การตัดขาด

กลิ่นอายของบุหรี่ราคาแพงคละคลุ้งปะปนกับความเย็นเฉียบของเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานส่วนตัวชั้นบนสุดของคาสิโน ภคินไม่ได้เหลียวมองซองเอกสารสีน้ำตาลที่ถูกโยนลงบนโต๊ะทำงานกระจกนิรสายตาคมกริบดุจพญาอินทรีย์จดจ้องอยู่เพียงร่างระหงของพิมรดาที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหน้า หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเผือด ขณะที่หยาดน้ำตาคลอหน่วยในดวงตากลมโตคู่นั้น แต่มันไร้ซึ่งความหมายใดๆ ในสายตาของเจ้าพ่อมาเฟียผู้ไร้ความปรานี "อ่านสิคะ พิม... หรืออยากให้เฮียอ่านให้ฟังทีละบรรทัด ว่าพี่ชายตัวดีของเธอเอาตัวเข้าไปผูกพันกับวงจรอุบาทว์ไหนไว้บ้าง" เสียงทุ้มต่ำราบเรียบแต่น่ากลัวดังลอดไรฟัน ภคินขยับกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำในสูทสั่งตัดพิเศษก้าวเข้าไปหาเธอทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ทว่ากดดันจนลมหายใจของหญิงสาวสะดุด เอกสารในซองนั้นคือหลักฐานการกู้ยืมเงินนอกระบบก้อนมหึมา พร้อมกับสัญญาจำยอมเอาชีวิตของภาคภูมิมาเป็นเดิมพัน หากไร้ซึ่งการช่วยเหลือจากเจ้าพ่อหนุ่ม ป่านนี้พี่ชายแท้ๆ ของเธอคงกลายเป็นเศษเนื้อที่ถูกโยนให้ปลาในทะเลสาบไปนานแล้ว พิมรดากลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างยากลำบาก มือเรียวสั่นเทายื่นไปหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาอ่านด้วยความรู้สึกที่ดิ่งเหว ตัวเลขหนี้สินมหาศาลและการเซ็นชื่อค้ำประกันด้วยชีวิตทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น "พี่ภูมิ... เขาทำแบบนี้อีกแล้ว..." เสียงของเธอกระซิบแผ่วเบา เจือความเจ็บปวดและละอายใจจนแทบไม่เหลือชิ้นดี "ใช่ค่ะ เขามันก็แค่ผีพนันที่เห็นชีวิตน้องสาวเป็นแค่สินค้าแลกเปลี่ยน" ภคินยื่นมือหนาออกไปคว้าคางสวยให้เงยขึ้นบังคับให้สบตา ปลายนิ้วหยาบกร้านไล้ตามกรอบหน้าเนียนที่เปรอะเปื้อนคราบน้ำตา "แต่ครั้งนี้... มันจะไม่มีการช่วยรอบที่สามอีกแล้ว พิมรดา" "เฮียคินคะ... นั่นพี่ชายพิมนะคะ ถึงเขาจะเลวร้ายแค่ไหน แต่เขาก็..." "ไม่มีแต่ค่ะ!" เสียงตวาดกร้าวตัดบทดังสนั่นห้องจนพิมรดาสสะดุ้งเฮือก แววตาดิบเถื่อนไร้ความปรานีฉายชัดเจน "เธอจำใส่สมองเอาไว้ ภาคภูมิ พี่ชายตัวดีของเธอ ถูกตัดขาดจากวงจรสิ้นเชิง ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป เขาจะไม่ใช่ภาระของเธอ และจะไม่เหยียบเข้ามาในอาณาเขตของฉันอีกเด็ดขาด ใครหน้าไหนที่ยื่นมือช่วยมัน... เตรียมตัวรับผลที่จะตามมาได้เลย" คำประกาศิตนั้นเด็ดขาดราวกับคมมีดที่กรีดลงบนหัวใจ พิมรดารู้ดีว่าความอดทนของชายหนุ่มมาถึงขีดสุดแล้ว ภาคภูมิสร้างหนี้ สร้างความฉิบหาย และเหยียบย่ำความหวังดีของเธอครั้งแล้วครั้งเล่า จนแม้แต่เธอเองก็แทบจะไม่เหลือความรู้สึกหลงเหลือให้อีกต่อไป น้ำตาร่วงหล่นลงมาจากนัยน์ตาคู่สวย เธอพยักหน้ารับช้าๆ อย่างจำนนต่อชะตากรรม เพราะตระหนักดีว่าความเมตตาครั้งสุดท้ายของภคิน ได้ถูกผลาญจนหมดสิ้นไปเพราะความโลภของพี่ชายตัวเองแล้ว "พิม... เข้าใจแล้วค่ะ" เสียงกระซิบแหบพร่าเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากสั่นระริก รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมผุดขึ้นที่มุมปากของเจ้าพ่อมาเฟีย เมื่อเห็นความพังทลายในแววตาของหญิงสาว ภคินไม่ชอบเห็นน้ำตาของเธอ แต่มันคือวิธีเดียวที่จะทำให้พิมรดากลายเป็นของเขาอย่างสมบูรณ์แบบโดยไม่มีสิ่งรบกวนจิตใจจากสายเลือดจอมปลอมอีกต่อไป มือหนากระชากร่างบางเข้าหาตัวจนแผ่นอกแนบชิดกับแผงอกกว้าง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงระคนกลิ่นกายเย้ายวนที่เขาเสพติด "ในเมื่อไม่มีใครหน้าไหนมายุ่งกับเธอได้อีกแล้ว..." น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นพร่ากระซิบ เต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนที่พุ่งพล่านขึ้นมาแทนที่ความโกรธขึง "ถึงเวลาที่เธอต้องชดใช้ค่าเสียหายทั้งหมด... ด้วยร่างกายของเธอแล้วค่ะคนดี" ไม่รอให้เธอได้ตั้งตัว ภคินก้มลงบดริมฝีปากลงมาอย่างเร่าร้อนและดุดัน รสจูบที่ทั้งลงทัณฑ์และเรียกร้องทำให้พิมรดาแทบละลายคาอ้อมแขน ความเสียใจ ความเจ็บปวด และความเคว้งคว้างทั้งหมดถูกกลืนกินหายไปใต้สัมผัสวาบหวามที่เขาปรนเปรอให้ มือหนาลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้ชุดเดรสเข้ารูปอย่างถือสิทธิ์ สัมผัสอันร้อนรุ่มปลุกเร้าอารมณ์สวาทให้ลุกโชนขึ้นท่ามกลางความมืดมนของปัญหา ในค่ำคืนที่ความสัมพันธ์สายเลือดถูกตัดขาดอย่างไร้เยื่อใย ร่างกายของเธอกลับถูกพันธนาการไว้ด้วยโซ่ตรวนแห่งเสน่หาที่ไร้ทางหลีกหนี ภคินอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกโดยไม่ยอมปล่อยให้ริมฝีปากเป็นอิสระ ก้าวตรงไปยังห้องพักส่วนตัวด้านในเพื่อเริ่มบทรักอันเร่าร้อนที่จะย้ำเตือนว่าเراเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว... ตลอดไป ทว่า ในขณะที่เปลวไฟแห่งอารมณ์กำลังแผดเผาจนถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูด้านนอกห้องทำงานก็ดังขึ้นอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงรายงานด้วยความตื่นตระหนกของลูกน้องคนสนิทที่ทำให้ภคินต้องชะงักกึก "นายครับ! มาดามซูเฟย์... บุกเข้ามาถึงด้านล่างแล้วครับ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและอินไปกับเรื่องราวของเฮียคินและน้องพิมนะคะ