สัมผัสแรกแห่งการลงทัณฑ์

เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับความกดอากาศรอบตัวที่ลดฮวบลงจนน่าขนลุก ทำให้พิมรดากลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววหวาดหวั่นระคนมีความหวังเมื่อครู่ กลับต้องเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงยิ่งกว่าเดิม เมื่อร่างสูงสง่าของแขกผู้มาเยือนปรากฏขึ้นตรงธรณีประตูห้องทำงานส่วนตัวของภคิน ไม่ใช่ตำรวจ... ไม่ใช่คนของพี่ชายเธอ... และแน่นอนว่าไม่ใช่ใครก็ตามที่จะกล้าหาญชาญชัยมาช่วยเธอให้พ้นจากเงื้อมมือของซาตานร้ายตัวนี้ "คิดจะต้อนรับแขกด้วยบรรยากาศแบบนี้หรือคะ... เฮียคิน" น้ำเสียงหวานหยาดเยิ้มแต่แฝงไว้ด้วยพิษสงรอบตัวดังขึ้น พร้อมกับร่างระหงในชุดเดรสยาวผ่าข้างสีแดงเพลิงที่ก้าวเข้ามาอย่างเย้ายวน มาดามซูเฟยปรายตามองหญิงสาวในอ้อมแขนของมาเฟียหนุ่มด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปาก ก่อนจะหยุดยืนนิ่งห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว ทว่าสายตากลับคมกริบราวกับใบมีดที่พร้อมจะกรีดแทะ ภคินไม่แม้แต่จะขยับตัวออกห่างจากร่างนุ่มนิ่มของพิมรดา มือหนายังคงตรึงเอวบางเอาไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก ดวงตาคมกริบสีนิลกาฬหรี่แคบลงอย่างอันตราย รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาก่อนหน้านี้ไม่ได้จางหายไปไหน เพียงแต่ถูกเปลี่ยนเป้าหมายมายังผู้มาใหม่ที่ไร้มารยาทในการเคาะประตู "ใครอนุญาตให้เธอเข้ามาที่นี่ ซูเฟย" เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาด้วยความหงุดหงิด "แหม... อย่าใจร้ายนักเลยค่ะเฮีย ซูเฟยก็แค่วิตกกังวลว่าของเล่นชิ้นใหม่ของเฮียจะทำเรื่องพังพินาศเสียก่อนที่พวกเราจะได้เซ็นสัญญาสำคัญกันเสียอีก" หญิงสาวลูกครึ่งไทย-ฮ่องกงหัวเราะในลำคออย่างจริตจะก้าน ก่อนจะปรายตามามองพิมรดาอีกครั้ง "ดูท่าทางแล้ว... จะไม่ใช่แค่เด็กเสิร์ฟธรรมดาอย่างที่ลือกันสินะคะ ถึงได้ทำให้เจ้าพ่อคาสิโนชื่อดังถึงกับยอมเสียสมาธิได้" พิมรดารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเหยื่อที่กำลังถูกเสือสองตัวจ้องจะขยุ้ม ร่างกายของเธอสั่นเทาไม่ใช่เพราะความหนาว แต่เป็นเพราะแรงกดดันจากคนทั้งคู่ที่แผ่ซ่านเข้ามาจนแทบหายใจไม่ออก เธอพยายามจะบิดข้อมือให้หลุดจากการพันธนาการของภคิน แต่ยิ่งดิ้น... วงแขนแข็งแกร่งนั้นก็ยิ่งรัดแน่นราวกับต้องการฝังร่างเธอให้จมหายเข้าไปในอกแกร่ง "เรื่องของฉัน... ไม่จำเป็นต้องให้เธอมาใส่ใจ ซูเฟย" ภคินเอ่ยเสียงเย็นเยียบ ก่อนจะก้มลงกระซิบข้างใบหูของหญิงสาวในอ้อมแขนด้วยน้ำเสียงที่ทำให้พิมรดาขนลุกซู่ไปทั้งแผ่นหลัง "ส่วนเธอ... เลิกทำตัวเป็นเด็กดื้อแล้วเงียบซะ ถ้าไม่อยากให้แม่นี่เห็นสภาพอันน่าสมเพชของเธอตอนที่ฉันฉีกทึ้งเสื้อผ้าออกจนหมดตัว" "คนทราม!" พิมรดาเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความโกรธจัด ใบหน้างามแดงก่ำด้วยความอับอายและคับแค้นใจ เธอกล้าดียังไงถึงพูดจาไร้ยางอายต่อหน้าคนนอกแบบนี้! "หึ... จะด่าฉันว่าทรามอีกสักกี่ครั้งก็ได้นะพิม แต่จำไว้ว่าทุกคำที่เธอพ่นออกมา มันจะถูกทบต้นทบดอกด้วยดอกเบี้ยทางกายที่เธอต้องเป็นคนชดใช้" ภคินยกยิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่า ก่อนจะตวัดสายตากลับไปมองมาดามซูเฟยที่ยืนกอดอกรอชมความสนุก "ออกไปรอข้างนอกซะ ถ้าไม่อยากเจอกระสุนฝังหัวข้อหาบุกรุก" มาดามซูเฟยหุบยิ้มลงเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยฉายแววไม่พอใจวูบหนึ่ง แต่เธอก็รู้ดีว่าไม่อาจต่อกรกับความดิบเถื่อนของภคินในถิ่นของเขาได้ หญิงสาวจึงทำเพียงแค่ยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะหันหลังกลับช้าๆ พร้อมกับทิ้งท้ายคำพูดที่จุดชนวนความตึงเครียดขึ้นมาอีกระลอก "หวังว่าเฮียจะจัดการ 'เด็ก' คนนี้ได้ดีพอนะคะ... ระวังเถอะค่ะ เลี้ยงเสือไว้ข้างกาย ระวังมันจะแว้งกัดเอาสักวัน" ประตูกระจกบานใหญ่ปิดสนิทลงอีกครั้ง ความเงียบงันและอึมครึมกลับมาปกคลุมทั่วห้องทำงานอีกรอบ ภคินไม่รอช้า เขาออกแรงกระชากร่างบางให้หมุนกลับมาเผชิญหน้ากับตนเองเต็มๆ พิมรดาเซถลาเข้าปะทะกับแผงอกกว้าง ความรู้สึกโกรธเกลียดตีรันวนอยู่ในอกจนเธอต้องเงยหน้าขึ้นจ้องมองเขาด้วยสายตาดุดันไม่แพ้กัน "ปล่อยฉันนะ! คุณมันคนเผด็จการ... คนใจร้าย!" "ใช่... ฉันทั้งใจร้ายและเผด็จการ" ภคินก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกโด่งเกือบชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นบุหรี่จางๆ รดรินอยู่บนพวงแก้มเนียน "และเธอก็ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะปฏิเสธสถานะใหม่ของตัวเอง... พิมรดา" สิ้นคำพูดนั้น ริมฝีปากหยักลึกก็ทาบทับลงมาปิดกลีบปากนุ่มทันทีโดยไม่มีการให้ตั้งตัว! มันไม่ใช่จูบที่อ่อนโยนหรือประนีประนอม แต่มันคือจูบแห่งการลงทัณฑ์ จูบที่เต็มไปด้วยความดุดัน เอาแต่ใจ และเรียกร้องสิทธิ์ความเป็นเจ้าของอย่างไร้ความปรานี พิมรดาร้องอื้ออึงในลำคอด้วยความตกใจ มือบางระดมทุบตีลงบนอกแกร่งเพื่อประท้วง แต่แรงแค่นั้นกลับไม่ได้ทำให้สะเทือนแม้แต่น้อย ร่างหนากลับใช้แขนข้างหนึ่งรวบเอวเธอไว้แน่น ส่วนมืออีกข้างก็ยกขึ้นล็อกท้ายทอยของเธอไว้ ไม่ให้เบือนหน้าหนีไปไหนได้ เรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานภายในโพรงปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ รสชาติความหอมหวานจากตัวเธอดึงดูดสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวเขาให้ตื่นขึ้นมาอย่างเต็มพิกัด ภคินขบเม้มริมฝีปากอิ่มของเธอเบาๆ จนหญิงสาวรู้สึกเจ็บแปลบ แต่ความเจ็บนั้นกลับถูกแทนที่ด้วยความวาบหวามแปลกประหลาดที่แล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง ร่างกายที่เคยขัดขืนเริ่มอ่อนระทวยลงทีละน้อย สมองที่พยายามต่อต้านค่อยๆ ขาวโพลนจนแทบคิดอะไรไม่ออก สัมผัสที่จาบจ้วงและสั่นสะท้านหัวใจนี้กำลังบดขยี้ศักดิ์ศรีอันแข็งกร้าวของเธอให้หลอมละลายลงทีละนิด พิมรดากำเสื้อสูทราคาแพงของเขาแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วที่เคยจิกข่วนกลับเปลี่ยนเป็นเกาะกุมแผ่นหลังกว้างไว้เพื่อพยุงร่างตัวเองที่ไม่ยอมเชื่อฟังคำสั่ง ภคินผละริมฝีปากออกช้าๆ อย่างนึกเสียดาย ปล่อยให้หญิงสาวได้กอบโกยอากาศเข้าปอดด้วยความหอบสะท้าน ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำด้วยพิษสวาทมองเขาอย่างตัดพ้อและหลง "จำไว้... ว่าปากนุ่มๆ คู่นี้ เป็นของฉันคนเดียวเท่านั้น" เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิดชิดริมฝีปากที่บวมเจ่อของเธอ "และคืนนี้... เธอจะต้องชดใช้หนี้ที่พี่ชายเธอทิ้งไว้ให้หมด... บนเตียงของฉัน" พิมรดาสดุ้งเฮือกกับคำประกาศิตนั้น หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นหลุดออกมานอกอก ความหวาดกลัวตีคู่มากับความเร่าร้อนที่ยังคงตกค้างอยู่ในห้วงอารมณ์ ทว่า... ก่อนที่ภคินจะทันได้อุ้มร่างบางขึ้นไปยังห้องพักส่วนตัวด้านบน เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน ภคินขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด เขาเหลือบมองหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมาด้วยความรำคาญใจ แต่เพียงแค่กวาดสายตาอ่านข้อความสั้นๆ บรรทัดนั้น ดวงตาคมกริบก็พลันเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย รังสีอำมหิตที่เคยสงบลงกลับพุ่งทะยานขึ้นสูงยิ่งกว่าเดิมจนพิมรดารับรู้ได้ถึงความผิดปกติ *(ภาพกล้องวงจรปิดจากโกดังสินค้าหมายเลข 4... มีคนบุกรุกเข้าไปทำลายหลักฐานสำคัญ)* ภคินแค่นหัวเราะในลำคออย่างเหี้ยมเกรียม เขาวางร่างของพิมรดาลงกับพื้นช้าๆ แต่ยังคงจับข้อมือเธอไว้แน่นด้วยแรงบีบที่ทำเอาเจ็บแปลบ "ดูเหมือนว่า... คืนนี้เราจะมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมาสร้างความบันเทิงให้ก่อนเวลาอันควรเสียแล้วสิ..." ภคินก้มลงกระซิบเสียงต่ำข้างหูเธอ น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยจิตสังหารที่พร้อมจะปลิดชีพใครก็ตามที่กล้าลองดี "และเธอก็ต้องตามไปดูด้วย... ว่าคนที่มันกล้าขโมยของๆ ฉัน มันจะมีจุดจบยังไง" — จูบแรกยามสายัณห์ — ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับเกมรักอันดาร์กและเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะคะ