รอยร้าวในแบบแปลน

“ประตูด้านหลังถูกบล็อกไว้หมดแล้วพี่กวิน! สื่อพวกนั้นไม่รู้เอาเบอร์ห้องพักชั่วคราวของผมมาจากไหนกัน ตั้งกองทัพรถถ่ายทอดสดรออยู่หน้าสตูดิโอโซน B แล้วด้วย!” เสียงทุ้มต่ำที่มักจะเยือกเย็นและเรียบนิ่งเป็นเอกลักษณ์ของ คีย์ ธันวา บัดนี้เจือไปด้วยความหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกวาดมองหน้าจอสมาร์ทโฟนที่แจ้งเตือนข้อความเด้งรัวราwithสายฝน ก่อนจะตวัดสายตากลับมามองหญิงสาวคนเดียวในห้องทำงานชั่วคราว ที่ยังคงนั่งไขว่ห้างกอดอกนิ่งอยู่บนโซฟาหนังสีชาโคล รินรดาไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เธอยังคงจดจ้องอยู่กับแท็บเล็ตในมือ ปลายนิ้วเรียวเลื่อนหน้าจอตรวจดูแปลนรีโนเวทโครงการที่กำลังมีปัญหากันอยู่ราวกับเสียงโวยวายของซุปเปอร์สตาร์หนุ่มเป็นเพียงเสียงแมลงหวี่แมลงวัน “แล้วมันเรื่องอะไรที่ฉันต้องไปเดือดร้อนกับคุณด้วยล่ะคะ คุณธันวา” สถาปนิกสาวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เธอยกชาเขียวขึ้นจิบช้าๆ ก่อนจะช้อนตาขึ้นสบกับดวงตาคมกริบที่กำลังลุกเป็นไฟ “นี่มันพื้นที่ส่วนตัวของฉัน โซนสถาปนิกออกแบบ ไม่ใช่ห้องแต่งตัวซุปตาร์ที่มีปาปารัสซี่ตามล้างตามผลาญ” “รินรดา! นี่ไม่ใช่เวลามาประชดประชันนะ” กวิน ผู้จัดการส่วนตัวที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในห้องแทบจะล้มคว่ำ รีบยกมือห้ามทัพ “ถ้านักข่าวพวกนั้นเห็นคีย์อยู่ในตึกนี้กับคุณ สองต่อสอง... ในห้องปิดตายหลังเที่ยงคืนแบบนี้ พรุ่งนี้หน้าหนึ่งทุกสำนักพิมพ์พาดหัวตัวเบ้อเริ่มแน่ ว่าพระเอกหนุ่มคาสโนวาแอบมาซุกตัวอยู่กับสถาปนิกสาวไฮโซ! คิดสภาพภาพลักษณ์ของคีย์สิครับคุณริน!” “แล้วภาพลักษณ์ของฉันล่ะคะคุณกวิน?” รินรดาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตากลมโตฉายแววคมกริบและดุดันจนกวินต้องชะงัก “ฉันเป็นผู้หญิง ทำงานเหนื่อยแทบตายเพื่อให้โปรเจกต์นี้มันเสร็จตามกำหนด แต่จู่ๆ คุณดาราเบอร์ใหญ่ก็วิ่งหนีหมาป่าหิวเงินเข้าห้องฉันมาโดยไม่ได้รับอนุญาต แล้วตอนนี้ยังจะมาโยนภาระความซวยให้ฉันรับผิดชอบร่วมอีกเหรอคะ? ฝันไปเถอะค่ะ” คีย์ขบกรามแน่น สันจมูกโด่งเป็นสันนูนขึ้นตามแรงอารมณ์ ร่างสูงโปร่งก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดตัวหญิงสาวที่ยืนจ้องหน้าเขาอย่างไม่ยอมแพ้เช่นกัน ความสูงที่ต่างกันเกือบหนึ่งคืบทำให้เขากลายเป็นฝ่ายโน้มตัวลงไปกดดันเธอโดยปริยาย ทว่ารินรดากลับเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาไม่มีความหวาดกลัวเลยสักนิด มีแต่ความท้าทายที่ทำเอาหัวใจของคนปากแข็งกระตุกวูบ “ปากเก่งนักนะ...” คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงทุ้มต่ำกระซิบลอดไรฟันด้วยความหมั่นไส้ระคนเอ็นดูที่เขาไม่มีวันยอมรับออกมาดังๆ “คิดว่าตัวเองใจแข็งนักหรือไง? ถ้านักข่าวบุกเข้ามาแล้วเห็นเราอยู่ด้วยกันจริงๆ คนที่ซวยหนักกว่าผมก็คือคุณนั่นแหละที่จะโดนแฟนคลับผมถล่มจนไม่เหลือที่ยืนในวงการ” “ก็ลองดูสิคะ!” รินรดายื่นหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ความโกรธทำให้เลือดในกายสูบฉีดจนพวงแก้มเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อ “ถ้าคุณกล้าทำให้ชื่อเสียงฉันเสียหาย ฉันนี่แหละจะฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายจนคุณต้องเอาบ้านไปจำนองเลยคีย์ ธันวา!” บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที มีเพียงเสียงลมหายใจอุ่นที่ปะทะกันและกัน แววตาของคีย์ไหววูบไปชั่วขณะเมื่อได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จางๆ จากตัวเธอ กลิ่นวานิลลาผสมความสะอาดที่ชวนให้สมองตื้อตันอย่างน่าประหลาด ผู้หญิงคนนี้ช่าง... ดื้อด้าน หัวแข็ง และยียวนกวนประสาทเสียจนเขาอยากจะปราบพยศให้หลาบจำนัก แต่ในขณะเดียวกัน หัวใจบ้าๆ ดวงนี้กลับเต้นแรงจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมัน “5 นาทีแล้วนะที่พวกคุณเถียงกันเรื่องไร้สาระ!” กวินแทรกขึ้นทำลายความเงียบที่เต็มไปด้วยกระแสไฟฟ้าสถิต “ข้างล่างเริ่มทุบประตูด้านข้างแล้ว! ริน... ผมขอร้องเถอะ ในฐานะเพื่อนร่วมงาน ช่วยซ่อนคีย์ไว้ที่ไหนสักแป๊บก่อน จนกว่าผมจะเคลียร์ทีมรักษาความปลอดภัยข้างล่างได้” รินรดาเบนสายตาไปมองผู้จัดการหนุ่มที่ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ เธอถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างจำยอม แม้จะไม่ชอบขี้หน้าซุปตาร์จอมหยิ่งคนนี้แค่ไหน แต่เธอก็ไม่ใช่คนใจร้ายใจดำที่จะปล่อยให้ใครต้องตกเป็นเหยื่อสื่อโดยไม่จำเป็น “ตามมาทางนี้” เธอสะบัดหน้าใส่คีย์หนึ่งทีก่อนจะหันหลังเดินนำไปยังมุมอับหลังชั้นวางแปลนขนาดใหญ่ คีย์พ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างจำยอม ก้าวขายาวๆ เดินตามแผ่นหลังบางไปติดๆ พลางนึกเคืองตัวเองอยู่ในใจ ทำไมเขาต้องมาตกอยู่ในสภาพน่าสมเพชแบบนี้ด้วยวะเนี่ย ปกติมีแต่คนวิ่งเข้าหา แต่นี่ต้องมาหลบซ่อนตัวอยู่ในห้องทำงานของสถาปนิกปากจัดคนนี้! พื้นที่แคบๆ หลังชั้นวางแบบแปลนอบอวลไปด้วยกลิ่นกระดาษเก่าและกลิ่นหอมเฉพาะตัวของรินรดา เมื่อร่างสูงใหญ่ของคีย์ก้าวเข้ามาเบียดเสียด ทำให้พื้นที่ตรงนั้นแทบจะไม่มีอากาศหายใจ รินรดาต้องแนบแผ่นหลังชิดกับผนังห้อง เพื่อเว้นระยะห่างจากอกแกร่งของเขา แต่เพราะความแคบทำให้ไหล่ของทั้งคู่แนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงความร้อนรุ่มที่แผ่ออกมา “ยืนนิ่งๆ สิคะ จะขยับอะไรนักหนa” รินรดากระซิบเสียงลอดไรฟันด้วยความหงุดหงิดเมื่อศอกของเขาเฉี่ยวโดนแขนเธอ “ผมไม่ได้ตั้งใจจะขยับ พื้นมันแคบคุณก็เห็นอยู่” คีย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงกวนประสาทไม่แพ้กัน ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้จนหน้าผากเกือบจะชนกันในความมลัวสลัวของมุมห้อง “หรือว่า... คุณกำลังตื่นเต้นที่ได้อยู่ใกล้ผมขนาดนี้?” “หลงตัวเองที่สุด!” รินรดาค้อนขวับ ดวงตาคู่สวยตวัดมองค้อนจนแทบจะเป็นรอย “ถ้าไม่ใช่เพราะไม่อยากเห็นหน้าคุณเป็นข่าวหน้าหนึ่งคู่กับฉัน ป่านนี้ฉันถีบคุณออกไปให้สื่อรุมทึ้งข้างนอกแล้ว!” คีย์ยิ้มมุมปาก นัยน์ตาคมพราวระยับด้วยประกายความสนุกสนานที่ได้แกล้งคนตรงหน้า มือหนาที่ตอนแรกวางข้างลำตัวค่อยๆ ยกขึ้นมาค้ำยันผนังห้องไว้ เป็นการกักตัวเธอไว้ในอ้อมแขนโดยปริยาย รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อถูกต้อนจนมุม “ทำอะไรของคุณ ถอยไปนะ!” “ชูssst...” คีย์ทำเสียงกระซิบแผ่วเบa ใบหน้าหล่อเหลาโน้มเข้ามาใกล้ขึ้นอีกจนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดริมฝีปากอิ่ม “ข้างนอกเหมือนจะมีคนเดินเข้ามาในห้องทำงานแล้วนะ... ถ้าคุณส่งเสียงดังออกไปล่ะก็ ความลับที่เราอยู่ด้วยกันสองต่อสอง... แตกแน่ครับคุณสถาปนิก” รินรดาเม้มปากแน่น หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะกลัวนักข่าวข้างนอก แต่เป็นเพราะระยะห่างที่ใกล้ชิดจนอันตรายเกินไปนี้ต่างหาก ดวงตากลมโตจ้องมองริมฝีปากหยักที่กำลังแย้มยิ้มเยาะเย้ยเธอก่อนจะเลื่อนขึ้นสบกับดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความแพรพราว ในจังหวะที่หัวใจของทั้งคู่กำลังเต้นรัวด้วยแรงปะทะทางอารมณ์และเคมีที่ดึงดูดเข้าหากันอย่างไม่อาจปฏิเสธ เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงบิดลูกบิดประตูด้านนอกก็ดังขึ้น... *แกร็ก!* กวินผลักประตูเข้ามาพร้อมกับสีหน้าตื่นตระหนกสุดขีด ดวงตาเบิกโพรงมองตรงมายังมุมห้องที่ทั้งคู่ซ่อนอยู่ พร้อมกับเอաբประโยคที่ทำให้เลือดในกายของรินรดาและคีย์เย็นเฉียบลงพร้อมกัน “ริน! คีย์! แย่แล้ว... คนที่เข้ามาไม่ใช่ทีมรักษาความปลอดภัย แต่เป็น... พี่กรณ์ บรรณาธิการข่าวบันเทิงสายตรงของคุณพ่อรินรดาเองครับ!” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความสัมพันธ์อันดุเดือดนี้ด้วยกันนะครับ