารู้สึกหายใจไม่ออก เธอพยายามผลักดันแผงอกแกร่งนั้นออกไป แต่สำหรับภคิน... แรงของเธอไม่ได้ต่างอะไรกับการสะกิด “เฮียคิน... ปล่อยพิมนะ!” “ไม่มีวัน” เขาคำรามชิดริมฝีปากเธอ ก่อนจะกดจูบลงมาอย่างดุดัน ไร้ความปรานี มันไม่ใช่จูบที่เปี่ยมด้วยเสน่หา แต่มันคือจูบที่ต้องการประกาศศักดาและตอกย้ำความเป็นเจ้าของ เขาขบเม้มริมฝีปากเธอจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ ก่อนจะแทรกเรียวลิ้นร้อนรุ่มเข้าไปตักตวงความหวานอย่างหิวกระหาย พิมรดาหลับตาแน่น หยาดน้ำตาไหลรินด้วยความอัดอั้น ทว่าร่างกายกลับทรยศต่อสมอง... ผิวสัมผัสจากฝ่ามือร้อนผ่าวที่ลากไล้ไปตามซอกคอและเนินอกของเธอกลับทำให้ช่องท้องของเธอสั่นสะท้าน แรงขับทางเพศที่ถูกปลุกเร้าโดยฝีมือของเขามันช่างรุนแรงเกินกว่าที่หญิงสาวจะต้านทานไหว “จำไว้ว่าเธอเป็นของใคร...” เสียงแหบพร่ากระซิบข้างใบหู ในขณะที่มือหนาปลดเปลื้องอาภรณ์ของเธอออกด้วยความชำนาญเพียงมือเดียว “อย่าริอาจเอาความลับมาแลกกับความเมตตาของฉันอีก” บทรักอันดุเดือดเริ่มขึ้นท่ามกลางความตึงเครียดภคินไม่ได้ออมแรงในทุกจังหวะสัมผัส เขาเปลี่ยนความโกรธแค้นให้กลายเป็นแรงพิศวาสที่ร้อนแรงดั่งเปลวเพลิง พิมรดาถูกต้อนจนมุมในทุกท่วงท่า ร่างกายของเธอหลอมละลายใต้เงื้อมมือของชายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล เขาสอนให้เธอรู้ว่าท่ามกลางความขัดแย้ง ความสัมพันธ์ของเขาและเธอนั้นไม่มีพื้นที่สำหรับ ‘อิสระ’ ทุกครั้งที่เขาเคลื่อนไหว ทุกครั้งที่เขาเรียกหาชื่อเธอด้วยน้ำเสียงดิบเถื่อน พิมรดาก็แทบจะลืมเลือนโลกภายนอก เหลือเพียงความซ่านกระสันที่พุ่งทะยานจนถึงจุดสูงสุด เขาสอดประสานกายเข้ามาซ้ำแล้วซ้ำเล่าเหมือนต้องการจะฝังรอยตรึงตราให้ลึกสุดหัวใจ ย้ำเตือนว่าไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้องเธอ เมื่อพายุอารมณ์สงบลง ห้องทั้งห้องเหลือเพียงเสียงหอบหายใจของคนสองคน ภคินยังคงกอดรัดร่างนุ่มนิ่มไว้แน่น ใบหน้าคมสันซบลงบนไหล่มน กลิ่นหอมจางๆ จากเรือนร่างของหญิงสาวที่เขารักและแค้นในเวลาเดียวกันทำให้เขารู้สึกสงบลงเล็กน้อย แต่ทว่า... วินาทีที่เขากำลังจะปิดเปลือกตาลง เสียงโทรศัพท์เครื่องหรูบนโต๊ะข้างเตียงก็ดังขึ้น หน้าจอแสดงชื่อ ‘มาดามซูเฟย’ ทำให้ดวงตาคู่คมของภคินวาวโรจน์ขึ้นมาทันที เขาเหลือบมองพิมรดาที่นอนอ่อนแรงอยู่ใต้ร่าง ก่อนจะกดรับสายด้วยมือเดียว “ว่าไง... ซูเฟย” เสียงหวานหยดย้อยจากปลายสายดังลอดออกมาจนพิมรดาได้ยินชัดเจน “เฮียคินคะ... พิมรดาไม่ได้บอกเฮียใช่ไหมว่าพี่ชายของเธอเพิ่งจะโอนเงินก้อนสุดท้ายที่ขโมยมาเข้าบัญชีใคร... อ้อ ลืมไป พี่ชายเธอน่ะ ตอนนี้เขากำลังนั่งดื่มไวน์กับฉันอยู่ที่คาสิโนฝั่งตะวันออกนะคะ” ภคินชะงักกึก มือที่กอดเอวพิมรดาเผลอออกแรงบีบจนขึ้นรอยแดง แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นมืดดำดิ่งลึกยิ่งกว่าเดิมเมื่อหันมามองพิมรดาที่เบิกตากว้างด้วยความตกใจ “พิม... เธอมีอะไรจะสารภาพก่อนที่ฉันจะไปถึงที่นั่นไหม?” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปในห้วงอารมณ์อันเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะคะ จูบแรกยามสายัณห์