วันหยุดที่ไม่มีในตาราง

"ถ้าคุณยังเดินเร็วกว่านี้อีกก้าวเดียว ผมจะถือว่าคุณจงใจวิ่งหนีความจริงนะครับ คุณรินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่จงใจลากเสียงกวนประสาทดังขึ้นจากด้านหลัง รินรดาหยุดฝีเท้าที่กำลังก้าวฉับๆ บนทางเดินหินกรวดทันที เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ ก่อนจะหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับต้นตอของความน่าหงุดหงิด คีย์ ธันวา ยืนพิงเสาไม้สนของระเบียงเรือนพักตากอากาศส่วนตัวอย่างสบายอารมณ์ ดวงตาคมกริบภายใต้แว่นกันแดดราคาแพงมองตรงมาที่เธอ มุมปากหยักลึกยกยิ้มร้ายกาจในแบบที่เธอเห็นทีไรก็อยากจะคว้าแฟ้มผลงานฟาดหน้าเขาสักที "ฉันไม่ได้หนีค่ะ... เอ้ย ไม่ได้หนีครับ ฉันแค่ไม่อยากยืนหายใจร่วมกับคนเอาแต่ใจตัวเองต่างหาก" รินรดาแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเผลอใช้สรรพนามติดปาก แต่ความหงุดหงิดทำให้เธอเผลอจิกตากลับไปอย่างไม่เกรงกลัว "แล้วนี่คุณตามมาทำไมคะ... เอ่อ ตามมาทำไมครับ? ไหนบอกว่าจะพักผ่อนเงียบๆ ไง หรือที่นี่ไม่มีใครสนใจคุณ จนต้องมาเดินตามรังควานฉันแทน?" นี่คือบทลงโทษจากการประกาศสงครามขนาดย่อมเมื่อคืนก่อน... *“เรายังเคลียร์กันไม่จบแค่นี้แน่...”* ประโยคทิ้งท้ายที่คีย์ประกาศิตไว้กลางกองถ่าย ทำเอารินรดาต้องรีบหนีตายด้วยการลางusงานกะทันหัน หลบความวุ่นวายมายังรีสอร์ทส่วนตัวท่ามกลางหุบเขาที่คิดว่าไกลปืนเที่ยงที่สุดแล้ว แต่เธอกลับลืมคำนวณไปว่า... โลกยุคนี้มันแคบเกินกว่าที่ซุปตาร์เบอร์หนึ่งจะหาทางตามหาไม่เจอ "พักผ่อนสิครับ ผมกำลังพักผ่อนอยู่" คีย์ถอดแว่นกันแดดออก เผยให้เห็นดวงตาคู่คมที่พราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ "แต่การได้เห็นสถาปนิกคนเก่งหน้าบึ้งเป็นตูดหม้อแบบนี้ มันช่วยบำบัดความเครียดจากการทำงานได้ดีกว่านั่งมองวิวภูเขาเยอะเลยนะ" "โรคจิตชัดๆ" รินรดาพึมพำลอดไรฟัน ก่อนจะหันหลังให้แล้วก้าวเท้าเดินต่ออย่างรวดเร็ว "เดี๋ยวสิครับ!" คีย์สาวเท้ายาวเพียงสองก้าวก็มาดักหน้าเธอไว้ ร่างสูงโปร่งในชุดลำลองเสื้อเชิ้ตลินินสีขาวกับกางเกงขาสั้นสบายๆ ดูขัดกับภาพลักษณ์หนุ่มมานิ่งบนจอเงินราวฟ้ากับเหว แต่ความกวนประสาทนี้สิ... ของแท้แน่นอน "หนีผมมาไกลถึงนี่ กะว่าจะไม่ให้ผมเลี้ยงกาแฟไถ่โทษเรื่องเมื่อวานหน่อยเลยเหรอครับ?" "ฉันไม่ต้องการคำไถ่โทษ และไม่ต้องการกาแฟจากคุณค่ะ... ครับ!" รินรดาเน้นเสียงหนักแน่น ดวงตากลมโตจ้องเขม็ง "สิ่งเดียวที่ฉันต้องการตอนนี้คือความเป็นส่วนตัว ได้โปรดกรุณาเดินกลับไปทางที่คุณมา แล้วทำตัวเหมือนเราไม่เคยรู้จักกัน... สักสองวันก็ยังดีค่ะ!" คีย์ไม่โกรธสักนิด เขากลับหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่ทรงเสน่ห์จนผู้หญิงครึ่งประเทศยอมสยบ แต่มันใช้ไม่ได้ผลกับรินรดา ร่างสูงขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนรินรดาต้องเผลอถอยหลังโดยอัตโนมัติ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นอายความเย็นจากธรรมชาติรอบตัวทำให้เธอรู้สึกหายใจไม่ค่อยทั่วท้อง "คุณก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้..." คีย์โน้มใบหน้าลงมาเล็กน้อย สายตาที่มองเธอมันไม่ได้มีความเย็นชาหลงเหลืออยู่เลย มีแต่ประกายความคลั่งรักที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความดื้อรั้น "หนีผมมาตั้งไกล แต่เลือกบ้านพักหลังติดกันเนี่ยนะรินรดา... คุณแน่ใจเหรอว่าอยากหนี หรือจริงๆ แล้วแค่อยากให้ผมตามมาง้อกันแน่?" "หลงตัวเอง!" รินรดาหน้าแดงก่ำด้วยความฮึดฮัด ไม่ใช่เพราะเขิน... แต่เพราะเจ็บใจที่ดันจองรีสอร์ทผิดพลาดจนมาอยู่บ้านพักติดกับเขาต่างหาก "ฉันไม่ได้ตั้งใจจะมาใกล้คุณสักนิด! ทางรีสอร์ทต่างหากที่จัดสรรผิดพลาด!" "อ๋อเหรอครับ..." คีย์ลากเสียงยาวอย่างไม่เชื่อถือ รอยยิ้มมุมปากยิ่งกว้างขึ้นไปอีก "แต่บังเอิญว่ากวินจัดการเคลียร์ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว และบ้านพักหลังนั้น... ตอนนี้กวินก็ย้ายกระเป๋าผมมาไว้ห้องข้างๆ คุณเรียบร้อยแล้วเหมือนกัน" "ว่าไงนะ!" รินรดาเบิกตากว้าง ก่อนที่เธอจะได้แหวใส่อีกฝ่าย เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของคีย์ก็ดังขึ้นขัดจังหวะพอดี ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความขัดใจ แต่พอบำรุงสายตาเหลือบไปเห็นชื่อบนหน้าจอ รัศมีรอบตัวเขาก็เปลี่ยนจากความผ่อนคลายกลายเป็นความเย็นเยียบขึ้นมาทันที คีย์กดรับสายโดยไม่ละสายตาไปจากรินรดา "มีอะไรกวิน... ผมบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าช่วงนี้ห้ามใครรบกวน..." *(เสียงปลายสายร้อนรนแทบจะทะลุออกมา)* "คีย์! นายรีบเปิดดูข่าวออนไลน์เดี๋ยวนี้เลย! มีคนแอบถ่ายรูปนายที่รีสอร์ทแล้วปล่อยลงโซเชียล ตอนนี้ทวิตเตอร์แตกไปถึงไหนต่อไหนแล้ว แถมพวกนักข่าวกำลังขับรถมุ่งหน้าไปที่นั่นกันเป็นขบวน!" คีย์นิ่งงันไปชั่วขณะ ขากรรไกรของเขาขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน ดวงตาคมกริบฉายแววหงุดหงิดอย่างถึงที่สุด เขากวาดตามองรอบตัวที่เงียบสงบเมื่อครู่ ก่อนจะมองรินรดาที่ยืนงุนงงกับปฏิกิริยาที่เปลี่ยนไปของเขา "พวกมันรู้ได้ยังไงว่าผมอยู่ที่นี่..." คีย์พึมพำเสียงต่ำอย่างไม่สบอารมณ์ รินรดาเห็นท่าไม่ดี เธอขยับเข้าไปใกล้ขึ้นเล็กน้อยโดยลืมความโกรธเมื่อครู่ไปชั่วขณะ "เกิดอะไรขึ้นคะ... เกิดอะไรขึ้นครับ?" คีย์เงยหน้าขึ้นสบตาเธอ แววตาที่มองมาเต็มไปด้วยความกังวลระคนหงุดหงิดที่ต้องพังทลายแผนการพักผ่อน และที่แย่ที่สุดคือ... มันดึงรินรดาให้เข้าไปติดร่างแหความวุ่นวายนี้ด้วยอย่างเลี่ยงไม่ได้ "แผนพักผ่อนของคุณพังแล้วล่ะครับ..." คีย์ยิ้มแห้งๆ ส่งให้เธอ แต่มันเป็นรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความขบขันสิ้นเชิง "เพราะตอนนี้... นักข่าวและปาปารัสซี่น่าจะกำลังเลี้ยวรถเข้ามาถึงหน้าล็อบบี้รีสอร์ทแล้วครับ" จังหวะนั้นเอง เสียงเครื่องยนต์รถยนต์หลายคันที่แล่นเข้ามาจอดกะทันหันดังแว่วมาจากทางด้านหน้าของรีสอร์ท พร้อมกับเสียงเอะอะโวยวายที่ลอยตามลมมา คีย์คว้าข้อมือเรียวของรินรดาไว้ทันทีก่อนที่เธอจะทันได้ตั้งตัว "วิ่งครับ!" -------------------------------------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางมาถึงบทนี้นะครับ - จอมยุทธ์เสื้อแพร -