จังหวะหยอกล้อที่คุ้นเคย

กลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มผสมกับกลิ่นกระดาษไขแปลนแบบสถาปัตยกรรมอบอวลอยู่ในห้องทำงานกว้าง รินรดากำลังใช้ดินสอ EE ฝนเส้นเงาลงบนกระดาษร่างอย่างใจจดใจจ่อ เสียงขีดเขียนเบาๆ คือสิ่งเดียวที่ทำลายความเงียบในยามวิกาลนี้ จนกระทั่งเสียงทุ้มต่ำติดจะหงุดหงิดตามสไตล์ดังขึ้นจากโซฟาตัวยาวมุมห้อง "ถ้างานมันจะเครียดจนทำให้คุณลืมกินข้าวขนาดนี้ ผมควรจะเผาทิ้งตั้งแต่สัปดาห์แรกที่คุณรับโปรเจกต์นี้แล้วครับ รินรดา" หญิงสาวไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง เธอเพียงแค่ตวัดปลายดินสอวาดเส้นโค้งสุดท้ายอย่างมั่นใจก่อนจะเอ่ยตอบเสียงเรียบ "ถ้าคุณคีย์ว่างมากจนไม่มีบทละครจะท่อง จะมาเดินวนเวียนเป็นวิญญาณเฝ้าตึกแถวนี้ เชิญกลับไปนอนที่คอนโดหรูของคุณเถอะค่ะ ไม่มีใครจ้างคุณมาเป็นนาฬิกาเตือนความจำเรื่องอาหารว่างเสียหน่อย" คีย์ ธันวา ขบกรามแน่นเล็กน้อยเมื่อถูกย้อนด้วยน้ำเสียงกวนประสาทแบบนั้น ชายหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนขึ้นถึงข้อศอกก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานอย่างรวดเร็ว ขายาวๆ ของดาราดังระดับ A-List ก้าวเพียงไม่กี่ก้าวก็มายืนค้ำหัวคนปากเก่งเสียแล้ว เขาไม่ได้พูดเปล่า มือหนายื่นไปคว้าแก้วกาแฟเย็นเฉียบที่ตั้งทิ้งไว้จนหยดน้ำเกาะพราวออกห่างจากมือเธอทันที "เฮ้! นั่นกาแฟฉันนะคุณ!" รินรดาเงยขวับขึ้นมาทันที ดวงตากลมโตฉายแววไม่พอใจอย่างชัดเจน เธอจ้องมองชายหนุ่มที่ถือวิสาสะยึดของรักของหวงไปถือไว้เสียเอง "กาแฟเย็นๆ ที่หมดรสชาติตั้งแต่สองชั่วโมงก่อนเนี่ยนะที่คุณเรียกว่าเครื่องดื่ม?" คีย์เลิกคิ้วสูง น้ำเสียงเยียบเย็นแต่แฝงแววตาดุอย่างเอ็นดู "วางลงแล้วกินข้าวซะ ไม่อย่างนั้นผมจะป้อนคุณด้วยวิธีที่ทำให้คุณไม่มีสมาธิทำงานไปทั้งคืนแน่" คำขู่กึ่งหยอกเย้านั้นทำเอาคนฟังชะงักไปชั่วขณะ รินรดารู้ดีว่าผู้ชายคนนี้พูดจริงทำจริง สายตาคมกริบที่มองตรงมาทำให้หัวใจในอกกระตุกวูบอย่างไม่มีสาเหตุ เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พยายามรักษามาตร ฐานความเย่อหยิ่งและรอยยิ้มมุมปากเอาไว้ "คุณนี่มัน... เผด็จการชะมัด" เธอพึมพำเบาๆ แต่ก็ยอมวางดินสอในมือลง ยืดตัวพิงพนักเก้าอี้แล้วกอดอกมองหน้าเขาตรงๆ "ไหนล่ะข้าวที่คุณว่า ถ้าไม่ใช่แซนด์วิชแห้งๆ จากร้านสะดวกซื้อ ฉันถึงจะยอมพิจารณา" คีย์ถอนหายใจยาวอย่างยอมแพ้ รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากหยักลึกอย่างปิดไม่มิด เขาย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับเธอ มือหนาเอื้อมไปเปิดกล่องอาหารอุ่นร้อนที่วางอยู่บนโต๊ะอีกมุม กลิ่นหอมฉุยของข้าวผัดกระเทียมเนื้อย่างมีเดียมแรร์โชยเข้าจมูกทันทีจนท้องที่ว่างเปล่าส่งเสียงประท้วงเบาๆ "ระดับผม ไม่เคยเตรียมของไร้รสนิยมแบบนั้นให้คุณหรอกน่า" เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบา ใกล้เสียจนรินรดาได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากตัวเขา ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ลดลงจนน่าใจหาย รินรดาชะงัก ค้างพะงาบๆ จะเถียงก็เถียงไม่ออกเมื่อสายตาคมคายคู่นั้นมองสำรวจใบหน้าเธอด้วยความห่วงใยที่ปกปิดไม่มิด "มองอะไรคะ หน้าฉันมีข้าวติดอยู่รึไง" เธอเสarตาสบมองไปทางอื่น กลบเกลื่อนความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้ม "เปล่า แค่คิดว่า... เวลาที่คุณดื้อแล้วยอมจำนนเนี่ย มันน่ามองกว่าเวลาที่คุณทำตัวเป็นเม่นใส่ผมเยอะ" คีย์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวทุ้มต่ำนั้นสั่นสะเทือนในความเงียบ ทำให้บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นสีชมพูจางๆ อย่างรวดเร็ว กวิน ผู้จัดการส่วนตัวที่ยืนหลบมุมอยู่หน้าประตูห้องทำงานมาสักพัก แอบถอนหายใจโล่งอกพร้อมกับส่ายหน้าเบาๆ กับภาพความคลั่งรักที่เจ้านายหนุ่มพยายามฟอร์มจัดกลบเกลื่อนแต่ไม่เคยเนียนเลยสักครั้ง กวินยกมือเคาะประตูก๊อกๆ เบาๆ เพื่อทำลายบรรยากาศที่ชักจะหวานเลี่ยนเกินเยียวยา "เอ่อ... ขอโทษที่ขัดจังหวะความสวีทนะครับคุณคีย์ แต่ผู้กำกับโทรมาเร่งคิวถ่ายทำฉากเช้าวันพรุ่งนี้แล้วครับ เราต้องรีบกลับไปเตรียมตัว" กวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แววตาระยิบระยับด้วยความล้อเลียน คีย์หันไปปรายตามองผู้จัดการส่วนตัวด้วยสายตานิ่งสนิทที่แปลความได้ว่า *'นายอยากตกงานใช่ไหม'* ก่อนจะหันกลับมาหารินรดาที่ตอนนี้ฉีกยิ้มกว้างอย่างผู้ชนะ "งั้นฉันขอตัวไปเคลียร์แบบแปลนต่อนะคะ ดาราดังระดับคุณควรจะรีบกลับไปท่องบทได้แล้ว เดี๋ยวจะจำบทไม่ได้แล้วมาพาลใส่ทีมงานอีก" รินรดาแกล้งแซعيกลับอย่างอารมณ์ดี ความเหนื่อยล้าเมื่อครู่หายเป็นปลิดทิ้ง คีย์หรี่ตามองหญิงสาวอย่างคาดโทษ ร่างสูงขยับเข้าไปใกล้เธออีกนิดจนแทบจะแนบชิด ก่อนจะโน้มใบหน้าลงกระซิบข้างใบหูด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่าที่ทำเอาขนลุกซู่ "คืนนี้รอดตัวไปนะ... แต่พรุ่งนี้โปรเจกต์เสร็จเมื่อไหร่ ผมจะคิดบัญชีทบต้นทบดอกที่คุณกวนประสาทผมทั้งวันแน่ รินรดา" พูดจบก็ยืดตัวขึ้นเต็มความสูง ส่งยิ้มมุมปากแบบที่ทำเอาสาวๆ ทั่วประเทศใจละลาย แล้วหมุนตัวเดินออกไปจากห้องโดยมีกวินเดินตามปิดประตูให้ ทิ้งให้รินรดานั่งนิ่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน มือเรียวแตะเบาๆ ที่พวงแก้มร้อนผ่าวของตัวเอง หัวใจเต้นระรัวเป็นจังหวะที่เธอไม่ได้ยินมานานนับปี ทว่า ความเงียบสงบในห้องทำงานกลับอยู่ได้ไม่ถึงห้านาที เมื่อเสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะของเธอดังขึ้นอย่างกะทันหัน รินรดากดรับสายด้วยความแปลกใจเนื่องจากดึกมากแล้ว "รินรดาพูดค่ะ..." ("สวัสดีครับคุณรินรดา ผมกวินเองนะ... พอดีผมมีเรื่องสำคัญเกี่ยวกับโปรเจกต์ที่คุณกับคีย์กำลังร่วมมือกันอยู่ และมันเป็นเรื่องที่คีย์จงใจปิดบังคุณมาตลอด... คุณต้องรู้ตอนนี้เลย") รอยยิ้มบนใบหน้าของหญิงสาวแข็งค้างทันที เมื่อปลายนิ้วที่ถือโทรศัพท์เริ่มเย็นเฉียบกับน้ำเสียงเคร่งเครียดของผู้จัดการหนุ่มที่ลอดผ่านมาตามสาย ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับเคมีของทั้งคู่ด้วยกันนะครับ — จอมยุทธ์เสื้อแพร