สายตาที่ปิดไม่มิด

“ภาพนี้ราคาเท่าไหร่ดีครับ คุณธันวา... หรือจะให้ผมส่งไปให้ท่านอธิบดีดูก่อนดีล่ะ?” เสียงทุ้มเจือแววเยาะหยันของศตวรรษดังแทรกขึ้นท่ามกลางเสียงจอแจของงานเลี้ยงเปิดตัวโครงการสถาปัตยกรรมระดับประเทศ รินรดากะพริบตาปริบ ๆ สมองที่เคยประมวลผลเรื่องโครงสร้างอาคารและวัสดุก่อสร้างสะดุดกึกในเสี้ยววินาที สายตาของเธอตวัดมองเอกสารในมือของหนุ่มรุ่นพี่ร่วมวงสนทนาสลับกับใบหน้าคมคายที่บัดนี้บึ้งตึงราศีก่อตัวเป็นพายุลูกใหญ่ของคีย์ ธันวา พระเอกหนุ่มระดับ A-List ไม่ได้แสดงอาการตกใจแม้แต่น้อย ร่างสูงโปรดในชุดสูทสั่งตัดพิเศษยังคงยืนไขว่ห้างพิงสะโพกกับโต๊ะจัดแสดงโมเดลจำลอง ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบขนตางอนยาวคู่นั้นกวาดมองศตวรรษด้วยรังสีอำมหิตที่เย็นยะเยือกจนคนรอบข้างเผลอถอยกรูด “เก็บเอกสารไร้สาระนั่นลงกระเป๋าซะ ก่อนที่ผมจะทำให้คุณไม่มีที่ยืนในวงการนี้... คุณศตวรรษ” น้ำเสียงของคีย์ราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนน่าขนลุก มันไม่ใช่การขู่เล่น ๆ แต่มันคือประกาศิตจากคนที่อยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารในวงการบันเทิงและเซเลบ รินรดาขยับตัวเล็กน้อย เธอปรายตามองคีย์แวบหนึ่งด้วยความหมั่นไส้ระคนฉุนเฉียว เจ้าบ้านี่คิดว่าตัวเองเป็นศูนย์กลางจักรวาลหรือไง ถึงได้ชอบทำหน้ายักษ์ใส่ชาวบ้านไปทั่วโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย แถมเมื่อกี้... เขายังเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงห้วนจัดตอนที่เธอคุยงานอยู่กับศตวรรษเรื่องแบบร่างโครงสร้างตึก “ใจเย็นก่อนสครับ คุณคีย์” รินรดาเอ่ยแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย รอยยิ้มมุมปากถูกยกขึ้นบางเบาอย่างมืออาชีพ “พวกเรากำลังคุยเรื่องความคืบหน้าของงานออกแบบ ไม่ได้กำลังเล่นเกมชิงไหวชิงพริบอะไรในกองถ่าย ถ้าคุณธันวาว่างมากจนไม่มีบทท่อง จะไปช่วยทีมงานยกเก้าอี้จัดสถานที่ด้านโน้นก็ได้นะครับ” สิ้นคำพูดของสถาปนิกสาว เสียงสูดหายใจเข้าพร้อมกันของทีมงานรอบข้างก็ดังขึ้น กวินซึ่งยืนอยู่ไม่ไกลรีบยกมือขึ้นนวดขมับทันที พลางคิดในใจว่า *‘แม่คุณเอ๊ย กล้าดียังไงไปยั่วโมโหเสือสมิงตัวนี้กลางงานอีเวนต์ใหญ่โตแบบนี้’* คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมดุหรี่ลงเล็กน้อย เขาลุกขึ้นเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวรินรดาจนกลิ่นน้ำหอมผู้ชายกลิ่นซีตรัสผสมไม้กฤษณาโชยแตะจมูก สันจมูกโด่งเป็นสันคมโน้มลงมาใกล้ใบหูของเธอจนคนที่ตั้งท่าจะเผลอถอยหลังแต่ต้องฝืนยืนนิ่งด้วยความหยิ่งทะนง “ปากเก่งแบบนี้... เดี๋ยวคืนนี้บนรถ ผมจะจัดการให้ลืมวิธีพูดไปเลยดีกว่าครับคุณสถาปนิก” กระซิบเสียงต่ำลอดไรฟัน ทว่าแววตาแพรพราวระA-List กลับพุ่งตรงมาที่ริมฝีปากอิ่มของเธออย่างเปิดเผย รินรดาใจกระตุกวูบหนึ่ง ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เธอรีบเบี่ยงตัวหลบสายตาคู่นั้น พลางสะบัดหน้าใส่ “กรุณารักษาระยะห่างด้วยครับ คุณธันวา พื้นที่ตรงนี้ไม่มีอนุญาตให้รุกเกินขอบเขตงาน” “หึ ขอบเขตเหรอ?” คีย์เลิกคิ้วหนาขึ้น รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปาก “สำหรับคุณ ผมไม่เคยสนิทกับคำว่าขอบเขตอยู่แล้ว” ศตวรรษที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดเริ่มรู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นอากาศธาตุ เขากระแอมเบา ๆ เพื่อเรียกร้องความสนใจ “เอ่อ ถ้างั้นเรื่องแบบร่างนี้... ไว้เราค่อยคุยกันต่อนะครับริน” “ไม่ต้องครับ” คีย์หันขวับไปตัดบททันควัน น้ำเสียงเข้มงวดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด “โปรเจกต์นี้ รินรดาจะติดต่อประสานงานกับผมและผู้จัดการส่วนตัวของผมแค่สองคนเท่านั้น ศตวรรษ คุณไปเคลียร์คิวงานประชาสัมพันธ์ของคุณเองให้เรียบร้อยเถอะ” รินรดาขมวดคิ้วมุ่นทันที เธอหันขวับไปมองหน้าดาราหนุ่ม “เดี๋ยวนะครับ คุณคีย์ ไม่มีสิทธิ์มาบงการตารางงานส่วนตัวของฉันกับพาร์ทเนอร์คนอื่นนะ!” “มีสิทธิ์หรือไม่... เดี๋ยวกลับไปคอนโดคุณก็รู้เอง” คีย์กระซิบตอบด้วยเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน ทว่าสายตาคมกริบกลับเต็มไปด้วยความหึงหวงที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่งขรึม บรรยากาศรอบตัวเริ่มอึดอัดขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ กวินรีบปรี่เข้ามาแทรกกลางระหว่างทั้งคู่ พร้อมส่งยิ้มแห้ง ๆ ให้แขกเหรื่อรอบข้างที่เริ่มหันมามอง “ฮ่า ๆ ขอโทษด้วยนะครับ พอดีคุณคีย์อินกับบทบาทในซีรีส์เรื่องใหม่มากไปหน่อยน่ะครับ เชิญทุกท่านทางนี้เลยครับ อาหารว่างกำลังรออยู่พอดี” รินรดาถอนหายใจยาวเหยียด เธอปรายตามองคีย์ที่ยังคงยืนกอดอกจ้องเธอเขม็งราวกับกลัวว่าเธอจะบินหนีหายไปไหน ผู้ชายอะไร... ปากร้าย เย็นชา แถมยังขี้หึงอย่างไร้เหตุผลสิ้นดี! เธอหันหลังกลับตั้งใจจะเดินหนีไปยังโซนจัดแสดงงานด้านในเพื่อสงบสติอารมณ์ แต่ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วจะแตะเข้ากับขอบโต๊ะนิทรรศการ ข้อศอกเรียวก็ถูกมือหนาของใครบางคนคว้าหมับไว้เสียก่อน แรงดึงที่ไม่ทันตั้งตัวทำให้ร่างบางเซถลไเข้าไปปะทะกับแผ่นอกกว้างที่คุ้นเคยอย่างจัง กลิ่นกายเฉพาะตัวและความอบอุ่นจากอุณหภูมิร่างกายของคีย์โอบล้อมเธอไว้ในเสี้ยววินาที รินรดาเงยหน้าขึ้นด้วยความตกใจ ทว่ายังไม่ทันได้เอ่ยปากต่อว่า ดวงตาคมกลมโตก็ต้องเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นว่าระยะห่างระหว่างใบหน้าของเธอกับเขามันใกล้กันมากจนเกินไป ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดริมฝีปากของกันและกัน คีย์ก้มมองคนในอ้อมแขน สายตาที่ปกติมักจะเย็นชาและมองคนอื่นด้วยความเหินห่าง บัดนี้กลับฉายแววคลั่งรักและอ่อนโยนจนน่ากลัว ดวงตาคู่นั้นกวาดมองใบหน้าเนียนใสของเธออย่างหลงใหลราวกับคนอดอยากมานาน “บอกแล้วไงครับ... ว่าอย่าไปยืนใกล้ผู้ชายคนอื่นให้ผมเห็นอีก” เสียงทุ้มต่ำพร่าสั่นเล็กน้อยอย่างควบคุมอารมณ์ยาก “ไม่งั้น... ผมอาจจะทนไม่ไหวลากคุณขึ้นรถกลางงานเปิดตัวนี่จริงๆ ด้วย” รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเจ้ากรรมเต้นระรัวราวกับกลองเพลในอก เธอพยายามจะดันแผ่นอกแกร่งออก แต่ท่อนแขนแข็งแรงกลับกระชับวงแขนโอบเอวเธอไว้แน่นขึ้นโดยไม่มีทีท่าว่าจะปล่อย และในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองดวงกำลังเต้นโครมครามประสานกันอย่างไร้จังหวะ เสียงปรบมือและเสียงประกาศจากพิธีกรบนเวทีก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับแสงแฟลชจากกล้องนักข่าวกลุ่มใหญ่ที่หันพรึบมาทางมุมมืดที่พวกเขายืนอยู่พอดี! ดวงตากลมโตของรินรดาเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจระคนตระหนก เมื่อเธอมองข้ามไหล่กว้างของคีย์ไป และพบว่า... นักข่าวสายบันเทิงและปาปารัสซี่ชื่อดังกำลังเดินตรงดิ่งมาพร้อมกับไมโครโฟนในมือ! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความสัมพันธ์ที่ชวนลุ้นระทึกนี้นะครับ