กฎเหล็กในคฤหาสน์

กลิ่นอายอันตรายจากเรือนกายกำยำที่แผ่ซ่านออกมาราวกับสัตว์ป่ากระหายเหยื่อ ทำให้บรรยากาศในห้องชุดหรูหราบนชั้นสูงสุดของคาสิโนหนาหนักจนแทบหายใจไม่ออก ภคินชะงักกรามขบเข้าหากันแน่นจนสันนูนขึ้น แววตาที่เคยเต็มไปด้วยเพลิงสวาทแปรเปลี่ยนเป็นประกายอำมหิตขึ้นมาทันทีในเสี้ยววินาที ความเงียบงันที่เข้าปกคลุมชั่วขณะไม่ได้ทำให้พิมรดารู้สึกปลอดภัยขึ้นเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม หัวใจดวงน้อยกลับเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก เมื่อร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออย่างไร้ซึ่งสัญญาณเตือน "คิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงกล้าต่อรองกับฉัน พิมรดา" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมานั้นเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาล ภคินเอื้อมมือหนาเข้าคว้าปลายคางมนของเธอไว้ด้วยความรุนแรงพอประมาณ บังคับให้เงยหน้าขึ้นสบตา คมตาคู่นั้นดุดันและมืดมนราวกับเหวไร้ก้นบึง ขณะที่ปลายนิ้วหยาบกร้านลูบไล้กรอบหน้าเรียวด้วยสัมผัสที่กึ่งคุกกามกึ่งเสน่หา จนหญิงสาวต้องนิหน้าด้วยความเจ็บแปลบแต่ก็ยังพยายามฝืนสบตากลับอย่างไม่ยอมแพ้ "พิม... พิมแค่ทวงถามสิทธิ์ที่มนุษย์คนหนึ่งพึงมีค่ะ ในเมื่อพี่ชายของพิมเป็นหนี้คุณ ทำไมคุณถึงไม่จับเขามาทรมานให้สาสม ทำไมต้องเอาตัวพิมมาขังไว้ที่นี่ด้วย" น้ำเสียงสั่นพร่าแต่พยายามแข็งกร้าวเปล่งออกมา ทว่ามันกลับยิ่งทำให้มาเฟียหนุ่มมุมปากกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยียบเย็น "สิทธิ์งั้นเหรอ?" ภคินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่น่าขนลุกยิ่งกว่าเสียงคำรามของเสือร้าย "พี่ชายเธอเอาตัวเธอมาจำนำไว้บนโต๊ะบาคาร่า เป็นคนเซ็นชื่อมอบตัวเธอให้ฉันเองกับมือ และในเมื่อเธอมาอยู่ที่นี่ ในกำมือของฉัน เธอก็ไม่ใช่คนนอก... แต่เป็นสมบัติชิ้นใหม่ที่ฉันจ่ายเงินซื้อมันมาแพงหูฉี่!" คำพูดดิบเถื่อนและสายตาที่มองเธอราคาสิ่งของทำให้พิมรดารู้สึกชาไปทั้งตัว ความโกรธเกลียดตีตื้นขึ้นมาจุกอกจนน้ำตาคลอเบ้า แต่เธอกลั้นมันไว้ไม่ให้ไหลออกมาเด็ดขาด เธอกลัว... แต่ศักดิ์ศรีค้ำคออยู่จนไม่อยอมก้มหัวให้ความอำมหิตนี้ "ปล่อยพิมนะคะ!" เธอสะบัดหน้าหนีจากการกอบกุม พยายามผลักแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามออกห่าง แต่แรงอันน้อยนิดของเธอกลับไม่ได้ทำให้ภูเขาเหล็กตรงหน้าขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย "อย่าริอ่านมาออกคำสั่งกับฉัน!" ภคินตวาดเสียงต่ำอย่างหมดความอดทน เขาใช้แขนข้างหนึ่งรวบเอวคอดกิ่วของเธอเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นอกแนบชิดกับกายหนา ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนรับรู้ถึงความตึงเครียดที่พุ่งสูงขึ้นถึงขีดสุด มืออีกข้างล็อกท้ายทอยเธอไว้ไม่ให้ดิ้นหนี ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาประกบเรียวปากหนาเข้ากับกลีบปากนุ่มของเธออย่างดุดัน ไร้ซึ่งความอ่อนโยน มีแต่ความเร่าร้อนและป่าเถื่อนที่ประกาศกร้าวถึงความเป็นเจ้าของ พิมรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอกำหมัดแน่นทุบตีลงบนอกแกร่งเพื่อประท้วง แต่จูบที่ทั้งเอาแต่ใจและตักตวงความหวานอย่างไร้ความปรานีนั้นกลับทำให้สติของเธอพร่าเลือนลงอย่างรวดเร็ว กลิ่นกายบุรุษผสมกับกลิ่นอายบุหรี่ราคาแพงมึนเมาจนสมองขาวโพลน ลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหอมหวานภายในโพรงปาก บดขยี้ริมฝีปากเธอจนบวมเจ่อและสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ความรู้สึกต่อต้านค่อยๆ ถูกหลอมละลายด้วยความวาบหวามที่เขาจงใจจุดไฟแผดเผา เมื่อเห็นว่าร่างบางเริ่มอ่อนระทวยและส่งเสียงครางประท้วงในลำคออย่างหมดทางสู้ ภคินจึงยอมผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้เธอหอบหายใจโกกอากาศเข้าปอดด้วยใบหน้าแดงก่ำและริมฝีปากที่บวมเป่ง มาเฟียหนุ่มก้มลงกระซิบชิดใบหูที่ขึ้นสีแดงจัด น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความอันตรายที่สั่นประสาท "จำเอาไว้ให้ดี... นี่คือกฎข้อแรกในคฤหาสน์ของฉัน... ห้ามขัดคำสั่ง ห้ามหนี และห้ามปฏิเสธสัมผัสจากฉัน" เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย ปลายจมูกโด่งคลอเคลียเข้าที่ซอกคอหอมกรุ่นจนพิมรดาสั่นสะท้าน "ถ้าเธอฝ่าฝืน... บทลงโทษที่เธอจะได้รับ มันจะไม่จบแค่การจูบแน่ พิมรดา" หญิงสาวตัวแข็งทื่อ ขนลุกเกรียวไปทั้งร่างกับคำขู่ที่แฝงไปด้วยความหมายทางเพศอันเร่าร้อนและดิบเถื่อน เธอกัดริมฝีปากตัวเองแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือด จ้องมองหน้าเขาด้วยความเคียดแค้นผสมความหวั่นไหวที่เริ่มกัดกินหัวใจ ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูกระชั้นชิดก็ดังขึ้นแทรกบรรยากาศอันเร่าร้อน ตามด้วยเสียงเปิดประตูพรวดพราดยาวนานจนทั้งคู่ต้องหันไปมอง ลูกน้องคนสนิทของภคินก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้า ก่อนจะเอ่ยรายงานด้วยน้ำเสียงร้อนรนที่ทำให้แววตาดุร้ายของมาเฟียหนุ่มเปลี่ยนไปในทันที "นายครับ... ทางด้านมาดามซูเฟย ส่งคนบุกเข้ามาล้อมคาสิโนชั้นล่างแล้วครับ พวกมันบอกว่าต้องการตัวผู้หญิงคนนี้!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและร่วมดำดิ่งสู่ห้วงอารมณ์อันเร่าร้อนนี้ไปพร้อมกันนะคะ