ความจริงที่แอบซ่อน

แฟ้มเอกสารปกหนังสีน้ำตาลเข้มถูกโยนลงบนโต๊ะกระจกใสเสียงดัง *ปึ้ง* แรงกระแทกนั้นมากพอจะทำให้กาแฟดำในแก้วกระเซ็นเป็นวงสีเข้ม รินรดาไม่แม้แต่จะกะพริบตา เธอยังคงนั่งไขว่ห้าง ปลายปากกาในมือหมุนวนอย่างเชื่องช้า ดวงตากลมโตคู่คมกวาดมองเอกสารที่กระจัดกระจายบางส่วน ก่อนจะเงยขึ้นสบตากับคนตรงข้ามด้วยรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก "เอกสารขยะนี่... คุณเอามาให้ฉันดูเพื่ออะไรคะ... เอ่อ เพื่ออะไรครับ คุณกวิน" รินรดาเกือบเผลอหลุดคำคุ้นเคยตามความสนิทสนม แต่สายตาคมกริบที่ส่งมาจากผู้จัดการส่วนตัวมือฉกาจอย่างกวิน ทำให้เธอต้องเปลี่ยนสรรพนามอย่างรวดเร็ว แม้ในใจจะไม่ได้รู้สึกเกรงกลัวแม้แต่น้อย กวินถอนหายใจยาว มือหนายกขึ้นเสยผมลวกๆ ใบหน้าเคร่งเครียดจนเกิดรอยย่นระหว่างคิ้ว "ผมไม่ได้อยากเอาเรื่องพวกนี้มาให้คุณดูหรอกนะรินรดา แต่ถ้าคุณยังดึงดันจะเดินหน้าความสัมพันธ์กับคีย์ต่อ คุณจำเป็นต้องรู้ว่าโลกที่มันยืนอยู่ มันไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบอย่างที่คุณเห็นในจอเงิน" "โลกของเขาก็คือโลกของเขา เซฟโซนของเราไม่เคยอนุญาตให้ใครรุกเข้ามาง่ายๆ อยู่แล้ว..." รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมบาดลึก "และเรื่องในอดีตพวกนั้น ฉัน... เอ่อ ผมก็พอจะเดาได้ว่าพวกนักข่าวหิ้วกระแสคงขุดคุ้ยขึ้นมาเพื่อเรียกเรตติ้ง แต่ประเด็นคือ... ทำไมคุณถึงต้องทำหน้าเหมือนโลกกำลังจะแตกตลับขนาดนั้นด้วยล่ะครับ?" "เพราะคุณยังไม่รู้จักมันดีพอ!" กวินกระแทกเสียงต่ำ โน้มตัวลงค้ำโต๊ะ สองตาจ้องเขม็ง "เอกสารพวกนั้นไม่ได้มาจากสำนักข่าว... แต่มันมาจากคนที่คุณคิดว่ารู้จักเขาดีที่สุด คนที่คุณนอนร่วมเตียง... เอ่อ ใช้เวลาอยู่ด้วยในช่วงนี้ต่างหาก" หัวใจของรินรดากระตุกวูบ ปลายปากกาในมือหยุดหมุนทันที เธอนิ่งงันไปชั่วขณะ แต่สีหน้ายังคงความเย่อหยิ่งและถือดีเอาไว้ได้เป็นอย่างดี "คุณหมายความว่ายังไง?" "คีย์ไม่ได้แค่มีอดีตที่เจ็บปวดเรื่องครอบครัวอย่างที่ข่าวเคยออก" กวินยืดตัวตรง สีหน้าสลดลงเล็กน้อยก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความจริงจัง "แต่เขาคือคนที่เคย... 'ทำลาย' อนาคตของคนอื่นเพื่อความอยู่รอดในวงการนี้ ภาพลักษณ์พระเอกผู้แสนดี สูส่ง และเย็นชาจนเข้าถึงยากที่คุณเห็น... มันคือเกราะกำบังที่สร้างขึ้นมาเพื่อกลบเกลื่อนความจริงที่ว่า มือของเขาคู่นั้นเคยเปื้อนเลือด... หมายถึง ทำลายชีวิตคนอื่นมาแล้วจริงๆ" บรรยากาศในห้องประชุมวีไอพีเงียบสนิทลงทันที เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามในอกของสถาปนิกสาว รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น ความมั่นใจทั้งหมดที่เคยมีสั่นคลอนอย่างรุนแรง ภาพรอยยิ้มจางๆ และแววตาคลั่งรักยามที่คีย์มองเธอในยามค่ำคืนผุดขึ้นมาในหัว มันช่างสวนทางกับตัวตนที่กวินกำลังพยายามวาดภาพให้เธอกลัว "โกหก..." รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคู่สวยวาวโรจน์ด้วยความไม่ยอมแพ้ "คุณก็แค่กลัวว่าฉันจะเข้าไปมีอิทธิพลกับเขามากเกินไป กลัวว่าเรตติ้งของซุปตาร์ในคาถาของคุณจะพังเพราะผู้หญิงธรรมดาๆ อย่างฉัน ถึงได้กุเรื่องตลกๆ นี่ขึ้นมา" "ผมไม่ได้กุเรื่อง!" กวินโยนภาพถ่ายใบสุดท้ายลงบนกองเอกสาร ภาพนั้นคือภาพถ่ายเก่าๆ ในห้องแต่งตัวโทรมๆ แห่งหนึ่ง คีย์ในวัยเด็กหนุ่มที่ยังไร้ชื่อเสียงกำลังยืนมองเพื่อนร่วมวงการคนหนึ่งทรุดตัวลงร้องไห้คุกเข่ากับพื้น โดยมีเงาของคีย์ทาบทับลงไปอย่างเยียบเย็น แววตาในภาพนั้นไร้ซึ่งความปรานี—มันคือแววตาของนักล่าที่พร้อมจะเหยียบย่ำทุกคนเพื่อให้ตัวเองได้ก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุด รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือเรียวบางเอื้อมไปหยิบภาพถ่ายนั้นขึ้นมาพิจารณา ความรู้สึกเย็นเยียบแล่นริ้วขึ้นมาจากปลายนิ้ว "เขา... ทำอะไร?" เสียงของเธอแผ่วเบาลงไปถนัดตา ปราศจากความแข็งกร้าวเมื่อครู่ "เขาขโมยผลงาน ขโมยโอกาส และถีบเพื่อนสนิทคนเดียวที่ผลักดันเขามาตลอดให้ตกหน้าผา เพื่อแลกกับการได้เซ็นสัญญากับค่ายใหญ่" กวินพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ความรู้สึก แต่ทุกคำหนักแน่นราวก้อนหินที่ทับลงบนอกของคนฟัง "และคนๆ นั้น... ตอนนี้กำลังกลับมาทวงทุกอย่างคืน รวมถึง... ทำลายทุกสิ่งที่คีย์รักด้วย" รินรดาวางภาพถ่ายลงช้าๆ เธอนิ่งเงียบไปนานจนกวินเริ่มแปลกใจ สถาปนิกสาวหลับตาลงตั้งสติ ปรับลมหายใจเข้าออกลึกๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบเชิดขึ้นเล็กน้อยตามนิสัยที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร "ต่อให้เขาเคยเป็นปีศาจมาจากไหน..." รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เด็ดเดี่ยว และเย่อหยิ่งในแบบของเธอ "แต่วันนี้... เขาอยู่ในเซฟโซนของฉัน และฉันนี่แหละจะเป็นคนตัดสินเองว่า อดีตบ้าๆ นั่นจะมีสิทธิ์ทำลายปัจจุบันของเราได้หรือเปล่า" เธอกำลังจะหันหลังเดินออกจากห้องเพื่อไปหาความจริงจากปากของเจ้าตัว แต่ทว่า... *แกร๊ก...* เสียงเปิดประตูด้านหลังห้องประชุมดังขึ้นแผ่วเบา รินรดาชะงักเท้า กวินเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อเงาร่างสูงโปร่งของใครบางคนก้าวพ้นกรอบประตูเข้ามาในความมืดสลัวของห้อง "ไม่ต้องไปหาความจริงจากไหนไกลหรอคครับ..." เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดีดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงของคีย์ ธันวา ที่ก้าวออกมาจากมุมมืด แววตาคู่คมกริบที่มักจะซ่อนความคลั่งรักเอาไว้ภายใต้ความเย็นชา บัดนี้กลับว่างเปล่าและเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก ในมือของเขาไม่ได้ถือช่อดอกไม้หรือกาแฟแก้วโปรดที่รินรดาชอบดื่ม แต่มันคือแฟ้มเอกสารชุดเดียวกัน... และรอยยิ้มที่มุมปากของเขาก็ทำให้หัวใจของรินรดาดิ่งวูบลงสู่หุบเหวแห่งความจริง "เพราะทุกอย่างที่กวินพูด... มันคือเรื่องจริงทั้งหมดครับ รินรดา" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความสัมพันธ์ที่เต็มไปด้วยปมปริศนานี้นะครับ