คำด่าที่แฝงความเป็นห่วง

"คุณจะบ้าหรือไงรินรดา! คิดว่าตัวเองเป็นยอดมนุษย์หรือไงถึงได้ฝืนลุยงานไซต์ก่อสร้างทั้งที่ไข้ขึ้นสูงจนตัวร้อนจี๋ขนาดนี้!" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความเกรี้ยวกราดดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องพักส่วนตัว รินรดาเบิกตากว้างขึ้นทันทีหลังจากที่อาการช็อกจากการหลุดปากพูดชื่อนั้นของเธอเมื่อครู่ยังไม่ทันจางหาย คีย์ ธันวา ชายหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเยือกเย็นและมาดสุขุมในสายตาประชาชน กลับกำลังยืนจังก้าอยู่ตรงหน้าเธอ ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะประดับด้วยรอยยิ้มมุมปากอันแสนกวนประสาท บัดนี้กลับตึงเครียดจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นฉายแววตระหนกและโกรธขึงอย่างปิดไม่มิด รินรดากลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก ความเจ็บแปลบที่ขมับแล่นริ้วขึ้นมาทันทีเมื่อเธอพยายามขยับตัวถอยหลังหนีแรงกดดันจากร่างสูงที่ก้าวเข้ามาประชิด เธอเม้มริมฝีปากที่แห้งแตกเข้าหากันอย่างถือดี แม้ว่าพิษไข้จะเล่นงานจนสติสัมปชัญญะเริ่มเลือนราง แต่ศักดิ์ศรีและนิสัยปากเก่งที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆ ก็ยังคงทำงานอย่างเต็มประสิทธิภาพ "มันก็เรื่องของฉัน... อีกอย่าง งานนั้นเป็นความรับผิดชอบของฉัน ไม่จำเป็นต้องรบกวนเวลาอันมีค่าของคุณหรอกนะ... คุณคีย์" รินรดากัดฟันตอบเสียงแข็ง แม้ลมหายใจจะร้อนผ่าวและติดขัดจนน่าทรมาน คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองสภาพอิดโรยของสถาปนิกสาวตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า ร่างบางที่สั่นเทาเล็กน้อยภายใต้เสื้อเชิ้ตตัวโคร่งทำให้เขาต้องกำมือเข้าหากันแน่นเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่างที่กำลังตีรวนอยู่ในอก ปากร้ายๆ ที่มักจะใช้พ่นคำพูดเชือดเฉือนพ่นออกไปทันทีโดยไม่ทันคิด "รบกวนเหรอ? หึ! คุณคิดว่าตัวเองสำคัญขนาดที่ผมอยากจะเอาเวลามาใส่ใจคนโง่ที่ดูแลตัวเองไม่ได้อย่างคุณรึไงรินรดา ถ้าคุณเป็นอะไรไปในเขตรับผิดชอบของโปรเจกต์นี้ คนที่ซวยที่สุดก็คือผมกับทีมงานที่ต้องมาเคลียร์ปัญหาเพราะความดื้อรั้นของคุณต่างหาก!" ถ้อยคำเชือดเฉือนบาดลึกเข้าที่ความรู้สึก แต่รินรดากลับเลือกที่จะเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาคู่สวยตวัดมองกลับอย่างไม่ยอมแพ้ ทั้งที่ในหัวตอนนี้โลกกำลังหมุนเคว้ง "ถ้าคิดว่าฉันเป็นภาระนัก ทำไมไม่ปล่อยให้ฉันนอนตายอยู่ในห้องนี้ไปเลยล่ะ จะมายืนบ่นให้เสียเวลาทำไม!" เธอย้อนถามเสียงสั่นด้วยความโมโห คีย์ชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคู่คมไหววูบลงวับหนึ่งก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวเช่นเดิม ชายหนุ่มไม่ตอบคำโตเถียงนั้น แต่กลับหมุนตัวเดินหายเข้าไปในครัวเล็กๆ ของห้องพัก ก่อนจะเดินกลับออกมาพร้อมกับแก้วน้ำอุ่นและถุงพลาสติกใบเล็กจากร้านขายยาใกล้โรงแรม รินรดามองตามการกระทำนั้นด้วยความงุนงงระคนประหลาดใจ เมื่อเห็นชายหนุ่มร่างสูงผู้ทรงอิทธิพลในวงการบันเทิง เดินถือถุงยามาหยุดยืนตรงหน้าเธออีกครั้ง คีย์โยนถุงยาลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้าเสียงดังพอสมควร ใบหน้าหล่อเหลายังคงบึ้งตึง ปรปรารถสายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความฮึดฮัดขัดเคืองใจอย่างเห็นได้ชัด "กินเข้าไปซะ" เขาออกคำสั่งเสียงห้วน รินรดาลเหลือบมองถุงยาบนโต๊ะสลับกับใบหน้าของดาราหนุ่ม คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันด้วยความไม่เข้าใจ "นี่คุณ... ไปซื้อมาตั้งแต่เมื่อไหร่?" "ไม่ใช่เรื่องที่คุณต้องรู้" คีย์ตัดบทเสียงแข็ง เขาหยิบแผงยาพาราเซตามอลและวิตามินซีออกมาแกะอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะยื่นส่งให้เธอพร้อมแก้วน้ำอุ่น "เลิกถามมากแล้วกินยาซะ ถ้าไม่อยากให้พรุ่งนี้ผมต้องมานั่งตอบคำถามนักข่าวว่าสถาปนิกคนเก่งของโปรเจกต์นี้ช็อกคาไซต์งานจนต้องหามส่งโรงพยาบาล" รินรดารับแก้วน้ำและยามาถือไว้ด้วยมือที่ยังคงสั่นเทา เธอจ้องมองชายหนุ่มที่ยืนกอดอกรอจนกว่าเธอจะยอมกลืนยาดังกล่าวลงคอ ความรู้สึกอุ่นวาบแปลกประหลาดไหล뢰เข้าสู่ก้นบึ้งของหัวใจ ท่าทางปากร้ายแต่การกระทำกลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิงแบบนี้ มันคือเอกลักษณ์ที่ทำให้เธอต้องหลบสายตาเพื่อซ่อนรอยยิ้มจางๆ ที่ผุดขึ้นบนมุมปากอย่างไม่ตั้งใจ "ขอบคุณ... สำหรับยา" เธอกระซิบเสียงเบา คีย์พ่นลมหายใจออกทางจมูกเบาๆ ท่าทางยังคงฟอร์มจัด "ไม่ต้องมาทำเป็นพูดดี กินเสร็จก็นอนพักซะ อย่าหาเรื่องลุกขึ้นมาเดินเพ่นพ่านอีกเป็นอันขาด ไม่อย่างนั้นคราวนี้ผมจะไม่แค่บ่นแน่" พูดจบ ชายหนุ่มก็หมุนตัวเตรียมจะเดินกลับไปยังประตูห้อง ทว่าจังหวะที่เขากำลังจะก้าวเท้าออกไป รินรดากลับเอ่ยชื่อที่ค้างคาอยู่ในใจขึ้นมาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาแต่ชัดเจนในความเงียบ "แล้วเรื่องเมื่อกี้... ที่ฉันเผลอพูดชื่อนั้นออกไป... คุณจะอธิบายว่ายังไงดีล่ะคะ คีย์ ธันวา" ร่างสูงของคีย์ชะงักกึกทันที มือที่กำลังจะเอื้อมไปเปิดลูกบิดประตูค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ แผ่นหลังกว้างเกร็งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศภายในห้องทันทีจนได้ยินเสียงหัวใจเต้น คีย์ค่อยๆ หันกลับมามองเธอ ช้าๆ นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นไม่ได้เย็นชาและปากร้ายเหมือนเมื่อครู่ แต่มันกลับเต็มไปด้วยความซับซ้อนและร่องรอยของอดีตที่ถูกฝังกลบไว้อย่างดีกำลังถูกขุดคุ้ยขึ้นมาบนผิวน้ำ เขาก้าวช้าๆ เดินกลับมาหยุดยืนค้ำหัวเตียงที่เธอนั่งอยู่โน้มตัวลงมาจนใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างจากเธอเพียงคืบ ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนรินรดารู้สึกใจเต้นไม่เป็นจังหวะ "อย่าล้ำเส้นเข้ามาในเขตปลอดภัยของผม รินรดา..." เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมฝีปาก แววตาคมกริบจดจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอราวกับจะค้นหาความจริงบางอย่าง "บางเรื่อง... รู้ไปมันอาจจะทำให้คุณเจ็บปวดมากกว่าที่คิด" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอมานะครับ