คำเตือนจากซาตาน

“เธอคิดว่าตัวเองเป็นใคร... พิมรดา” เสียงทุ้มต่ำที่ลอดออกมาจากลำคอของภคินนั้นแหบพร่า ทว่ากลับทรงพลังราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางอกของหญิงสาวจนแหลกสลาย แรงบีบที่ข้อพับแขนของเขาไม่ได้ลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาจนอากาศรอบตัวราวกับจะลดอุณหภูมิลดลงจนยะเยือก ดวงตากลมโตของพิมรดายังคงเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ประโยคคำถามที่เธอเพิ่งเอ่ยออกไปเพื่อทวงถามความจริงเกี่ยวกับสถานะที่แท้จริงของเธอบนหกระดานนี้ กลับกลเป็นการจุดชนวนเพลิงโทสะในตัวซาตานร้ายอย่างเขาเข้าอย่างจัง เธอไม่ได้เป็นเพียงแค่เชลยขัดดอกที่พี่ชายผีพนันเอามาทิ้งไว้... แต่เงื่อนงำในเอกสารลับบนโต๊ะทำงานของเขาเมื่อครู่ มันกำลังบอกว่าเธอกำลังถูกดึงเข้าไปพัวพันกับเกมอำนาจมืดบางอย่างที่ใหญ่เกินกว่าผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งจะรับไหว และนั่นคือสิ่งที่เฮียคินไม่ยอมให้เธอสืสาวราวเรื่องต่อเด็ดขาด “พิม... พิมแค่สงสัยค่ะ” เธอพยายามเค้นเสียงตอบกลับด้วยความยากลำบาก แม้เรียวปากอิ่มจะสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว แต่ศักดิ์ศรีที่ค้ำคออยู่ก็ยังทำให้เธอเชิดหน้าสู้สายตาดุดันคู่นั้นอย่างไม่ยอมแพ้ “สงสัยงั้นเหรอ?” ภคินแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก แววตาคมกริบกวาดมองสำรวจเรือนร่างอ้อนแอ้นที่สั่นเทาภายใต้ชุดนอนเนื้อบางเบาอย่างจาบจ้วงและหิวกระหาย “หน้าที่ของเชลยอย่างเธอ ไม่ใช่การมานั่งตั้งคำถาม... แต่คือการปรนเปรอความใคร่และทำตามคำสั่งของฉันอย่างไร้เงื่อนไข จำใส่สมองอันน้อยนิดของเธอเอาไว้ซะ” สิ้นคำพูดดิบเถื่อน ร่างสูงใหญ่ก็กระชากข้อมือเล็กเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นอกนุ่มแนบชิดกับแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ พิมรดาหวีดร้องออกมาเบาๆ ด้วยความตกใจ แรงปะทะทำให้ลมหายใจของเธอสะดุด กลิ่นกายบุรุษเพศผสมผสานกับน้ำหอมราคาแพงและกลิ่นบุหรี่จางๆ พุ่งเข้าปะทะนาสิกจนหัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพล “ปล่อยนะ... เฮียคิน ปล่อยพิม!” เธอพยายามบิดข้อมือหนีและใช้มืออีกข้างทุบตีลงบนอกแกร่ง แต่แรงอันน้อยนิดของเธอนั้นเทียบไม่ได้เลยกับกำแพงมนุษย์ตรงหน้า “ดื้อด้านนักนะ...” ภคินคำรามต่ำในลำคอ มือหนาอีกข้างเลื่อนขึ้นมาตรึงท้ายทอยของเธอไว้ บังคับให้เงยหน้าขึ้นรับสัมผัสจากเขา ก่อนที่ริมฝีปากร้อนผ่าวจะทาบทับกลีบปากอิ่มที่กำลังสั่นระริกอย่างไร้ความปรานี จูบของเขาในยามนี้ไม่มีความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงแต่ความดุดัน รุกเร้า และเป็นการลงทัณฑ์สำหรับความอวดดีของเธอ ลิ้นร้อนแทรกซึมผ่านร่องริมฝีปากที่เผยอรับด้วยความตกใจอย่างถือวิสาสะ ภคินกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ รสจูบที่ทั้งดิบเถื่อนและเร่าร้อนทำให้พิมรดารู้สึกราวกับถูกสูบวิญญาณ สมองของเธอขาวโพลน ร่างกายที่เคยต่อต้านกลับเริ่มอ่อนยวบยาบลงอย่างน่าอับอาย ปฏิกิริยาตอบสนองตามสัญชาตญาณของร่างกายที่พ่ายแพ้ต่อสัมผัสของเขา ทำให้เธอเผลอจิกปลายนิ้วลงบนลาดไหล่กว้างของเขาเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว มือหนาเลื่อนต่ำลงจากท้ายทอย ลูบไล้ไปตามแนวสันหลังระหงผ่านเนื้อผ้าบางเบา ก่อนจะหยุดอยู่ที่สะโพกผายแล้วออกแรงบีบเคล้นอย่างแรงด้วยความหมั่นเขี้ยว ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดสนิทกันจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ความอุ่นร้อนแผ่ซ่านผ่านชั้นเนื้อผ้า ปลุกเร้าอารมณ์เสน่หาที่ซ่อนเร้นให้ปะทุขึ้นท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียด เมื่อความหอมหวานและแรงปรารถนาเริ่มครอบงำ ภคินจึงค่อยๆ ผ่อนคลายจังหวะจูบลงอย่างอ้อยอิ่ง เขายอมผละริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้หญิงสาวได้กอบโกยอากาศเข้าปอด ทว่าหน้าผากของเขากลับยังคงแนบชิดติดกับหน้าผากของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวรินรดรดแก้วเนียนใส แววตาสีเข้มที่มองมาเต็มไปด้วยประกายไฟแห่งความปรารถนาและคำเตือนอันตราย “ฟังให้ดีนะ พิมรดา...” เสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้นชิดริมฝีปากของเธอ น้ำเสียงนั้นเยือกเย็นจนน่ากลัว แต่กลับสั่นระริกด้วยแรงขับทางเพศที่ยังไม่มอดดับ “ถ้าเธอยังกล้าลองดี ขุดคุ้ยเรื่องของฉัน หรือคิดจะหนีไปจากกรงขังนี้อีกแม้แต่ครั้งเดียว... ฉันจะไม่แค่กักขังเธอไว้บนเตียงแบบนี้แน่” นิ้วแกร่งเกลี่ยไล้ริมฝีปากบวมเจ่อจากการถูกจูบอย่างรุนแรงอย่างถือสิทธิ์ สายตาดุดันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยราวกับจะสลักคำพูดของเขาลงในความทรงจำของเธอ “ฉันจะทำให้เธอรู้ซึ้งว่านรกบนดินที่แท้จริง... มันเป็นยังไง” คำขู่ที่เต็มไปด้วยอำนาจมืดและเสน่หาอันตรายทำให้พิมรดาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ความหวาดกลัวแล่นริ้วขึ้นมาจับขั้วหัวใจ แต่ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกเร่าร้อนที่เขาทิ้งไว้บนเรือนร่างก็ยังคงรุมเร้าจนเธอแทบยืนไม่อยู่ ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูด้านนอกห้องทำงานก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงรายงานของบอดี้การ์ดคนสนิทที่หน้าห้อง ซึ่งทำให้ลมหายใจของภคินกระชากวูบ และทำให้ความลับที่ซ่อนอยู่กำลังจะถูกเปิดเผยออกมาในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า! “เฮียครับ... มาดามซูเฟยมาถึงแล้วครับ และเธอกำลังเดินตรงมาที่นี่โดยไม่ยอมฟังคำทัดทานใดๆ ครับเฮีย!” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมดำดิ่งไปในห้วงอารมณ์นี้ด้วยกันนะคะ