ใครจะยอมใครก่อน

เสียงหัวเราะเบาๆ ที่ลอดออกมาจากลำคอของบุคคลมาใหม่ ทำลายบรรยากาศตึงเครียดในห้องรับรองพิเศษจนย่อยยับ "ดูท่าทางผมจะมาขัดจังหวะเวลาอันเป็นส่วนตัวของพวกคุณเข้าสินะครับ... ขอโทษที พอดีผมจำได้ว่าลืมเอกสารสำคัญไว้บนโต๊ะประชุม" รินรดาหันขวับไปมองต้นเสียง รอยยิ้มท้าทายที่เคยประดับอยู่บนเรียวปากสวยแข็งค้างไปชั่วขณะ ดวงตาคู่คมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อตระหนักว่า บุคคลที่ก้าวเข้ามาขัดจังหวะในวินาทีเป็นวินาทีตายเช่นนี้ หาใช่ใครอื่นนอกจาก 'กวิน' ผู้จัดการส่วนตัวมือทองของซูเปอร์สตาร์หนุ่ม ในขณะเดียวกัน คีย์ ธันวา ถึงกับพ่นลมหายใจพรืดใหญ่ออกมาทางจมูก ดวงตาสีนิลคมกริบฉายแววหงุดหงิดอย่างชัดเจนจนไม่ต้องพยายามซ่อน เขาสบถเบาๆ ในลำคออย่างหัวเสียเมื่อแผนการกระชับพื้นที่เพื่อกดดันให้สถาปนิกสาวถอยร่นต้องพังทลายลงอย่างไม่เป็นท่า "ถ้าลืมของก็หยิบไปสิครับพี่กวิน จะยืนค้ำหัวอยู่อีกนานไหม" คีย์ตวัดเสียงห้วนจัดใส่ผู้จัดการส่วนตัวอย่างไร้ความเกรงใจ ร่างสูงโปร่งในชุดสูทลำลองทิ้งตัวพิงพนักโซฟาด้วยท่าทีเกียจคร้าน แต่สันกรามที่ขบเข้าหากันจนนูนเด่นกลับฟ้องชัดว่าเจ้าตัวกำลังกรุ่นโกรธแค่ไหน กวินไหวไหล่เบาๆ เดินนتเข้ามาหยิบแฟ้มเอกสารบนโต๊ะกาแฟด้วยท่าทีสุขุมนุ่มลึก สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองคนทั้งสองสลับกันไปมาด้วยรอยยิ้มรู้ทัน รอยยิ้มแบบที่ทำให้คนโดนมองรู้สึกเหมือนถูกมองทะลุปรุโปร่งจนแทบไม่มีที่ซ่อนตัว "ผมไม่ได้ตั้งใจจะรบกวนเวลาสวีท... เอ๊ย เวลาคุยงานของพวกคุณหรอกนะพอดีสายตาผมมันดันยาวไปหน่อย เลยเห็นภาพคนตัวโตแถวนี้พยายามจะรุกคืบจนคนตัวเล็กเขาเกือบจะหลังติดผนัง" กวินจงใจลากเสียงยาวอย่างหยอกล้อ พางเหลือบมองรินรดาที่ตอนนี้ดึงสีหน้ากลับมาเรียบนิ่งได้อย่างรวดเร็วราวกับติดสปีด รินรดาเม้มริมฝีปากเข้าหากันเล็กน้อย ความรู้สึกร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้มเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความฮึดสู้ เธอไม่ใช่เด็กสาวอ่อนต่อโลกที่จะยอมให้ผู้ชายปากร้ายอย่างคีย์มาต้อนจนมุมได้ง่ายๆ ยิ่งเห็นท่าทีหงุดหงิดหัวเสียของดาราหนุ่ม เธอกยิ่งนึกสนุกอยากจะกวนประสาทเขากลับคืนบ้าง "ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ... เอ้ย... ไม่ต้องห่วงหรอกครับ คุณกวิน" รินรดาเกือบเผลอหลุดคำสามัญสำนองผู้หญิงออกมา ทว่าสติที่ไวเป็นกรดทำให้เธอแก้เกมทันควัน "ฉัน... ผมหมายถึงผมกับคุณคีย์ เราแค่กำลังตกลงเรื่องขอบเขตงานกันอยู่ ไม่มีอะไรเกินเลยอย่างที่คุณกวินเข้าใจหรอกครับ" คีย์หรี่ตามองคนตรงหน้าทันที รังสีความหงุดหงิดแผ่ซ่านออกจากตัวเขาจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบ "เรียกผมซะห่างเหินเชียวนะครับคุณสถาปนิก เมื่อกี้ยังกล้าต่อปากต่อคำผมฉอดๆ อยู่เลยไม่ใช่หรือไง หรือพอมีคนมาขัดจังหวะแล้วปอดแห้งขึ้นมาซะดื้อๆ" "ใครปอดแห้งไม่ทราบครับ" รินรดาเชิดหน้าขึ้นทันควัน ดวงตากลมโตจ้องตอบสายตาดุดันนั้นอย่างไร้ความเกรงกลัว "ผมแค่ไม่อยากลดตัวลงไปต่อปากต่อคำกับคนเอาแต่ใจตัวเองก็เท่านั้นเอง งานออกแบบชิ้นนี้ผมรับผิดชอบในฐานะมืออาชีพ ไม่ใช่ในฐานะเด็กฝึกงานที่คุณจะมาชี้นิ้วสั่งซ้ายสั่งขวาได้ตามอำเภอใจ" "ปากเก่งนักนะ..." คีย์กัดฟันกรอด ขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวหญิงสาวโดยอัตโนมัติ ร่างสูงใหญ่สร้างแรงกดดันมหาศาลจนรินรดาต้องเผลอถอยหลังไปครึ่งก้าว แต่กระนั้นเธอก็ยังฝืนยืนหยัด ไม่ยอมให้เขาข่มขวัญได้สำเร็จ กวินที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดกระแอมเบาๆ ในลำคอเพื่อเตือนสติ "เอ่อ... ผมว่าผมรีบออกไปดีกว่า เชิญพวกคุณ... เอ่อ... 'ตกลงเรื่องงาน' กันต่อตามสบายเลยนะครับ ไม่ต้องเกรงใจผม" พูดจบ ผู้จัดการหนุ่มก็รีบหมุนตัวเดินจ้ำอ้าวออกจากห้องทันที พร้อมกับปิดประตูเสียงดังคลิก ทิ้งให้คนทั้งสองยืนเผชิญหน้ากันตามลำพังอีกครั้งในความเงียบที่โรยตัวลงมาปกคลุม บรรยากาศในห้องรับรองกลับมาตึงเครียดขึ้นอีกโข คีย์ก้มมองสถาปนิกสาวที่สูงเพียงแค่ระดับอกของเขา รินรดายืนตัวตรง แผ่นหลังแนบชิดกับพนักโซฟาที่เธอถอยร่นมาชนเมื่อครู่ ดวงตาคู่สวยยังคงฉายแววพยศและดื้อรั้นอย่างเต็มเปี่ยม ไม่มีทีท่าว่าจะยอมลดราวาศอกให้เลยแม้แต่น้อย ความเงียบงันดำเนินไปชั่วอึดใจ ก่อนที่คีย์จะโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่เหนือพวงแก้มเนียน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าแตะจมูก ทำให้หัวใจของรินรดาเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่งอย่างไม่น่าให้อภัย "ดื้อด้านแบบนี้... ได้อะไรขึ้นมาครับคุณรินรดา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงเจือความเย้าหยวนและอันตรายในเวลาเดียวกัน "คิดจริงๆ เหรอว่าคนอย่างผมจะยอมปล่อยให้คุณออกแบบพื้นที่ส่วนตัวตามใจชอบโดยที่ผมไม่มีสิทธิ์ออกความเห็น" รินรดาเบี่ยงใบหน้าหลบเล็กน้อยเพื่อรักษาระยะห่าง แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบทะลุออกมานอกอก แต่ริมฝีปากบางก็ยังคงแย้มยิ้มเยาะ "ถ้าคุณคีย์อยากออกความเห็น เชิญไปเขียนลงในกระดาษข้อเสนอแล้วส่งผ่านผู้จัดการส่วนตัวมาตามระบบเถอะครับ การมาใช้วิธีคุกคามพื้นที่ส่วนตัวของคนอื่นแบบนี้ มันแสดงถึงความไร้ความเป็นมืออาชีพนะ" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาสีนิลคมกริบพินิจพิเคราะห์ใบเนียนที่เชิดขึ้นอย่างท้าทาย ความหัวรั้นและดื้อดึงของเธอแทนที่จะทำให้เขารู้สึกรำคาญ กลับกลายเป็นว่ามันจุดประกายความสนใจบางอย่างขึ้นมาในอกอย่างประหลาด ผู้หญิงส่วนใหญ่ที่เข้าใกล้เขาล้วนแต่ยอมสยบ ก้มหน้าก้มตาประจบประแจงเพื่อเอาใจ แต่รินรดากลับเหมือนแมวป่าตัวเล็กๆ ที่กางเล็บขู่ฟ่อและพร้อมจะข่วนเขาได้ทุกเมื่อหากเข้าใกล้เกินไป "ไร้ความเป็นมืออาชีพงั้นเหรอ..." คีย์ทวนคำ เสียงกระซิบพร่าต่ำลงจนน่าใจหาย มือหนายื่นออกไปวางท้าวลงบนพนักโซฟาเหนือหัวของหญิงสาว เป็นการปิดตายทางหนีทีไล่ทั้งหมดโดยสมบูรณ์ "งั้นผมจะแสดงให้คุณเห็นเองว่า... การเป็น 'มืออาชีพ' ในแบบของผม มันหน้าตาเป็นยังไง" รินรดาชะงัก ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเมื่อตระหนักว่าตอนนี้ร่างกายของเธอถูกกักไว้ในวงแขนของซูเปอร์สตาร์หนุ่มเรียบร้อยแล้ว ระยะห่างระหว่างกันแทบจะเรียกว่าเป็นศูนย์ ปลายจมูกโด่งรั้นของเธอเกือบจะชนเข้ากับสันจมูกคมสันของเขาอยู่รอมร่อ "คุณจะทำอะไร..." น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวเมื่อครู่เริ่มสั่นพร่าเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่ได้ คีย์ไม่ตอบ เขาเพียงแค่โน้มใบหน้าลงมาอีกนิด ดวงตาสีนิลคู่คมจ้องลึกลงไปในดวงตาคู่สวยราวกับจะค้นหาความลับบางอย่างที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังความพยศนั้น มุมปากหยักยกยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ทำเอาสถาปนิกสาวถึงกับลมหายใจสะดุด "รินรดา..." เสียงทุ้มเอ่ยเรียกชื่อเธอแผ่วเบa ราวกับกำลังท่องคาถา "คุณคิดว่าผมจะกลัวคนปากเก่งอย่างคุณจริงๆ งั้นเหรอครับ" ทว่าในวินาทีที่หัวใจของรินรดากำลังเต้นระรัวจนแทบจะกระกระสนหลุดออกมานอกอก และริมฝีปากของคนทั้งคู่กำลังจะขยับเข้าใกล้กันจนแทบจะแนบชิด ประตูห้องรับรองที่เพิ่งปิดลงไปก็ถูกผลักเปิดผางขึ้นมาอย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงร้อนรนของกวินที่ตะโกนแทรกเข้ามา "คีย์! แย่แล้ว! นักข่าวกลุ่มใหญ่รู้ข่าวว่าเธออยู่ที่นี่ กำลังแห่กันมาที่นี่แล้ว!" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "เซฟโซนนี้ไม่มีอนุญาตให้รุก" มา ณ ที่นี้นะครับ