พายุเข้ากลางไซต์งาน

"ถอยไป!" น้ำเสียงห้วนจัดลอดไรฟันของคีย์ ธันวา ไม่ได้ดังพอจะกลบเสียงฝีเท้ากึ่งวิ่งกึ่งเดินของกองทัพนักข่าวที่แห่แหนเข้ามาจากประตูทางเข้าโครงสร้างคอนกรีตเปลือยได้เลย แฟลชจากกล้องโทรศัพท์และกล้องโปรตัวใหญ่เริ่มกะพริบวับวาบราวกับหิ่งห้อยในคืนเดือนมืด รินรดาชะงักกึก สัญชาตญาณการเอาตัวรอดของสถาปนิกสาวผู้ผ่านศึกเหนือเสือใต้มาโชกโชนสั่งให้ถอยกรูด แต่ทว่าความซวยมักมาเร็วกว่าความคิด เศษไม้แบบหล่อคอนกรีตที่ถูกทิ้งเรี่ยราดกลายเป็นกับระเบิดชั้นดี ส้นรองเท้าบูatเซฟตี้ของเธอพลิกตัววูบอย่างแรง ร่างเพรียวบางเสียหลักหงายหลังดิ่งลงสู่พื้นปูนซีเมนต์หยาบโล้นเบื้องล่าง! ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้น โลกทั้งใบเหมือนถูกกดปุ่มสโลว์โมชั่น คีย์ที่ยืนประจันหน้าอยู่ใกล้ที่สุดไม่ได้แม้แต่จะคิด ทิฐิ ความปากร้าย และมาดพระเอก A-List ที่เพิ่งพ่นใส่เธอเมื่อครู่ปลิวหายไปในอากาศ ร่างสูงใหญ่พุ่งเข้าคว้าหมับเข้าที่เอวบางของรินรดาด้วยแรงทั้งหมดที่มี กระชากดึงเข้าหาอกกว้างอย่างลืมตัว แรงเหวี่ยงทำ0ให้ทั้งคู่ล้มกลิ้งไปบนพื้นปูนด้วยกัน โดยมีอ้อมแขนแข็งแกร่งของนักแสดงหนุ่มทำหน้าที่เป็นเบาะรองรับแรงกระแทกทั้งหมดแทนแผ่นหลังของเธอ ตึง! เสียงลมหายใจกระชากเฮือกใหญ่ดังประสานกัน รินรดาซุกหน้าอยู่กับแผงอกอุ่นจัดของคนตัวโต กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นฝุ่นปูนและหยาดเหงื่อจางๆ ลอยเข้าจมูก ปลายจมูกโด่งรั้นของเธอเฉียดผ่านโครงคราบกระด้างของเขาไปนิดเดียว ขณะที่มือหนาข้างหนึ่งของคีย์โอบรั้งท้ายทอยเธอไว้แน่น กดศีรษะเธอซบลงกับอกเพื่อปกป้องจากการกระแทกกับพื้นคอนกรีตอย่างเต็มรัก "อ๊ะ..." เสียงอุทานตื่นตระหนกหลุดจากริมฝีปากบาง หัวใจของรินรดากระหน่ำรัวราวกับกลองเพล มันดังจนเธอไม่แน่ใจว่าเป็นเสียงหัวใจของเธอเอง หรือเป็นจังหวะรัวเร่งจากอกของคนที่กำลังทับร่างเธออยู่กันแน่ "อยู่นิ่งๆ" เสียงกระซิบต่ำพร่าดุดันดังอยู่เหนือศีรษะ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดเส้นผมของเธอจนขนลุกซู่ รินรดาลืมตาขึ้นแล้วเงยหน้าหมายจะต่อปากต่อคำตามนิสัยเดิม แต่จังหวะนั้นเองที่ปลายจมูกของทั้งคู่เกือบจะชนกัน ระยะห่างที่ใกล้จนเกินไปทำให้โลกทั้งใบหดแคบเหลือเพียงนัยน์ตาสีเข้มคู่คมที่กำลังจ้องมองเธอด้วยประกายความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะคาดเดา มีทั้งความตกใจ ความห่วงใยที่พยายามซ่อนไว้ และ... ความคลั่งรักที่ระอุอยู่ก้นบึ้งสายตา เปรี๊ยะ! แสงแฟลชรัวยิงทะลุความเงียบงันเข้ามาใกล้ทุกที "ว้าว! นั่นคุณคีย์กับ... ใครครับเนี่ย? ภาพหลุดกลางไซต์งานเดือด หรือนี่คือโปรเจกต์ลับเปิดตัวหวานใจนอกวงการ!" เสียงนักข่าวหัวเห็ดคนหนึ่งดังขึ้นพร้อมไมโครโฟนที่ยื่นล้ำเส้นเข้ามาแทบจะจิ้มหน้าผาก รินรดาสะดุ้งสุดตัว สติสัมปชัญญะที่กระเจิดกระเจิงกลับเข้าร่างทันที เธอไม่ใช่ดารา ไม่ใช่คนสาธารณะที่ต้องมาตกเป็นเหรียญมีค่าบนหน้าหนึ่งสื่อบันเทิง เธอนักออกแบบที่ต้องใช้ความน่าเชื่อถือ! "ปล่อยค่ะ!" รินรดาขยับตัวยุกยิก ใช้สองมือดันแผงอกแกร่งออกสุดแรงเกิด แต่คีย์กลับกระชับวงแขนแน่นขึ้นไปอีกโดยสัญชาตญาณของการปกป้อง "อยากให้พวกมันรุมทึ้งเธอจนไม่เหลือชิ้นดีหรือไง ถ้าไม่อยากเป็นข่าวหน้าหนึ่งพรุ่งนี้เช้า ก็หุบปากแล้วอยู่นิ่งๆ ซะ!" คีย์กระซิบลอดไรฟันด้วยน้ำเสียงคาดโทษ ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงสนิท แต่แววตากลับฉายชัดถึงความกังวลที่พยายามกลบเกลื่อน "แต่คุณกำลังทับฉันอยู่!" เธอสวนกลับเสียงเขียว นัยน์ตากลมโตตวัดมองค้อนอย่างไม่ยอมแพ้ "ถ้าขืนยังนอนท่านี้ต่อ ฉันต่างหากที่จะตายก่อนโดนนักข่าวสัมภาษณ์!" จังหวะนั้นเอง กวินที่วิ่งหน้าตั้งฝ่าวงล้อมนักข่าวเข้ามาพร้อมทีมรักษาความปลอดภัยของไซต์งาน ก็พุ่งเข้ามาเอาตัวบังและกางร่มกันแสงแฟลชไว้ได้ทันท่วงที "ขอทางด้วยครับ! ทางเราไม่อนุญาตให้บันทึกภาพในเขตพื้นที่ก่อสร้างอันตราย เชิญออกไปด้านนอกครับ!" กวินตะโกนเสียงดังลั่นพร้อมดันตัวนักข่าวถอยร่นออกไป คีย์ใช้โอกาสนี้กอดรัดเอวบางแล้วพลิกร่างลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว พร้อมกับดึงรินรดาให้ลุกขึ้นตามมาติดๆ มือหนาคว้าหมวกนิรภัย (Hard Hat) มาสวมทับศีรษะทุยของเธอเพื่อบังใบหน้าครึ่งหนึ่งจากเลนส์กล้องที่พยายามสาดส่องเข้ามาไม่หยุด "วิ่ง!" คีย์ไม่รอให้เธอทักท้วง มือใหญ่เอื้อมไปคว้าข้อมือเล็กของรินรดาแล้วออกแรงกึ่งจูงกึ่งลากฝ่าฝุ่นปูนและกองวัสดุก่อสร้างลัดเลาะไปทางบันไดหนีไฟด้านหลังไซต์งานทันที ความอบอุ่นจากฝ่ามือหนาที่กุมรอบข้อมือเธอไว้แน่นส่งผ่านความร้อนรุ่มเข้ามาจนรินรดารู้สึกใจสั่นแปลกๆ เท้าทั้งสองก้าวตามแรงดึงอย่างจำใจ แม้ปากจะอยากเอ่ยปากด่าความเผด็จการของพ่อซุปตาร์ปากร้ายคนนี้สักร้อยคำ แต่บรรยากาศรอบตัวที่ตึงเครียดและฝีเท้าที่เร่งรีบก็ทำให้เธอต้องกลืนคำพูดทั้งหมดลงคอไปก่อน ทั้งคู่พุ่งตัวเข้ามาในห้องควบคุมงานโซนอับสายตา ประตูกระจกฝ้าถูกผลักปิดล็อกลงอย่างแน่นหนา เสียงโกลาหลด้านนอกค่อยๆ เบาบางลงจนกลายเป็นเสียงหอบหายใจรดกันในพื้นที่แคบๆ รินรดากระชากข้อมือตัวเองกลับทันทีเมื่อยืนพ้นรัศมีอันตราย เธอถอดหมวกนิรภัยออกแล้วสะบัดผมยาวสลวยที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อยไปด้านหลัง นัยน์ตากลมโตตวัดมองหน้าชายหนุ่มอย่างเอาเรื่องทันที "คุณทำบ้าอะไรของคุณเนี่ย!" เธอกัดฟันกรอด "ถ้าคุณไม่เดินเข้ามาหาเรื่องฉันแต่แรก เรื่องบ้าพวกนี้ก็ไม่เกิด!" คีย์ยืนพิงบานประตู กอดอกมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉยที่เคลือบไว้ด้วยความกวนประสาท แตกต่างจากหัวใจข้างในที่ยังเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะจากเหตุการณ์เมื่อครู่ "ฉันเนี่ยนะหาเรื่องเธอ?" คีย์เลิกคิ้วสูง น้ำเสียงเจือแววเยาะหยันตามสไตล์ "ถ้าตาเธอไม่ถั่วจนเดินสะดุดขาตัวเองล้มหัวฟาดพื้นปูนซีเมนต์ไปแล้ว ฉันคงไม่ต้องลดตัวลงไปเป็นเบาะรองรับน้ำหนักให้เธอหรอกนะ คุณสถาปนิกคนเก่ง" "นี่คุณ!" รินรดาปรี่เข้าไปประชิดตัว นิ้วเรียวชี้หน้าเขาอย่างเหลืออด "ฉันจะสะดุดอะไรมันก็เรื่องของฉัน ปากแบบนี้สินะที่เขาบอกว่าต่อให้หน้าตาดีระดับชาติ แต่ถ้าสันดานปากเสียแบบนี้ ต่อให้ฟรีฉันก็ไม่เอาหรอก!" คำว่า 'ไม่เอา' พุ่งชนเข้ากลางใจคนฟังอย่างจัง คีย์ชะงักไปชั่ววินาที นัยน์ตาสีเข้มวับวามขึ้นมาวบหนึ่งก่อนจะกลับมาเย็นชาดังเดิม ร่างสูงขยับก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอบ้างจนรินรดาต้องผถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ วงแขนแกร่งยกขึ้นกักกันเธอไว้ทั้งสองข้าง ไม่ยอมให้หลบหนีไปไหน "ปากเก่งนักนะ..." คีย์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนหน้าผากเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดแก้มเนียน "เมื่อกี้ฉันเพิ่งช่วยชีวิตเธอไว้จากดงทีนนักข่าว น่าจะขอบคุณฉันสักคำ ไม่ใช่มาไล่กัดเหมือนแมวป่าแบบนี้" "ใครใช้ให้ช่วยไม่ทราบ!" รินรดาเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาไม่มีความเกรงกลัวแม้แต่น้อย แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอกเพราะระยะที่ใกล้ชิดจนเกินงาม "ปล่อยฉันออกไปนะ ถ้ากวินเคลียร์ข้างนอกเสร็จแล้ว ฉันจะไปเคลียร์งานต่อ" คีย์จ้องมองริมฝีปากที่ขยับเถียงฉอดๆ นั้นด้วยประกายตาที่ลึกล้ำขึ้น บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความเกรี้ยวกราดเป็นความเงียบงันที่เต็มไปด้วยกระแสไฟฟ้าสถิตบางอย่างที่ดึงดูดเข้าหากัน ปากร้ายใจคลั่งรักอย่างเขากำลังจะหลุดคำพูดประชดประชันออกไปอีกครั้งตามความเคยชิน ทว่า... ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะได้เอื้อnเอ่ยคำใดออกมา ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดๆ ตามด้วยเสียงหอบเหนื่อยของกวินที่ตะโกนทะลุกระจกเข้ามาด้วยน้ำเสียงร้อนรนชนิดที่แทบจะพลิกแผ่นดิน "คีย์! ริน!" เสียงกวินขาดห้วง "ชิบหายแล้ว... ทางออกด้านหลังโดนดักไว้หมดแล้ว พวกปาปารัสซี่ไม่ได้มาแค่กลุ่มเดียว แต่ตอนนี้... แม่ของคุณโผล่มาที่หน้าไซต์งานแล้ว!" รินรดาเบิกตากว้างขึ้นทันที ส่วนคีย์ชะงักกึก ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเยือกเย็นกลับตึงเครียดขึ้นในพริบตา นัยน์ตาสีเข้มฉายแววตระหนกอย่างปิดไม่มิดเมื่อได้ยินชื่อนั้น ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของจอมยุทธ์เสื้อแพรด้วยดีเสมอมาครับ