น้ำตากับความพ่ายแพ้

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นหอมเย็นของโคโลญจน์ราคาแพงในห้องทำงานส่วนตัวชั้นบนสุดของคาสิโน ภคินไม่ได้แม้แต่จะกะพริบตา ขณะที่ปลายกระบอกปืนสแตนเลสด้านในมือหนากดเข้ากับขมับของชายฉกรรจ์ร่างท้วม ผู้ซึ่งกำลังสั่นเทาเป็นลูกนกตกน้ำอยู่บนพรมเปอร์เซียราคาแพง "ไหนแกบอกฉันซิ... ว่าใครเป็นคนสั่งให้แกมาหยิบเอกสารชุดนี้ไปจากโต๊ะทำงานของฉัน" เสียงทุ้มต่ำรื่นหูราวกับเสียงกระซิบจากมัจจุราช ดังลอดไรฟันของมาเฟียหนุ่ม "มะ... ไม่ใช่ผมนะเฮีย! นายใหญ่... นายใหญ่ซูเฟยต่างหากที่เป็นคน..." *ปัง!* เสียงคำรามของโลหะก้องกังวานจนแก้วหูแทบแตก ร่างท้วมนั้นฟุบลงไปกองกับพื้นทันทีโดยไม่มีโอกาสได้แก้ตัวซ้ำสอง เลือดสีแดงสดค่อยๆ แผ่ขยายซึมผ่านเส้นใยพรมอย่างน่ากลัว พิมรดาที่ถูกลากแขนให้ยืนดูเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ใกล้ๆ ถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงไปครึ่งหนึ่ง เธอยกมือขึ้นปิดปาก กลั้นเสียงกรีดร้องที่จุกอยู่ลำคอด้วยความตื่นตระหนกจนตัวสั่นเทิ้ม "เห็นไหมพิม... คนทรยศ มันก็มีจุดจบแบบนี้แหละ" ภคินหันกลับมาหาเธอ ชายหนุ่มโยนปืนพกในมือให้ลูกน้องจัดการต่อ ก่อนจะก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดร่างบางที่กำลังพยายามตะเกียกตะกายถอยหนี แววตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นเต็มไปด้วยความกระหายดิบเถื่อน ไร้ซึ่งความปรานีใดๆ "ปล่อยฉันนะ! คนบ้า! คุณมันโรคจิต!" พิมรดากลั้นใจตะโกนใส่หน้าเขา น้ำตาแห่งความคับแค้นและหวาดกลัวไหลทะลักอาบแก้มเนียนอย่างไม่อาจอดกลั้นไว้ได้อีกต่อไป "ปากเก่งดีนี่... หวังว่าเวลาอยู่ใต้ร่างฉัน เธอก็จะยังปากดีแบบนี้อยู่เหมือนกันนะ" มือหนาดั่งคีมเหล็กกระชากต้นแขนเรียวของเธอให้ลุกขึ้นยืนด้วยแรงมหาศาล พิมรดาหวีดร้องด้วยความเจ็บปวด พยายามใช้มืออีกข้างทุบตีแผงอกกว้างและจิกเล็บลงบนท่อนแขนเขาเพื่อขัดขืนสุดกำลัง แต่แรงของผู้หญิงตัวเล็กๆ หรือจะสู้แรงของมาเฟียผู้ผ่านสนามเลือดมาโชกโชนได้ เขารวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้หลังไว้ด้วยมือข้างเดียวด้วยซ้ำ ก่อนจะผลักร่างของเธอกระแทกเข้ากับบานประตูห้องอย่างแรงจนจุก "คิดจะหนีงั้นเหรอ? ฝันไปเถอะพิมรดา" ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่ข้างใบหูซีกขวา ก่อนที่ริมฝีปากหยักลึกจะซุกไซร้ลงมาที่ซอกคอหอมกรุ่นอย่างไร้ความปรานี เขาทั้งขบเม้มและดูดดึงผิวเนื้ออ่อนนุ่มจนเกิดรอยกุหลาบสีม่วงแดงเข้ม ไล่ระเรاربดขยี้ศักดิ์ศรีอันแข็งกร้าวของเธอให้หลอมละลายลงทีละน้อย ความโกรธเกรี้ยวและหวาดกลัวผสมปนเปกันจนพิมรดารู้สึกหายใจไม่ออก "อื้อ... ปล่อย... ปล่อยฉันนะ ไอ้คนสารเลว!" เธอสะบัดหน้าหนีสุดแรง แต่ภคินกลับยิ่งได้ใจ มือหนาเลื่อนลงมาบีบเค้นสะโพกอวบอัดผ่านเนื้อผ้า ก่อนจะสอดปลายนิ้วเข้าไปใต้กระโปรงสั้นแล้วลูบไล้ต้นขาอ่อนที่กำลังสั่นระริก สัมผัสดิบเถื่อนและจาบจ้วงนั้นปลุกเร้าอารมณ์ดิบในตัวเขาให้พุ่งทะยานถึงขีดสุด ในขณะที่หญิงสาวกลับรู้สึกราวกับถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีจนไม่เหลือชิ้นดี น้ำตาแห่งความพ่ายแพ้หยดแล้วหยดเล่าร่วงหล่นลงกระทบหลังมือหนา แต่กลับยิ่งทำให้เขาฮึกเหิมและอยากขยี้เธอให้แหลกคามือมากขึ้นไปอีก ร่างสูงไม่อภิปรายอะไรต่อ เขาช้อนอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกในท่าเจ้าสาว ท่ามกลางเสียงทุบตีและเสียงสะอื้นไห้ที่ขาดห้วงของเธอ ภคินก้าวเดินยาวๆ ตรงไปยังเตียงนอนขนาดคิงไซส์กลางห้องพักส่วนตัว ทิ้งให้ความมืดมิดและเสียงคำรามของราตรีกลืนกินทุกเสียงร้องขอความเห็นใจ เขากดร่างบางลงบนฟูกนุ่มอย่างไม่เบามือ ร่างหนาทาบทับลงมาปิดกั้นทุกทางหนี ประกายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่แดงก่ำเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา "วันนี้แหละ... ที่เธอจะต้องจำใส่กระโหลกไว้ว่า... อย่ามาลองดีกับคนอย่างภคิน!" สิ้นคำประกาศิตริมฝีปากร้อนรุ่มก็บดขยيةกลีบปากนุ่มของเธออย่างดุดันและเอาแต่ใจ ปิดกั้นเสียงสะอื้นและคำปฏิเสธทั้งหมดด้วยรสจูบที่ทั้งเร่าร้อน ดิบเถื่อน และเต็มไปด้วยอำนาจครอบงำ พิมรดารู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดและความซ่านสยิวที่ตีคู่กันเข้ามาในเวลาเดียวกัน สัมผัสจากมือหนาที่ลูบไล้ไปทั่วเรือนร่างทำให้สติสัมปชัญญะของเธอกระเจิดกระเจิง ความพยายามทั้งหมดที่สะสมมาพังทลายลงราบคาบใต้ร่างของซาตานร้ายผู้นี้ ทว่า... ในขณะที่บทเพลงสวาทอันร้อนระอุราดรดลงบนความสัมพันธ์ที่บิดเบี้ยวนี้ จนแทบไม่มีช่องว่างให้ลมหายใจ เสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นอย่างรัวเร็วและไร้มารยาทขัดจังหวะความเป็นความตาย *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* "เฮียครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เสียงลูกน้องคนสนิทตะโกนผ่านประตูเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "สายรายงานว่า... มาดามซูเฟยพาคนบุกเข้ามาล้อมคาสิโนของเราไว้หมดแล้วครับ!" ภคินชะงักกรามขบเข้าหากันแน่นจนสันนูนขึ้น แววตาที่เคยเต็มไปด้วยเพลิงสวาทแปรเปลี่ยนเป็นประกายอำมหิตขึ้นมาทันทีในเสี้ยววินาที ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมอินไปกับความดาร์กเร่าร้อนนี้นะคะ